video via neolaia.gr

Atenistas Hola

* Ευχαριστούμε πολύ όσους συμμετείχαν στην τελευταία μας δράση στην
Αγίων Ασωμάτων. Πραγματικά η εικόνα τόσων ανθρώπων να δουλεύουν όλοι
μαζί, ανοίγει άλλους ορίζοντες για μελλοντικές δράσεις. Παιδιά,
μπορούμε να κάνουμε θαύματα σ’ αυτήν την πόλη!

-. Κάποιο πρόβλημα με το facebook δεν μας επιτρέπει να
δημοσιοποιήσουμε μαζικά την δράση. Αν θέλετε, δημοσιεύεστε το λινκ της
δράσης στον τοίχο σας, ώστε το μήνυμα μας φτάσει σ’ όσο το δυνατόν
περισσότερους.

http://www.atenistas.gr/?p=1205

Εξειδικευμένη βοήθεια κανείς;

* Ωραία καθαρίσαμε τα οικόπεδα. Θα θέλαμε όμως ν’ αφήνουμε και ένα αρτ
στίγμα φεύγοντας. Γι’ αυτό θέλουμε ανθρώπους που μπορούνε να κάνουνε
γρήγορες εύκολες και φτηνές μίνι installations. Π.χ. βρίσκουμε
παλλέτες ξύλα, με πριόνι, σύρμα και μπογιά τι μπορούμε να κάνουμε στο
πιτς φυτίλι, π.χ. στα κλαδιά των δέντρων να κρεμάμε ξύλινα πουλιά ή
άνθη;

* Πάλι στις πρασινάδες. Θέλουμε γεωπόνους, κηπουρούς, ανθρώπους που
έχουν γνώση στην διαμόρφωση κήπου, την φροντίδα των φυτών, να
προτείνουν λύσεις χωρίς κόστος για μάξιμουμ εφε.

* Επίσης θέλουμε κόσμο με άκρες: σκεφτόμαστε να κάνουμε instant events/
parties σε παρατημένα οικόπεδα, στις δύσκολες γειτονιές. Τι εξοπλισμός
χρειάζεται γι’ αυτό; Γεννήτρια, φορτηγάκι; Κάποιος να γνωρίζει από
τέτοιες (μίνι) διοργανώσεις.

* Instant event τύπου: 20 Ζωγράφοι να μαζευτούν σε μια πλατεία, να
την ζωγραφίσουν και μετά να κάνουμε άμεσα μια έκθεση.

* Άλλο event: μουσικούς, να κάνουν αυτοσχέδιες συναυλίες με τα βασικά,
φανταστείτε κάτι τέτοιο πάνω στην Ομόνοια, σούπερ ε;

* Άλλο σημαντικό: θέλουμε να φτιάξουμε μια ομάδα αρχιτεκτόνων που θα
κάνουν μελέτες για μικρές κι εύκολες αναπλάσεις στην πόλη, είστε
πολλοί που το χετε, λίγος κόπος!

* Μπορείς να βοηθήσεις σε υλικά; Τα χρειαζόμαστε! Εργαλεία, μπογιές,
ψηφιακές εκτυπώσεις. οτιδήποτε,

*** Σημαντικό: ιδανικά θα θέλαμε να στεγαστούμε κάπου. Να φτιάξουμε
ένα εργαστήρι που θα μαζευόμαστε, θα συζητάμε λίγο και θα δουλεύουμε
κυρίως, θα τυπώνουμε, θα βάφουμε, θα κάνουμε παρουσιάσεις, καμία
ομιλία, μαζώξεις. Αυτά θέλουν 100 τετραγωνικά οκ αν υπάρχει καλώς,
αλλά και τα 20 καλά. Υπάρχει κανείς να χει άκρες να μας παραχωρηθεί
τέτοιος χώρος; Η έστω να τον νοικιάσουμε σε καλή τιμή και πάντα στο
πολύ κέντρο της Αθήνας;

* Θεσσαλονίκη: πολλοί μας στέλνετε mail αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο για
την Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς όχι, αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε, να
μαζέψουμε τους Θεσσαλονικείς και να ξεκινήσετε κάτι αντίστοιχο και
στην συμπρωτεύουσα. Ότι τιπ και τεχνογνωσία θα σας την παρέχουμε
αφειδώς.

