(Αυτό το post το ετοίμαζα τις τελευταίες μέρες λόγω του βιβλίου που διαβάζω. Σήμερα το βλέπω από τον Seth Godin με το ίδιο θέμα, και τον ίδιο ακριβώς τίτλο. Άντε τώρα να με πιστέψει κάποιος ότι δεν τον αντέγραψα. 
)
Αν για κάτι αξίζουν γιορτές σαν τα Χριστούγεννα είναι γιατί κάνεις πράγματα που στην καθημερινότητα είναι αδύνατα: δώρα, ευχές, ξεκούραση, αλλά και συχνότερη επαφή με πράγματα που εκτιμούμε. Όπως τα βιβλία.
Τα φετινά Χριστούγεννα μου έφεραν το νέο βιβλίο του Malcolm Gladwell “Outliers“. Kαι οι μέρες που πέρασα μαζί του ήταν πραγματικά κερδισμένος χρόνος.
Το Οutliers πραγματεύεται τη συνταγή της επιτυχίας. Δεν πρόκειται για συλλογή από φτηνές συνταγές του τύπου “10 τρόποι να πετύχετε στη ζωή σας”. Ο Gladwell εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργούνται οι πραγματικά πετυχημένοι άνθρωποι. Τι ρόλο παίζει η προσπάθειά τους, η τύχη, η εκπαίδευση, η καταγωγή και κληρονομιά τους, ακόμη και η ημερομηνία που γεννήθηκαν (καμία σχέση με αστρολογία, βεβαίως…)
Μια από τις βασικές θέσεις του, είναι οι 10.000 ώρες. Είναι ο χρόνος πρακτικής άσκησης που χρειάζεται κάποιος για να γίνει πραγματικά master στο αντικείμενο του. O χρόνος αυτός σύμφωνα με τον Gladwell αντιστοιχεί σε 10 περίπου χρόνια για κάθε “κανονικό άνθρωπο”. Εξετάζοντας τη ζωή ανθρώπων όπως ο Bill Gates, οι Beatles, ο Steve Jobs, ο Bill Joy, ή ο Tiger Woods, ανακαλύπτει ότι είναι οι πρώτοι της γενιάς τους που συμπλήρωσαν 10.000 σκληρής πρακτικής άσκησης πάνω στο αντικείμενο τους, μέσα σε ένα “μη φυσιολογικά” μικρό χρονικό διάστημα, και σε αρκετά νεαρή ηλικία.
Το βιβλίο είναι εκπληκτικό. Σου ανοίγει νέους ορίζοντες όταν σε ενδιαφέρουν οι συνθήκες που απαιτούνται για να φτάσει κάποιος στην κορυφή. Ο Seth Godin στο κείμενο του για το βιβλίο αναφέρει παραδείγματα ανθρώπων που έφτασαν ψηλά χωρίς να συμπληρώσουν 10.000 σκληρής εξάσκησης – αμφισβητώντας τη βασική του υπόθεση. Παραδείγματα όπως οι Doors, ή οι Bee Gees ή ο Robert Scoble.
Όμως, οι Βeatles δεν ήταν απλώς πετυχημένοι όπως οι Doors – ήταν στην κορυφή του κόσμου της μουσικής. Kαι αυτό κάνει μια διαφορά. Το ίδιο ισχύει και για τους Bee gees. Όσο για τον Scoble, δεν ξέρω αν συμπλήρωσε 10.000 ώρες, ξέρω όμως ότι συμπλήρωσε ΠΟΛΛΕΣ ώρες στο blogging, πολύ περισσότερες από οποιονδήποτε. Και αυτό προφανώς αρκεί για την ώρα.
Δείτε εδώ και τη συνέντευξη που έδωσε ο Gladwell στον Charlie Rose για το βιλίο του. Είναι νομίζω απολαυστικός.
Στην κουβέντα που γίνεται για τη συνταγή της επιτυχίας, μου ήρθε στο μυαλό η αντίστοιχη συζήτηση που κάνουμε και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια για τα startups και τη νέα επιχειρηματικότητα. Για όλες αυτές τις νέες επιχειρήσεις που έχουν όνειρο να πλουτίσουν από το κύμα του Internet και παρουσιάζουν το μοντέλο τους κάθε μήνα στο Opencoffee και αλλού, υπάρχει αυτό ακριβώς το ερώτημα: έχουν κάνει τις 10.000 ώρες τους επάνω στο αντικείμενο ώστε να δώσουν στην αγορά κάτι που δεν μπορεί να δώσει κανείς άλλος?
