Μπήκα στο βιβλιοχαρτοπωλείο της γειτονιάς μου χθες να ψωνίσω λίγα πράγματα που χρειαζόμουν.
Μπροστά μου, φάτσα – κάρτα, το ταμπελάκι που βλέπετε στη φωτογραφία. Μικρό αλλά θαυματουργό. Δεν άντεξα να μην το φωτογραφήσω. Πίστευα ότι δεν υπήρχαν πλέον τέτοιες επιγραφές – είχα ξεχάσει την ύπαρξή τους.
Στο ταμπελάκι αυτό, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος δεν δηλώνει τι θα κάνει προκειμένου να μου πάρει τα λεφτά. Δηλώνει τι απαιτεί από εμένα προκειμένου να “δεχτεί” να του τα δώσω.
Τα λεφτά μου.
Είναι ο “οκτάλογος του καλού Πελάτη”. Εσείς βλέπετε ακόμα τέτοιες επιγραφές – μνημεία της Ελληνικής επιχειρηματικότητας? Ή έπεσα στην περίπτωση?
Και το κείμενο μήπως δεν το βλέπετε καθαρά (εδώ σε μεγάλη ανάλυση) – δε χάνονται κάτι τέτοια….
Ξέρετε πότε ο πελάτης έχει δίκιο?
Όταν δεν μας κάνει να χάνουμε χρόνο
Όταν δεν έχει παράλογες απαιτήσεις
Όταν δείχνει σεβασμό στη δουλειά μας
Όταν δεν μας βλέπει σαν υπηρέτες του
Όταν έχει τη δική μας υπομονή (?) (σημ. το ερωτηματικό δικό τους)
Όταν έχει τη δική μας ευγένεια
Όταν δεν ζητά εκπτώσεις
Όταν πληρώνει σε μετρητά
April 2nd, 2008 at 08:34
α) γύρισες επιτόπου μόλις το διάβασες να φύγεις αφήνοντάς του τα πράγματα εκεί?
β) Οργάνωσε mobaction: μία ολόκληρη μέρα, άνθρωποι να μπαίνουν στο μαγαζί του, να διαλέγουν πράγματα, να πηγαίνουν στο ταμείο, να τα αφήνουν, να διαβάζουν το ταμπελάκι και να σηκώνονται να φεύγουν….
April 2nd, 2008 at 09:17
Φαντασου τι ειχε τραβιξει για να φτασει μεχρι εκει….
April 2nd, 2008 at 09:44
xaxa, βαζω στοιχημα οτι δεν υπαρχει αντιστοιχο μαγαζακι σε κανα χιλιομετρο αποσταση!!
April 2nd, 2008 at 10:13
Υπάρχει και η ανάποδη πλευρά.. από Αμερική βέβαια..σε post του Seth Godin…
http://sethgodin.typepad.com/seths_blog/2008/02/the-boss.html
April 2nd, 2008 at 11:11
Το μυστικό το βρήκε ο nuwanda.
πρεζαTV κάνεις λάθος.
April 2nd, 2008 at 11:13
@Angelos ακριβώς. Τελειο παράδειγμα!
April 2nd, 2008 at 18:37
posa tetia tampelakia thes na sou vgalo fotografia?akrivos to idio tampelaki xoris kamia paralagi.
April 2nd, 2008 at 19:36
@fourka κατάλαβα – δεν έπεσα στην περίπτωση