* Κάποια άλλη παροχή/βοήθεια που δεν σκεφτήκαμε; Γράψτε την κι αυτήν!

ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ κι όσοι έχουν γνώσεις και μεράκι να βοηθήσουν
ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΤΕ την κάτωθι φόρμα.

http://www.atenistas.gr/?page_id=801

Και γρήγορα η Αθήνα δεν μπορεί να περιμένει!

Φιλικά
Atenistas group

Προς το τέλος της συνέντευξης κάνουν μια αναφορά στο θεσμό της οικογένειας, την οποία βρήκα προκλητικά ενδιαφέρουσα:

Σύλλας Τζουμέρκας: Για μένα οικογένεια είναι η κακή εκπαίδευση. Ο σπόρος του κακού μέσα στην Ελλάδα. Τρομακτική βία, καταπίεση στη σκέψη και το κυριότερο διαστρέβλωση των ιδεών. Μια ακυριολεξία που παράγεται. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Τις συνέπειες, τις βλέπουμε όλοι μας. Εχω αποκτήσει και μια αποστροφή για τους «δεσμούς αίματος». Σημαίνει έχουμε την ίδια «αρρώστια».

Αθηνά Τσαγκάρη: Συμφωνώ απόλυτα. Η οικογένεια είναι μια μηχανή αναπαραγωγής οργής, η οποία μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και συσσωρεύεται. Ανάλογα με τον βαθμό συσσώρευσης εκδηλώνεται και ο βαθμός ασθένειας. Αυτό που με ενδιαφέρει προσωπικά πάρα πολύ και έχω ασχοληθεί και στις προηγούμενες ταινίες μου, είναι η πρόταση ενός καινούργιου μοντέλου οικογένειας. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει εκτός από «αίμα», εκτός από γάμο, εκτός από αμοιβαίο εκβιασμό, ψυχαναγκασμό κι αυτόν τον καθημερινό φασισμό στο όνομα της αγάπης και του χρέους. «Μου χρωστάς και μου ανήκεις». Ενας εθελοντικός φασισμός τόσο οικείος και περασμένος στο DNA μας, που αποζητούμε όλοι γιατί αλλιώς αισθανόμαστε εκτός. Στην Αμερική είναι μέρος της κοινωνικής συνθήκης ένα παιδί 16 χρόνων να φύγει από την οικογένεια και να δοκιμάσει αλλού την τύχη του.

Σύλλας Τζουμέρκας: Το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, το δημιουργεί η νοσταλγία που μας απαγορεύει να δούμε τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει ακόμα. Αυτό το φίλτρο προσπαθώ να αποβάλω.

Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν συμφωνούν οι νεότερες γενιές με τέτοιες απόψεις. Εγώ τείνω να συμφωνήσω…

Η γεωπόνος (Ρh.D) Γιολάντα Τότσιου κάνει μια οραματική προσέγγιση στο πως μπορούμε να διαμορφώσουμε μια νέα εθνική στρατηγική γύρω από τα διατροφικά προϊόντα της γης μας, μια στρατηγική που θα αποτελεί ένα εξαγώγιμο διατροφικό, τουριστικό, και πολιτιστικό προϊόν. Ουσιαστικά, μια νέα πρόταση ζωής προς όλο τον κόσμο, που θα μπορούσε να γίνει το “νέο lifestyle” του 21ου αιώνα.

Η κ. Τότσιου προτείνει να κάνουμε μια ευφάνταση μίξη μιας νέας γεωργικής παραγωγής, με την οικονομία της γνώσης, με την τεχνολογία, και τις δημιουργικές και καλλιτεχνικές δυνάμεις της χώρας. Μια μίξη που συνδέεται με τις πιο φρέσκες ιδέες διεθνώς γύρω από ένα νέο τρόπο ζωής, που θα κάνει την Ελλάδα πρότυπο διαβίωσης, και όχι απλά προορισμό για μπάνια.

Πιστεύω ότι μια τέτοια πρόταση δένει άριστα (στη φιλοσοφία της) με το άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη “Νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι” (για το οποίο είχα γράψει πριν λίγο καιρό), το οποίο προτείνει μια νέα ανάπτυξη της χώρας μέσα από την πολύ μικρή, και πολύ δημιουργική, επιχειρηματικότητα.