Αν όχι 10.000, έχουν δώσει αρκετές (ένα νούμερο εκεί κοντά) ώστε να αξίζουν την προσοχή της αγοράς? Ή πιστεύουν ότι απλώς με μια έμπνευση της στιγμής και λίγες ώρες (κατά κανόνα) web development θα γίνουν εκατομμυριούχοι της μιας νύχτας?
Related articles by Zemanta
- Malcolm Gladwell’s New Book: Outliers
- Outliers by Malcolm Gladwell review
- Malcolm Gladwell on Joy, Gates and the Beatles — and on stage
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=723b35af-de22-45ff-94ce-4d75f3e3de0d)
December 30th, 2008 at 01:27
Καλά δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά anyway.
)
(outlier, είσαι ωραίος
“Ο Gladwell εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργούνται οι πραγματικά πετυχημένοι άνθρωποι”
Κοίτα, σας έχουν φάει τα μυαλά και νομίζετε ότι στη ζωή η μόνη αξία είναι το να κατ-αξιο-θείτε επαγγελματικά.Λοιπόν, πετυχημένοι δεν είναι αυτοί που περιγράφεις.Στατιστικά, αυτοί που περιγράφεις είναι ένα μάτσο καρναβάλια, βουτηγμένα στη βρωμιά και την απανθρωπιά (στους μεγιστάνες του πλούτου αναφέρομαι, Gates κ.ο.κ.).
Και στο λέει κάποιος που, trust me, έχει τους τίτλους και αποτελεί εν δυνάμει “πετυχημένο”, κατά τα δικά σου πάντα λεγόμενα.Αλλά κάτι μου λέει ότι εσύ με θεωρείς μαλάκα μετά την παρέμβαση μου…Μα αφού όμως είμαι πετυχημένος…
Το τεευταίο άρθρο του Zed… Το τελευταίο ψέμα
December 30th, 2008 at 03:11
Τι είδους μιζέρια είναι αυτή που επιχειρείτε να εκπέμψετε από τα σχόλια σας? Αδράξτε μερικά δευτερόλεπτα για να συλλογιστείτε πριν καταφύγετε στην ανέξοδη κριτική επί του προσωπικού..Ο blogger Νίκος Δρανδάκης επιδίωξε να μοιράστεί τις εντυπώσεις του από ένα βιβλίο που είχε την ευκαιρία να διαβάσει,εστιάζοντας στην σημασία της επίπονης προσπάθειας να γίνει κάποιος ο καλύτερος στον τομέα του.
Οι 10.000 ώρες επιδέχονται προφανέστατα και μιας συμβολικής ερμηνείας.Το βαθύτερο νόημα αυτού του αριθμού έγκεται στο πάθος ενός ατόμου να κατακτήσει όσο το δυνατόν περισσότερες πτυχές του αντικειμένου με το οποίο καταπιάνεται.
Πως είναι δυνατόν να αμαυρώνετε αυτό το νόημα με παιδιάστικες επιθέσεις επί προσωπικού?
Υ.Γ Δεν υπερασπίζομαι κάποιον σε καμμία περίπτωση.Διάβασα και την άποψη του Seth από το blog του,για το συγκεκριμένο βιβλίο, και πίστευα ότι θα δω σχόλια επί του post και όχι επί του Νίκου Δρανδάκη.Ο Seth π.χ παρατηρεί,εύστοχα, ότι σε μερικούς κλάδους είναι πιο εύκολο και γρήγορο να γίνει κάποιος ο καλύτερος γιατί απλά μερικοί κλάδοι δεν έχουν αναπτυχθεί τόσο (unexplored areas).Εσείς κ.outlier το μόνο που έχετε να πείτε επ’ αυτού είναι ότι ο Δρανδάκης δεν έχει αφιερώσει 10.000 ώρες για να γίνει ο κορυφαίος social media consultant.Τόση εμπάθεια? Τι να πει κανείς..
