Το Wave αναπτύχθηκε από τους Lars και Jens Rasmussen, αυτούς που δημιούργησαν πρώτοι το Google Maps. Όπως το έθεσε ο Lars, “[με το Wave] προσπαθήσαμε να απαντήσουμε στην ερώτηση: πως θα εμοιαζε το e-mail αν το δημιουργούσαμε σήμερα?”

Το Wave συνδυάζει πολλές online υπηρεσίες μαζί, και μάλιστα σε πραγματικό χρόνο: Email, Instant messaging, wikis, forums, blogs, κινητά, SMS, Twitter, και πολλά άλλα. H Google με αυτή την ανακοίνωση δείχνει να επανεφευρίσκει τον εαυτό της, να θέτει νέα υψηλότερα standards, και να ξεπερνά τον ανταγωνισμό, όταν αυτός ψάχνει να γίνει η “επόμενη Google“.

Αξίζει να δείτε την παρουσίαση του Google Wave στο παρακάτω video, τουλάχιστον τα πρώτα 40 περίπου λεπτά.

Είναι κάτι που αξίζει να το παρακολουθήσει κανείς πολύ στενά. Σε περίπτωση που αποδειχθεί επιτυχημένο πείραμα, θα αλλάξει τα δεδομένα όχι μόνο στις προσωπικές μας εργασίες και επικοινωνία, αλλά και σε μια σειρά από κλάδους, από τα Media και την επικοινωνία, μέχρι την εσωτερική λειτουργία των επιχειρήσεων.

Εξηγεί τι σημαίνει να είσαι μαέστρος, και πόσο διαφορετικά μπορεί να κάνει ο ένας από τον άλλο την ίδια δουλειά, χρησιμοποιώντας πραγματικά παραδείγματα από πραγματικούς μαέστρους. Η ομιλία του είναι και ένα μάθημα ηγεσίας – ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στον Von Karajan. Εξαιρετικό επίσης το τελευταίο του παράδειγμα που ο Bernstein διευθύνει κυριολεκτικά με τα μάτια.

Μου αρέσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που μέσα από μια ομιλία ή παρουσίαση δείχνουν το πάθος τους για αυτό που μιλούν – ένα πάθος που οδηγεί σε βαθιά γνώση του αντικειμένου.

Μεταφέρω από το website του:

Τα Maestro Programs δημιουργήθηκαν με την πεποίθηση ότι στην ορχήστρα, όπως και σε οποιοδήποτε εργασιακό περιβάλλον, η μουσική έχει τη δύναμη να δημιουργήσει μια κοινότητα και να ενισχύσει τις κοινές αξίες. Η μουσική εμπεριέχει γνώση και καινοτομία, ατομική προσπάθεια και συλλογική επιτυχία, και προσφέρει ένα εργασιακό περιβάλλον που είναι γεμάτο με ευκαιρίες για αριστεία και προσωπική ανάπτυξη – το ίδιο όπως κάθε επιτυχημένη επιχείρηση.

Αυτά τα προγράμματα προσφέρουν μια μοναδική εκπαιδευτική εμπειρία που εξερευνά τη μαγική σχέση ανάμεσα στον μαέστρο, το μουσικό και το κοινό για να δημιουργείται νέα γνώση στο πεδίο της ηγεσίας, του management, και της ομαδικής δουλειάς.

Πραγματικά αξίζει το χρόνο του.

Itay Talgam at PICNIC08: Conducting Creativity from PICNICCrossmediaweek on Vimeo.

Το είδα στον Gerd Leonhard

Πριν από 2 μήνες περίπου είχε επισκεφθεί την Αθήνα ο Tim O’Reilly, πολύ σημαντική προσωπικότητα, περισσότερο γνωστός στον κόσμο του web ως δημιουργός του όρου Web 2.0, αλλά και ιδιοκτήτης του ομώνυμου εκδοτικού οίκου και διοργανωτής των σημαντικότερων συνεδρίων που γίνονται στις ΗΠΑ γύρω από τις τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας.