Νομίζω ότι σιγά-σιγά κάποιες ιδέες αρχίζουν να συναντώνται, και μπορούμε να ελπίζουμε κάποτε στο μετασχηματισμό τους σε μια “τέλεια καταιγίδα“.

Γυρνώντας όμως το βράδυ σπίτι μου βρήκα στο email ένα άλλο πανέμορφο video που μου είχε στείλει μια φίλη. Το “όλα είναι ΟΚ” είναι μια πρωτότυπη μη-διαδήλωση που έγινε στο Λονδίνο, χρησιμοποιώντας ντουντούκες με ένα τρόπο διαφορετικό από αυτούς που συνηθίζουμε στην Αθήνα, η οποία κατέληξε και πάλι σε …αγκαλιές. Δείτε το, αξίζει.

Αυτό που με συνεγείρει όμως, είναι το πόσο πολλές πλέον είναι οι νέες μορφές έκφρασης και μετάδοσης γνώσης που δημιουργούνται σταδιακά μέσα στο Δίκτυο. Η δημιουργικότητα των ανθρώπων μας κάνει να ερχόμαστε σε επαφή με ιδέες, με τις οποίες δεν θα ερχόμασταν σε κάποιο άλλο “format” – π.χ. σαν βιβλίο ή σαν ομιλία. Εκεί όμως που θα δούμε εκπληκτικά πράγματα είναι στις νέες εφαρμογές του iPad. Ήδη ξέρω για κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες και από τον Ελληνικό χώρο, και ανυπομονώ να τις δω στην πράξη σύντομα.

ΥΓ: Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, δείτε και αυτή την οπτικοποίηση ομιλίας του Dan Pink.

ΥΓ2: Για να δείτε πόσο μεγάλη διαφορά μπορεί να κάνει ο τρόπος μετάδοσης μια γνώσης, δείτε μια συζήτηση ανάμεσα στον Steven Levitt Stephen Dubner για τα Superfreaconomics. Στο ένα video παρακολουθείς απλά το διάλογο τους, και στο δεύτερο ο ίδιος διάλογος ιδωμένος με τα μάτια της ομάδας RSAnimate. Πόσοι θα έμεναν να παρακολουθήσουν το video της συζήτησης σε σχέση μα το animation? Amazing!

Ακόμα χειρότερα, μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο? Αυτά δεν γίνονται! Το βεβαιώνουν τόσοι και τόσοι τηλεαστέρες μας καθημερινά, με ρεπορτάζ και αναλύσεις για παιδιά που εγκατέλειψαν την κοινωνική ζωή για το “κάψιμο” – κάτι θα ξέρουν αυτοί.

Ή μήπως δεν ξέρουν?

Η Jane McGonigal μας λέει ότι το gaming μπορεί να κάνει τον κόσμο καλύτερο. Εξηγεί το γιατί, με υπέροχα παραδείγματα. Συνδέει τις χιλιάδες ώρες που ξοδεύει κάθε gamer στον υπολογιστή του, με τις 10.000 ώρες που χρειάζεται κάποιος για να γίνει Outlier. Δείχνει πως αυτά τα εκατομμύρια ώρες παιχνιδιού, μπορούν να εξελιχθούν σταδιακά σε ένα τεράστιο παγκόσμιο συλλογικό εγκέφαλο που θα μας δώσει ένα πρωτοφανή πλούτο ιδεών και λύσεων σε προβλήματα της ανθρωπότητας.

Μας προτείνει να υιοθετήσουμε τη λογική της “επείγουσας αισιοδοξίας” (Urgent Optimism) που διακατέχει τους gamers. Μας περιγράφει την καταπληκτική ιστορία του Ηρόδοτου για το πως αντιμετώπισε την πείνα ο Βασιλιάς της αρχαίας Λυδίας με τα παιχνίδια, και πως μέσα από αυτά τα παιχνίδια έφτασαν οι απόγονοι τους Ετρούσκοι να δημιουργήσουν την Αρχαία Ρώμη.

Μιλάει τέλος για τη δική της προσπάθεια, να δημιουργήσει games που θα λύνουν πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι άνθρωποι. Απόλυτος στόχος, ένα παγκόσμιο συλλογικό Epic Win.

Δείτε την ομιλία. Αν και δεν έχει Ελληνικούς υπότιτλους, ίσως βοηθήσει την ακρόαση να πατήσετε το View Subtitles και να βάλετε τους Αγγλικούς.