December 30th, 2008 at 04:22
Μα δεν είπαμε τίποτα περί του Νίκου Δρανδάκη.Δεν ήταν επι προσωπικού τα σχόλια.Αναφορικά με το βιβλίο, τις απόψεις και τις θέσεις τις οποίες τυγχάνει να ενστερνίζεται και ο ίδιος…
Το τελευταίο άρθρο του Zed… Το τελευταίο ψέμα
December 30th, 2008 at 10:05
¨Εσύ πάλι που αυτοαποκαλείσαι σύμβουλος social media που ακριβώς έχεις δαπανήσει 10.000 ώρες για να δικαιούσαι αυτόν τον τίτλο;¨
Ίσως κάνετε κάποιο λάθος, κ. Zed…
Αν αυτό δεν είναι επί προσωπικού,δεν μπορώ να διανοηθώ τι είναι…Επαναλαμβάνω.Δεν υπερασπίζομαι κάποιον.Απλά νομίζω ότι αυτή η επίθεση δεν έχει νόημα στον βαθμό που δεν σχετίζεται με το post.Είναι πολύ απλό.
Η κριτική σας κ. Zed (παρεπιπτόντως το Art of Pessimism και ειδικότερα το Μάνα Κουράγιο μου άρεσαν) είναι πιο σχετική,πρέπει να πω, αν και πάλι μηδενιστική-κατεδαφιστική.Σε κάθε περίπτωση όμως διαφωνείτε με το όλο concept της επαγγελματικής καταξίωσης και αυτό είναι πράγματι μια κριτική,μία άποψη.Διαφωνώ αλλά την βλέπω..
“ένα μάτσο καρναβάλια, βουτηγμένα στη βρωμιά και την απανθρωπιά”.
Δεν νομίζετε ότι απαξιώνετε γενικόλογα?Δεν θα διαφωνήσω μαζί σας ότι υπάρχουν μερικοί τέτοιο αυτόκλητοι,αυτοπρόβλητοι κορυφαίοι με αμφιλεγόμενα διαπιστευτήρια αλλά δεν αποτελούν δα και την στατιστική πλειοψηφία.
Ωστόσο το αληθινό νόημα του βιβλίου,κατά την άποψη μου πάντα,έγκειται στην προσπάθεια και την διάρκεια που αυτή πρέπει να έχει. Με σκοπό όχι την καταξίωση για τους άλλους (αυτή ούτως ή άλλως κερδίζεται με τον καιρό) όσο με την ευτυχία/την προσωπική ικανοποίηση του να γίνεσαι master και ,επακολούθως, να καινοτομείς στον τομέα σου.
Στην χώρα της ήσσονος προσπάθειας και του ελάχιστου κοινού παρανομαστή η εμπέδωση ενός τέτοιου νοήματος θα ήταν χρήσιμη,το λιγότερο
Υ.Γ 1 Γνώμη μου:Τα blogs,με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους θεωρούνται (και είναι για εμένα) φορέας αλλαγής του στυλ της ενημέρωσης και του διαλόγου στην νέα εποχή.Προσωπικές αμφισβητήσεις και μάλιστα χωρίς αιτιολογία (ποιος είσαι εσύ,τι έχεις κάνει στην ζωή σου κλπ)ρίχνουν το επίπεδο..πολύ..και δεν προσφέρουν και τίποτα.
December 30th, 2008 at 10:45
Καλά, και να γνωρίζαμε όλοι τα ονόματα όλων που σχολιάζουν, τι διαφορά θα έκανε? Θα τους βρίσκαμε στον κατάλογο και θα πηγαίναμε να τους πλακώσουμε στο ξύλο ή να τους ζητήσουμε τα ρέστα?
Focus-phakus
Τέλως πάντων. Ήθελα να πω πως κάποιος που έχει δραστηριοποιηθεί για δεκαετίες, πολλές φορές ίσως να μη ξέρει που έχουν επενδυθεί οι 10kh. Υπάρχει η επαγγελματική εξέλιξη. Τα ατομάκια στο opencoffee δε ξέρω αν έχουν όνειρα να γίνουν εκατομυριούχοι και δε μου αρέσει να τους κοβουν τα φτερά. Πιστεύω πως αν συνεχίσουν να κάνουν startups για 10kh τότε θα είναι σε θέση να κάνουν κάτι που ούτε φανταζόμαστε αυτή τη στιγμή. Παραπάνω υποστήριξη, λιγότερο κυνισμός, σταμάτα να πηγαίνεις opencoffee αν δε σου αρέσει.
Ακόμα, μη ξεχνάμε τον Μαρξ: τα μέσα παραγωγής ενσωματώνουν μέσα τους πολλές χιλιάδες εργατικές ώρες για να αναπτυχθούν και να κατασκευαστούν. Ώρες από επιστήμονες, εργάτες, διευθυντές κλπ. Αυτές οι ώρες, μπορούν σε κάποιο βαθμό να μετρηθούν προς τις 10kh. Ένα καλό API πόσες ώρες προσθέτει στο καρνέ? Πόσο καλύτερο μαραγκό σε κάνει μία καλή φρέζα? Η νέα έκδοση του WordPress πόσο καλύτερο μπλόγκερ σε κάνει?