To Superstruct, ένα από τα games που αναπτύσει η McGonigal:

Αυτό το Σάββατο και την Κυριακή (όλη μέρα) διοργανώνεται το 3ο Mediacamp Athens (στο Κέντρο Καινοτομίας της Microsoft), ένα “μη-συνέδριο” (unconference) το οποίο ξεκίνησε πριν από 3 χρόνια (αν θυμάμαι καλά), και αρχικά επικεντρώθηκε σε όλα τα δημιουργικά πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις νέες τεχνολογίες στην Ελλάδα.

Αν ρίξει όμως μια ματιά κάποιος στο φετινό πρόγραμα των ομιλιών, το εύρος των ενδιαφερόντων μεγαλώνει περιλαμβάνοντας πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδέες που κινούνται σήμερα στην Ελληνική κοινωνία – τεχνολογίες mobile, δημόσια δεδομένα, comix και εκπαίδευση, επιχειρηματικότητα, Joomla και blogs, μόδα και ηθική, καθώς και θέματα της μουσικής βιομηχανίας. Στο Mediacamp οποιοσδήποτε θέλει, μπορεί να δηλώσει συμμετοχή για να μιλήσει-παρουσιάσει το θέμα που βρίσκει ενδιαφέρον.

Δεν πρόκειται για ένα τυπικό συνέδριο ή εκδήλωση που άνθρωποι απλώς μιλούν (διαμαρτυρόμενοι για όσα δεν τους αρέσουν, ή κάνοντας διαφήμιση στην επιχείρηση ή το κόμμα τους). To Mediacamp λειτουργεί στα πρότυπα των Barcamps, μιας νέας φιλοσοφίας εκδηλώσεων ανοιχτού τύπου που γίνονται σήμερα σε όλο τον κόσμο. Δεν υπάρχουν ομιλητές και κοινό – όλοι παρεμβαίνουν (τουλάχιστον αυτό ζητείται), και μπορούν να ζητήσουν να κάνουν μια ομιλία ακόμη και τη στιγμή που γίνεται η εκδήλωση (χωρίς προηγούμενο προγραμματισμό).

Οι ομιλίες δεν περιέχουν ένα τυπικό “5λεπτο ερωταπαντήσεων” στο τέλος. Αντίθετα, οι ομιλητές ζητούν από το κοινό ένα διαρκές feedback, σε μια ζωντανή σχέση ομιλητή – ακροατήριου. Οι συντονιστές του Mediacamp ζητούν εκ των προτέρων από το κοινό να ζητήσει θέματα παρουσιάσεων (και να ψηφίσει για αυτά) ώστε να βρεθούν οι κατάλληλοι ομιλητές, αν φανεί ότι κάποια ιδέα έχει απροσδόκητη ζήτηση.

Στο Mediacamp βρίσκονται οι ζωντανές, υγιείς δυνάμεις της κοινωνίας μας. Ανταλάσσουν ιδέες πως θα κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα, προτείνουν πρωτότυπες επιχειρηματικές ιδέες, ή προσφέρονται για κοινωνική προσφορά σε προβλήματα που ζητούν λύση. Η Ελλάδα που αρέσει σε όλους μας, αλλά δεν ξέρουμε που είναι – εδώ είναι. Αν υπάρχουν δημοσιογράφοι και Media που δεν τους αρέσει να ζουν μόνο από την πείνα, τη δυστυχία, την πτώχευση, τις κακές ειδήσεις, εδώ μπορούν να βρουν τροφή για καλές ειδήσεις. Ειδήσεις που αλλάζουν το κλίμα: Έλληνες που δεν κλέβουν αλλά δίνουν περισσότερα από όσα παίρνουν.

Στο φετινό Mediacamp θα κάνω κι εγώ μια μικρή παρουσίαση με θέμα “Mobility & Activity Streams“. Θα παρουσιάσω τη μετεξέλιξη της ιδέας του Social Object στα κοινωνικά δίκτυα, και την καταγραφή νέων ανθρώπινων δραστηριοτήτων στο δίκτυο μέσα από τους υπολογιστές και τα smartphones. Θα θέσω ερωτήματα: Τι ετοιμάζει η Google για να βοηθήσει στα τεχνικά προβλήματα αυτής της εξέλιξης? Που κολάει το υποκείμενο-ρήμα-αντικείμενο σε όλα αυτά? Και τέλος, τι σχέση έχει η αγάπη?