Σκέψεις να ξαναγυρίσουμε on-track?
December 30th, 2008 at 11:17
@aris Δυστυχώς, η νέα έκδοση του WordPress δεν σε κάνει καλύτερο blogger επειδή την έχουν όλοι. Το ίδιο και η φρέζα. Οι 10.000 ώρες σου χρειάζονται για να ξεχωρίσεις από όσα μπορούν να κάνουν όλοι οι άλλοι.
Παρεμπιπτόντως, η Μπέττυ μου είπε ότι περίπου 10.000 είναι οι ώρες που χρειάζεται κάποιος για να πάρει το διδακτορικό του (δεν το ξέρω από πρώτο χέρι…). Νομίζω ότι αυτό λέει πολλά.
Στο Opencoffee προφανώς θα συνεχίσω (στο βαθμό που το επιτρέπουν οι υποχρεώσεις μου) να πηγαίνω. Πάντα θέλω να εντοπίζω τους νέους επιχειρηματίες που κάνουν τις ώρες τους. Στο προηγούμενο είδα μια τέτοια επιχείρηση και το έγραψα.
Παρόλα αυτά, δεν κάνουν κακό στους νέους επιχειρηματιες απόψεις σαν τη δική μου. Αν πας σε ένα Opencoffee θα δεις πολλά μπράβο και και πολλή ενθάρυνση. Και αυτό είναι καλό, γιατί το χρειάζονται όλοι. Ταυτόχρονα όμως, χρειάζονται και οι κριτικές φωνές για να υπάρχει γόνιμος και ουσιαστικός διάλογος. Να βλέπουμε και την άλλη πλευρά. Όταν υπάρχουν μόνο τα μπράβο, νομίζω ότι οι μόνοι που ζημιώνονται οι οι νέοι επιχειρηματίες.
December 30th, 2008 at 11:32
Εν γνώσει σου όμως μου καταλογίζεις φράσεις που δεν με εκφράζουν!Απλώς τις βρίσκω χιουμοριστικές!Εν πάση περιπτώσει, κατάλαβα που στηρίχθηκες και το είπες κι έχεις δίκιο.Πλεονασμός η απάντηση σου επ’ αυτου.Δεν κατηγόρησα επί προσωπικού, απλώς ΔΕΝ με εκφράζει αυτό το ηλίθιο status quo που όλοι εξειδικευόμαστε στους τομείς μας με απώτερο σκοπό την καταξίωση στον επαγγελματικό τομέα και ενδόμυχη επιθυμία την κάλυψη του υλιστικού πνεύματος της εποχής και κατ’ επέκτασην του καταναλωτικού μας ενστίκτου που και πάλι οι ίδιοι μας το καλλιέργησαν.Προτιμώ να είμαι αγγράματος αν έτσι πρόκειται να ξεχωρίσω (υπό την έννοια της ελευθερίας γιατί τούτοι δεν την έχουν (ΚΑΙ ΟΧΙ ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ!)) απ’ όλους αυτούς τους πετυχημένους μαζάνθρωπους-κομφορμιστές, είμαι πανευτυχής, τότε, μέσα στην άγνοια μου.Πέραν αυτού, εκατέρωθεν γνωστό είναι, για ευνόητους λόγους, ότι αυτοί που έχουν ανελιχθεί είναι πως θέλεις να τους πω? (κόσμια) Να τους πω στην γλώσσα μου? Ανύπαρκτοι.Γιατί για να ανελιχθείς σε όλο αυτο το σύστημα της -πλέον- παγκοσμιοποιημένης διαφθοράς (αυτοί το θέλησαν, δεν τους φταίω) έπρεπε να διαφθαρούν.Και από τους άλλους, που θα μου φέρεις ως αντίλογο, αυτοί θα είναι πάλι οι μοδάτοι υποκουλτουριάριδες.Θες να το εμβαθύνουμε περισσότερο και να το πάμε στην ψυχολογία? Δεν έχω πρόβλημα.Αλλά εγώ δεν το έχω διαβάσει και κριτικές κατα το νεοελληνικό κατεστημένο επί πραγμάτων που δεν έχω διαβάσει, δεν κανω.Μπορεί αυτό να ήταν το point του Gladwell.