Μέχρι τότε, ένα μικρό video από Barcamp στς ΗΠΑ:

Νιώθω έντονη την ανάγκη να αναφερθώ στο τελευταίο του “Η κατάρρευση των πολύπλοκων επιχειρηματικών μοντέλων“. Ο Shirky αναφέρεται και πάλι στο πολυσυζητημένο (και από αυτόν) θέμα του μέλλοντος των παραδοσιακών Media στην εποχή του Internet. Υπονοεί ότι είναι καταδικασμένα να εξαφανιστούν, αλλά το κάνει με ένα ενδιαφέροντα τρόπο.

Το ερώτημα που του θέτουν τα στελέχη των οργανισμών media είναι πότε θα μπορέσει το Internet να τους φέρνει τέτοια έσοδα ώστε να καταφέρουν να καλύπτουν τα κόστη τους. Κάθε κερδοσκοπικός οργανισμός (όπως είναι οι τηλεοπτικές και εκδοτικές επιχειρήσεις) έχει δύο τρόπους να φτάνει στην κερδοφορία: να μειώνει τα κόστη του ή να αυξάνει τις πωλήσεις. Ο Shirky λέει με βεβαιότητα ότι η πρώτη επιλογή είναι μη αποδεκτή για τα Media και το θεμελιώνει με μια αναφορά στο βιβλίο του Joseph Tainter με τίτλο “Η κατάρευση των πολύπλοκων κοινωνιών” (ο τίτλος είναι διαθέσιμος και σαν Google Book).

Στο βιβλίο αυτό ο Tainter μελετά την κατάρευση πολιτισμών όπως οι Ρωμαίοι, οι Μάγια και οι Ινδιάνοι στο φαράγγι Chaco. Και οι τρεις πολιτισμοί είχαν κοινό χαρακτηριστικό τις πλούσιες παραδόσεις, τις σύνθετες κοινωνικές δομές, και προχωρημένη τεχνολογία. Όμως, οι πολιτισμοί αυτοί κατέρευσαν σε αυτό ακριβώς το σημείο της ανάπτυξης τους, και ο Tainter αποδεικνύει ότι η κατάρευση τους δεν έγινε “παρά” την πρόοδο τους αυτή, αλλά “εξαιτίας” αυτής της προόδου και των σύνθετων δομών – οι οποίες αρχικά είχαν δημιουργηθεί για να λύνουν καλύτερα τα προβλήματα της ανάπτυξης.

Η κατάρευση συμβαίνει επειδή, όταν έρχεται μια στιγμή κρίσης, οι κοινωνίες αυτές έχουν εξαιρετικά δυσκίνητες δομές για να την αντιμετωπίσουν. Γιατί δεν μπορούν να επανέλθουν σε λιγότερο σύνθετες δομές όταν οι περιστάσεις το απαιτούν? Ο Tainter λέει πως, δεν είναι επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή είναι πρακτικά αδύνατο (και αναφέρει αρκετά ενδιαφέροντα παραδείγματα γιαυτό).

Κάνοντας τη χρονική μεταφορά στο σήμερα, ο Shirky κάνει τον παραλληλισμό των Μάγια με τις σημερινές μεγάλες επιχειρήσεις αναφέροντας δύο παραδείγματα. Στην πρώτη περίπτωση, αναφέρεται στην εμμονή μιας εταιρείας μεγάλης όπως η ATT που προσπάθησε το 1995 να μπει στον νέο, υποσχόμενο χώρο του web hosting, κρατώντας τις προδιαγραφές της “πολύ υψηλής ποιότητας” τις οποίες ήθελε να έχει σαν βασική αξία σε ό,τι έκανε.

Κατασκεύασε το μοτό “αξιοπιστία των πέντε 9″ που σήμαινε διαθεσιμότητα των servers στο 99,999% του χρόνου – μια υπηρεσία που κόστιζε αρκετά, υποθέτοντας όμως ότι η αγορά θα εκτιμούσε την υψηλή διαθεσιμότητα. Για να ανακαλύψει στην πορεία ότι της έπαιρναν τα μερίδια αγοράς εκατοντάδες μικροί ανταγωνιστές που πουλούσαν web hosting για 20 δολάρια το μήνα. Το να διαθέσει την υψηλής ποιότητας υποδομή της για 20 δολ. το μήνα ήταν μια ζημιογόνος δραστηριότητα, σε μια αγορά που πείναγε τόσο πολύ να μπει στο Web, ώστε ήταν διατεθειμένη να πάρει κατώτερης ποιότητας hosting αρκεί να μπορούσε να το πληρώσει. Η ATT ήθελε να ανταγωνιστεί αλλά ήταν αδύνατο να βγει στα κόστη καθώς είχε στήσει την υποδομή της πάνω στις προδιαγραφές (αλλά και τη λογική) των εταιρειών του είδους της.

In the Motherhood

Στη δεύτερη περίπτωση ο Shirky αναφέρει το πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα της τηλεοπτικής σειράς “In the Motherhood“. Είχε ξεκινήσει σαν μια σειρά μικρών online video επεισοδίων, των οποίων το σενάριο έγραφαν απλοί χρήστες περιγράφοντας δικές τους προσωπικές ιστορίες, και ψηφίζοντας τις καλύτερες από όσες έβλεπαν. Το μοντέλο αυτό έβγαλε πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες, και με το μοτό “σχετικά με μητέρες, από μητέρες, για μητέρες” έκανε πολύ μεγάλη επιτυχία (εδώ το πρώτο επεισόδιο της σειράς).

Αποτέλεσμα της επιτυχίας ήταν οι παραγωγοί να υπογράψουν συμβόλαιο με το κανάλι ABC το 2009 για να μεταδίδεται τηλεοπτικά. Εκεί υπήρξε ένα μικρό “προβληματάκι”. Η ‘Ενωση Σεναριογράφων Αμερικής είναι ένας από τους βασικούς παίκτες του τηλεοπτικού προϊόντος. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα με το “σχετικά με μητέρες” και το “για μητέρες”, αλλά το “από μητέρες”, …ήταν γιαυτούς ένα θέμα. Στην τηλεόραση τα σενάρια τα γράφουν αυτοί και δεν τα αναθέτουν στο κοινό.

Οι διαπραγματεύσεις δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα: οι σεναριογράφοι ήταν ανυποχώρητοι, και το σενάριο της σειράς ανατέθηκε σε “επαγγελματίες”. Όταν η σειρά ανέβηκε στην τηλεόραση, οι μαμάδες ξαναέγιναν “θεατές”. Η σειρά πήγε άπατη. Πολύ σωστά ο Shirky γράφει:

Το κρίσιμο σημείο ήταν ότι η διαπραγμάτευση έγινε μέσα στο πλαίσιο της τηλεοπτικής βιομηχανίας, ανάμεσα σε παράγοντες που ανδρώθηκαν στην εταιρική λογική του 20ου αιώνα, και εξ ολοκλήρου μέσα στους περιορισμούς ενός πολύπλοκου συστήματος. Σε καμία περίπτωση η ανάμειξη των μαμάδων ως σεναριογράφων δεν μπήκε κάτω από το ερώτημα “μήπως αυτό θα ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα?”.

Οι σεναριογράφοι ήταν ένας παράγοντας του συστήματος – ένας από τους προνομιακούς συνομιλητές του – που ήταν αδύνατο να αγνοηθεί, σε βαθμό που να επιβάλει τη δική του παρουσία σε βάρος ενός επιτυχημένου εγχειρήματος.

Το παράδειγμα της τρομακτικής επιτυχίας του video του Τσάρλυ που δαγκώνει το δάχτυλο του αδελφού του (175 εκατ. προβολές, περισσότερες από το American Idol, το Dancing With The Stars, και το Superbowl μαζί) δείχνει ότι η επιτυχία στη νέα τηλεόραση δεν συνοδεύεται υποχρεωτικά με τον “επαγγελματισμό” του 20ου αιώνα. Πολλές φορές το video για να είναι επιτυχημένο, ίσως χρειάζεται να είναι φτιαγμένο με τη συνταγή του επαγγελματισμού, αλλά όταν αυτή τη συνταγή γίνεται αυτοσκοπός, τότε είναι συνταγή αποτυχίας στην εποχή του Internet.