Άλλο το να αγωνίζεσαι με γνώμονα την αλφαβήτα σου μέχρι τέλους, κι άλλο το να έχεις αυτοσκοπό σου το να καταξιωθείς ανεξαρτήτως κόστους και τιμήματος.Αυτό είπα.
Αλλά εμένα δεν με εκφράζουν.Συγγνώμη αδερφέ, κάθε μέρα και πιο κάθετα, κάθε μέρα και πιιο κατηγορηματικά, με ό,τι κίνδυνο ελοχεύει αυτό και είναι εν γνώσει μου…
Το Υ.Γ. σου γενικότερα και πολύ δε περισσότερο εν προκειμένω, με εκφράζει απόλυτα,
Ευχαριστώ πολύ για την καλή κριτική.
Το τελευταίο άρθρο του Zed… Έκτακτη Συνέχεια…
December 30th, 2008 at 11:33
Δε διαφωνώ πως οι 10kh είναι ένα καλό μέτρο. Αλλιώς χρησημοποιεί και καταλαβαίνει ο καθένας τη χρήση των εργαλείων του. Τα ίδια εργαλεία σε διαφορετικά χέρια δεν δημιουργούν τα ίδια αποτελέσματα, χέρια με ίδιες ώρες εμπειρίας. Δε νομίζω πως πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα απλά για να τα καταλάβουμε.
Μήπως να μιλήσουμε και λίγο για το ταλέντο? Στο βιβλίο έχει κάποιες σκέψεις στο πως κάποιος καταλαβαίνει ΠΟΥ να επενδύσει 10kh?
Το τελευταίο άρθρο του aris… Livescribe Pulse – smartpen – έξυπνο στυλό
December 30th, 2008 at 11:50
@aris θα πρέπει να διευκρινήσουμε ότι οι 10.000 ώρες δεν είναι ο μοναδικός και απαράβατος όρος για να μπορέσει κάποιος θεωρηθεί επιτυχημένος. Ίσως στο κείμενο μου δεν έγινε σαφές.
Υπάρχουν δεκάδες άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν αυτή την εξέλιξη. Ακόμη και η ημερομηνία, ή η χρονιά στην οποία γεννήθηκες. Παράγοντες δηλαδή που δεν εξαρτώνται καθόλου από εσένα. Αξίζει να το διαβάσει κάποιος για να έχει ολοκληρωμένη εικόνα, γιατί είναι αδύνατο να περάσει η σωστή ιδέα μέσα από τα σχόλια ενός blog.
Όσο για το πως καταλαβαίνεις που να επενδύσεις τις ώρες σου, αυτό που προκύπτει είναι ότι συνήθως γίνεται ασυνείδητα, σε πολύ νεαρή (συνήθως) ηλικία, κάνοντας κάτι που (εκείνη τη στιγμή), δεν το θεωρείς “πορεία προς τις 10.000 ώρες σου”, ούτε πρακτική εξάσκηση για να φτάσεις στην κορυφή. Αυτοί που το έκαναν θεωρούσαν ότι απλώς έκαναν, το κέφι, το χόμπι, το πάθος τους.
Δύσκολα ερωτήματα πράγματι…
December 30th, 2008 at 12:18
@ Νίκος Πάθος..Είπες την μαγική λέξη.Το κλειδί για να καταφέρεις οτιδήποτε στοχοποιήσεις.Η ασπίδα της συνειδητοποιημένης και συγκροτημένης δράσης απένταντι σε εμπόδια και λοιδωρίες πάσης φύσεως.Ο δρόμος στην βελτίωση και την αυτοπραγμάτωση.
..
Σε αυτήν την πορεία προς την τελειοποίηση οι ώρες,έχεις δίκιο Νίκο,δεν γίνονται αντιληπτές.
Δεν νομίζω πάντως ότι υπάρχει ερώτημα για την αφιέρωση των ωρών.Αρχίζει με μια παρόρμηση και χειροτερέυει
December 30th, 2008 at 18:27
Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Outlier είναι ακριβώς το ίδιο με όλων των άλλων βιβλίων με “φτηνές συνταγές του τύπου “10 τρόποι να πετύχετε στη ζωή σας””. Παίρνει περιορισμένα παραδείγματα για να αποδείξει ακριβώς αυτό που θέλει, αφήνοντας έξω αυτά που δεν ταιριάζουν στις θεωρίες του κύριου Gladwell. Αποτέλεσμα είναι ένα αρκετά εύπεπτο ανάγνωσμα, χωρίς όμως καμία επιστημονική βάση. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα poll που μπαίνουν σε ιστοσελίδες. Έχει πλάκα να τα βλέπουμε αλλά δεν έχουν αξία.
Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ δείτε εδώ (http://www.slate.com/id/2204398/)
Επίσης, να παρατηρήσω πως αν ο κύριος Gladwell δεν ήταν δημοσιογράφος στο New Yorker πιθανότατα να ήταν και αυτός άλλος ένας συγγραφέας βιβλίων για την επιτυχία από το πανέρι. Δυστυχώς, αυτό δεν το αντιλαμβάνεται και προσπαθεί να βρει παράγοντες για να εξηγήσει την επιτυχία του, όταν ο κυριότερος λόγος είναι απλώς πως γράφει σε ένα πολύ καλό “μαγαζί” και μάλιστα γράφει για θέματα που όλοι θα ήθελαν να διαβάσουν (για τον εξίσου κορυφαίο δημοσιογράφο του ίδιου περιοδικού George Packer, που έγραψε ένα από τα καλύτερα βιβλία για τον πόλεμο στο Ιράκ και για το οποίο παραλίγο να τιμηθεί με το Pulitzer για non-fiction κανείς δεν έγραψε τίποτα, γιατί το θέμα απλώς δεν “λέει”).
Αντίθετα, κάποιοι αμετροεπείς πάνε τώρα να χαρακτηρίσουν τον κύριο Gladwell ως τον πιο επιτυχημένο δημοσιογράφο στον πλανήτη (http://www.telegraph.co.uk/culture/books/bookreviews/3703795/Outliers-by-Malcolm-Gladwell—review.html), ξεχνώντας ίσως πως δεν κάνει δημοσιογραφία, αλλά ψευδο-κοινωνιολογικές μελέτες και φυσικά αδικώντας κατάφωρα ιερά τέρατα του χώρου όπως ο Bob Woodward (που όπως και ο Gladwell κάθε βιβλίο του είναι best seller και γι’ αυτό παίρνει εκατομμύρια.
December 30th, 2008 at 18:40
Μια μικρή παρατήρηση / ερώτηση, τα σχόλια αλλάζουν στο blog απο κάποιον;
Βλέπω ο χρήστης “fiera” να αναφέρεται σε φράση του χρήστη “zed” η οποία δεν υπάρχει στα σχόλια, αυτό απλά γιατί μου έκανε εντύπωση.
Επί του προκειμένου:
Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και δεν έχω παραστεί σε κανένα OC, οπότε δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για αυτά, για αυτό που μπορώ να εκφέρω γνώμη είναι ότι, όσα καλούπια και να φτιαχτούν, μυστικά για την “επιτυχία” δεν υπάρχουν, κατά τη γνώμη μου, τα συστατικά είναι πάθος, μεράκι, τύχη και ευστροφία ή αλλιώς επιχειρηματική ευφυΐα.
Το τελευταίο άρθρο του dealsend… Insouciance
December 30th, 2008 at 19:56
@dealsend κάποιος επικέπτης με ψευδώνυμο outlier έγραψε το πρώτο σχόλιο εδώ ρωτώντας με “πότε έκανα 10.000 ώρες για να μπορώ να λέγομαι social media consultant”. Ήρθε Χριστουγεννιάτικα να μου κάνει προσωπική επίθεση σε ένα θέμα εντελώς άσχετο. Του απάντησα και άφησα το σχόλιο του στη θέση του.
Αργότερα διαπίστωσα ότι είχε την ίδια ακριβ ώς IP address με αυτόν που κυκλοφορεί (εδώ και αλλού) με το ψευδώνυμο barak και κάνει προσωπικές επιθέσεις με τη σέσουλα. Το σκέφτηκα αρκετά, και αποφάσισα να αφαιρέσω το σχολιο του καθώς και την απάντηση μου. Το ίδιο θα γίνεται από εδώ και πέρα.
Όσοι ενδιαφέρονται να κάνουν (ή να διαβάζουν) προσωπικές επιθέσεις και διαμάχες θα βρουν άλλα μπλογκς – υπάρχουν πολλά. Εδώ επιτρέπω μόνο ουσιαστικές συζητήσεις πάνω στα θέματα των άρθρων.
Τα σχόλια του χρήστη zed είναι κανονικά στη θέση τους.