Το Ελληνικό πρόβλημα

Η αναφορά του Shirky στο βιβλίο του Tainter με έκανε να σκεφτώ ένα παραλληλισμό με το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελληνική κοινωνία σήμερα – με την τεράστια οικονομική κρίση να εξελίσεται σε μια κρίση αξιών του συστήματος.

Ένα από τα ενδιαφέροντα ερωτήματα γύρω από τις παραδοχές του Tainter είναι το κατά πόσον οι αγορές και η δημοκρατία, οι βασικοί μηχανισμοί του κόσμου μας, θα μας επιτρέψουν να αποφύγουμε την κατάρευση εξ αιτίας της πολυπλοκότητας. Όμως, πολύ σωστά ο Shirky λέει ότι υπάρχει ένα στοιχείο το οποίο ούτε η δημοκρατία, ούτε οι αγορές μπορούν να αγγίξουν – και αυτό είναι η γραφειοκρατία.

Οι γραφειοκρατίες ανατρέπουν τον δεύτερο Θερμοδυναμικό Νόμο. Στη γραφειοκρατία είναι ευκολότερο να κάνεις μια διαδικασία πιο πολύπλοκη, από το να την κάνεις πιο απλή, και είναι ευκολότερο να δημιουργήσεις ένα περιορισμό, από το να καταργήσεις κάποιον.

Όταν μιλάμε όμως για “γραφειοκρατίες” δεν αναφερόμαστε μόνο στις δομές του Δημόσιου τομέα και τους δημόσιους υπαλλήλους που τον αποτελούν (οι οποίοι συχνά εμποδίζουν την ανάπτυξη της κοινωνίας). Το πρόβλημα της Ελληνικής κοινωνίας σήμερα έγκειται εν πολλοίς στο γεγονός ότι αποτελεί ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σύστημα, στο οποίο εκατοντάδες κοινωνικές ομάδες έχουν ως ύψιστη προτεραιότητα να αποτρέψουν τις κοινωνικές εκείνες αλλαγές που είναι αναγκαίες ώστε να απελευθερωθούν οι υγιείς δυνάμεις του τόπου. Οι αλλαγές αυτές είναι ενάντια στη δική τους ευημερία που στηρίζεται σε αυτό ακριβώς το πολύπλοκο σύστημα.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι όλες αυτές οι κοινωνικές ομάδες διαθέτουν τα μέσα να επιβάλουν τις δικές τους προτεραιότητες στην πολιτική εξουσία – ακριβώς ό,τι έκαναν οι Αμερικανοί Σεναριογράφοι στο In the Motherhood. Διαθέτουν μια τόσο προνομιακή θέση στον σύνθετο κοινωνικό ιστό της σημερινής Ελλάδας, που τους επιτρέπει να μην αφήσουν τις αλλαγές να συμβούν, μέχρι το όλο σύστημα να καταρεύσει.

Για να μην συμβεί αυτό χρειάζεται μια ηγεσία που είναι διατεθειμένη να “πέσει υπέρ πατρίδος” ανεξαρτήτως κόστους. Κάτι που δεν βλέπω να υπάρχει σήμερα, ανεξάρτητα από καλές προθέσεις. Νομίζω ότι η εξυγίανση της Ελλάδας θα έλθει τελικά μέσα από την πλήρη κατάρευση του οικοδομήματος – είτε με τη μορφή της πτώχευσης είτε με οποιαδήποτε άλλη μορφή.

Και φυσικά, ελπίζω να έχω κάνει λάθος στην εκτίμηση μου.

Το Ignite έχει δύο μέρη: το διαγωνισμό, όπου οι άνθρωποι κάνουν διάφορα πράγματα (π.χ. κατασκευές) μπροστά στο κοινό, και τις ομιλίες. Μέσα στην επόμενη εβδομάδα θα διεξαχθεί σε περισσότερες από 15 πόλεις, ενώ έχει περάσει και από τις 5 Ηπείρους (όχι, σε καμία Ελληνική πόλη δεν καταφέραμε να οργανώσουμε κάτι παρόμοιο, σε αντίθεση με τη Βουλγαρία, την Κένυα, το Μαρόκο και άλλες προοδευμένες περιοχές). Ένα από τα videos που μου άρεσαν πολύ ήταν το παρακάτω με τίτλο “τα σχολεία που χρειαζόμαστε”, αλλά υπάρχει αρκετά καλό αρχείο.