December 30th, 2008 at 20:09
@Michael νομίζω ότι είσαι υπερβολικός. Μπορεί το slate να το καταδικάζει αλλά υπάρχουν δεκάδες άλλα έγκυρα έντυπα που γράφουν διθυραμβικά γιαυτό. Συμφωνώ με το “But we don’t have to accept this state of affairs” που γράφει το άρθρο στο Slate καθώς και με όσα το συμπληρώνουν, αλλά ο Gladwell δεν κάνει πολιτική πρόταση, αλλά κοινωνιολογική μελέτη των φαινομένων που συμβαίνουν.
Στο τέλος, το μόνο που έχει αξία είναι η προσωπική σου γνώμη. Γιαυτό θα πρότεινα να το διαβάσεις πρώτα. Επίσης δεν συμφωνώ καθόλου με τις κρίσεις σου για τον Gladwell. Έχω διαβάσει και το Tipping Point και είναι επίσης ένα υπέροχο βιβλίο, και παγκόσμιο σημείο αναφοράς.
Και επαναλαμβάνω ότι το βιβλίο δεν αναφέρει πως θα πετύχεις. Αντίθετα περιγράφει πως πετυχαίνουν οι άνθρωποι, με ένα τρόπο που σου δείχνει ότι ελάχιστα εξαρτώνται από εσένα και περισσότερο από τις συνθήκες μέσα στις οποίες γενιέσαι. Δεν νομίζω ότι αυτό συνιστά “βιβλίο για την επιτυχία από το πανέρι”
December 30th, 2008 at 21:22
Αγαπητέ Νίκο, έπρεπε να το τονίσω ίσως εξ αρχής για να μην δημιουργείται η εικόνα ότι θάβουμε χωρίς να ξέρουμε τι λέμε, αλλά έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο. Ή μάλλον για να μην λέω και ψέματα, έχω διαβάσει περίπου το μισό (τώρα μέσα στις γιορτές), καθώς από ένα σημείο και πέρα με κούρασε.
Για το Tipping Point θα συμφωνήσω μαζί πως είναι ένα πάρα πολύ καλό βιβλίο, αλλά θα επιμείνω φυσικά στην κριτική μου στον Gladwell. Τι εννοώ; Δεν ισχυρίζομαι πως είναι άχρηστος. Το αντίθετο, είναι ένας πολύ καλός γραφιάς. Υπερεκτιμημένος, όμως. Εκτός και αν συμφωνείς με την Telegraph που έδωσα το link πριν. Τότε πάω πάσο, γιατί προφανώς θα έχουμε πολύ διαφορετική ιδέα της δημοσιογραφίας (που αποτελεί και επαγγελματικό μου χώρο).
Και μια προσωπική παρατήρηση. Ο Gladwell από βιβλίο σε βιβλίο μου θυμίζει της περίπτωση του Thomas L. Friedman. Ο Friedman με το From Beirut to Jerusalem έγραψε ίσως το κορυφαίο βιβλίο για το πόσο λάθος αντιλαμβάνεται ο Δυτικός Κόσμος τη διαμάχη μεταξύ του Ισραήλ και του Αραβικού Κόσμου και τα πόσα διαφορετικά δεδομένα ισχύουν. Στο From Lexus to the Olive Tree έκανε μια εξίσου ολοκληρωμένη και πολύ καλή μελέτη πάνω στην Παγκοσμιοποίηση. Έ, στο The World is Flat τα έκανε ψιλόσαλάτα. Όσο και αν αποθεώθηκε γι αυτό, εξαιτίας των προηγούμενων δουλειών του. Με λίγα λόγια. Ο Gladwell σε καμία περίπτωση δεν είναι τυχαίος. Όμως δεν είναι και έτσι όπως παρουσιάζεται.
Τέλος, να παρατηρήσω. Λες: “ο Gladwell δεν κάνει πολιτική πρόταση, αλλά κοινωνιολογική μελέτη των φαινομένων που συμβαίνουν”
Για να κάνει κοινωνιολογική μελέτη δεν αρκεί να χρησιμοποιήσει κάποια στοιχεία, αλλά να ακολουθήσει μια ολόκληρη μεθοδολογία. Αλλιώς τα αποτελέσματα και τα συμπεράσματα προφανώς και δεν θα είναι σωστά.
Και αυτό ακριβώς (όχι μόνο για την περίπτωση του Gladwell) είναι που προβληματίζει πάρα πολύ την επιστημονική κοινότητα στις ΗΠΑ (γιατί εδώ στην Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται και κανένας). Το πως δηλαδή οι μισές επιστημονικές έρευνες είναι “μαγειρεμένες” ακριβώς για να βγάζουν κάποιοι τα συμπεράσματα που θέλουν. Αναφορικά θα πρότεινα κανείς να διαβάσει πάνω σε αυτό το The Status Syndrome του Michael Marmot, που βέβαια και αυτός με την σειρά του ισχυρίζεται πως όλα (και κυρίως η επιτυχία και η ευτυχία) είναι θέμα κοινωνικού στάτους.
Ευχαριστώ
December 31st, 2008 at 12:52
@Michael θα με ενδιέφερε να γράψεις πάντως όταν το τελειώσεις, ποιά στοιχεία από την ανάλυση του σου φάνηκαν ελλιπή ή φτωχά ως μεθοδολογία.
December 31st, 2008 at 17:01
Προσπαθώ να βρω μια κριτική του βιβλίου που κάπου είχα διαβάσει, για το πως με την ίδια λογική που ακολουθεί για να εξηγήσει το φαινόμενο Μπιλ Γκέιτς, δεν μπορεί να εξηγήσει το φαινόμενο Σεργκέι Μπριν-Λάρι Πέιτζ για παράδειγμα.
Πάντως, θα είναι λάθος και εγώ με την σειρά μου να προσπαθήσω να αποδείξω ελλιπή=λανθασμένη την μεθοδολογία του, κρίνοντας από μια γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου, καθώς το σωστό θα είναι κανονικά για όποιον θέλει να κάνει κάτι τέτοιο να επιχειρήσει σημείο προς σημείο να συλλέξει τα ίδια στοιχεία με τον Gladwell για να αποδείξει που έχει άδικο.
Καταλαβαίνω, βέβαια, πως ζητάς μόνο τη γνώμη μου, όμως γενική μου ένσταση είναι πως η γνώμη κανενός και για κανένα περίπλοκο ζήτημα δεν έχει ιδιαίτερη αξία, εφόσον δεν έχει αυτός ο κάποιος στην κατοχή του τα πλήρη στοιχεία και γνώση των όσων λέει. Γι’ αυτό άλλωστε δεν κοροϊδεύουμε του “παραθυράτους” που έχουν γνώμη για όλα τα ζητήματα;
January 2nd, 2009 at 12:46
Το σχόλιο του Clay Shirky στο twitter είναι πολύ εύστοχο:
“The negative views of _Outliers_ have it mostly wrong. Its not stories supporting a thesis, its a thesis as platform for (great) stories”
January 2nd, 2009 at 13:16
Καλα, τσακωθείτε δημιουργικά. Εγω περασα να ευχηθώ χρονια πολλά και να πω ότι καλόν είναι ναμαστε συνετοί και με τάσεις αυτοσυγκράτησης σε όλους τους τομείς. Αλλιώς δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.
Καλη χρονια με εκτίμηση Νίκο
ριτς
January 2nd, 2009 at 16:49
@betty εξαιρετικό
@ρίτσα ευχαριστώ, ανταποδίδω, και αντεύχομαι ό,τι καλύτερο για φέτος.
January 2nd, 2009 at 17:57
@betty Δεν κινδυνεύουμε τότε να δεχθούμε, όμως και το “Don’t let the truth get in the way of a good story”; Η βασική ένσταση που κατέθεσα εξ αρχής είναι πως ως δημοσιογράφος ή ερευνητής ο Gladwell οφείλει να παραθέτει τα στοιχεία και ύστερα να εξαγάγει συμπεράσματα, όταν έχει στην πραγματικότητα βγάλει ήδη το συμπέρασμα και πάει μετά να βρει τα στοιχεία για να στηρίξει τη θέση του.
Συγχωρέστε με αν κάνω κάπου λάθος στη συλλογιστική μου, αλλά πραγματικά “κολλάω” στη λογική ή ολοκληρωμένη έρευνα ή τίποτα (αν και δυστυχώς πολλές και από αυτές έχουν αποδειχθεί μαγειρεμένες και μάλιστα από κορυφαία πανεπιστημιακά ιδρύματα – επαναλαμβάνω για όποιον ενδιαφέρεται πως το The Status Syndrome του Michael Marmot αχολείται εκτενώς με το συγκεκριμένο φαινόμενο.)
January 2nd, 2009 at 18:17
Όσα προσπαθώ να πω πολύ πιο καλογραμμένα από την Michiko Kakutani των New York Times (τι να κάνουμε, αυτή έχει πάρει και Πιούλιτζερ επειδή γράφει καλύτερα
)
http://www.nytimes.com/2008/11/18/books/18kaku.html?_r=1