Ο Νίκος Αναγνώστου είχε την ευφυή ιδέα να επικοινωνήσει μαζί του και να διοργανώσει ένα πρωϊνό γνωριμίας μαζί του για όσους ενδιαφέρονται να τον δουν από κοντά. Η συνάντηση έγινε ένα πρωϊνό του Οκτωβρίου στα Starbucks Μητροπόλεως και δεν θα μπορούσα να λείπω – δεν συναντάς συχνά στη ζωή σου τέτοιες προσωπικότητες.

Η συζήτηση ήταν απίστευτα ενδιαφέρουσα, αλλά εμένα μου έμεινε μια φράση που είπε ανάμεσα σε πολλά άλλα:

In the age of Internet, privacy is dead

Είναι μια φράση που έχω ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν, και ήταν το κυρίαρχο θέμα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης που κάναμε το Σεπτέμβριο στις Βρυξέλες καλεσμένοι του Ευρωβουλευτή Σταύρου Λαμπρινίδη. Το να λέει όμως ο O’Reilly ότι η ιδιωτικότητα δεν έχει κανένα μέλλον στην επoχή του Internet αποκτά εντελώς νέα διάσταση στα μάτια μου. Γνωρίζει όσο κανείς άλλος ίσως, το που πάει σήμερα η τεχνολογία και ποιές οι επιπτώσεις της στην καθημερινότητα μας.

Σήμερα το πρωϊ μου κόλησε αυτή η φράση, όταν έμαθα για το pipl.com, μια νέα μηχανή αναζήτησης, όχι για λέξεις – κλειδιά, αλλά για ανθρώπους.

Ο Roi Carthy του TechCrunch λέει ότι “είναι μια μηχανή αναζήτησης για ανθρώπους τόσο καλή, που σε τρομάζει“, και από ό,τι φαίνεται έχει απόλυτο δίκιο.

Έκανα μια αναζήτηση για το όνομα μου (και στα Αγγλικά), και βρήκα τα πάντα: βασικά στοιχεία, προφίλ σε διάφορους δικτυακούς τόπους, φωτογραφίες, αρθρογραφία, αναφορές σε διάφορες ιστοσελίδες, αναφορές σε ειδήσεις, ενώ ξέρω ότι μπορεί να βρεί κάποιον και μέσα σε έγγραφα pdf.

Ο Roi εξηγεί ότι το Pipl είναι τόσο καλό επειδή ο αλγόριθμός του ψάχνει στο “βαθύ web” (deep web), ή σε άλλες σελίδες (κυριως δυναμικές) οι οποίες δεν παίρνουν links από άλλες σελίδες – και γιαυτό δεν κερδίζουν την προσοχή της Google.

Είναι πραγματικά τρομακτικό που μια μηχανή αναζήτησης μπορεί να εμφανίζει πληροφορίες γύρω από ένα πρόσωπο σε τέτοιο βάθος. Γνωρίζω ότι κυβερνήσεις ή κινήματα πολιτών κάνουν ό,τι καλύτερο για να προληφθούν οι κακές συνέπειες της τεχνολογικής εξέλιξης στο επίπεδο της ιδιωτικότητας. Όμως η τεχνολογία δείχνει να ξεπερνά με ταχύτητα αυτές τις προσπάθειες.

Στο τέλος, η ευθύνη βαραίνει σε ένα μεγάλο μέρος τον ίδιο τον χρήστη. Οτιδήποτε καταχωρείς στο web γύρω από τον εαυτό σου, ακόμη και το πιο ασήμαντο, θα μείνει για πάντα εκεί. Διαθέσιμο στον καθένα.

Ίσως είναι το σημαντικότερο που έχουμε να μάθουμε σαν πολίτες του Internet.

Ο Colbert λοιπόν, δήλωσε στον Lessig ότι δεν θα επιτρέψει σε κανέναν να κάνει remix στην εκπομπή αυτή*. Όπερ και εγένετο..

* Αν και πιστεύω ότι το είπε χιουμοριστικά.

Τον Dr.J- κατά κόσμον Julius Wienfield Erving II- τον είχαμε βέβαια μαζί καμαρώσει ως αδιαφιλονίκητο ηγέτη των 76ers της Φιλαδέλφειας στα συναρπαστικά παιχνίδια του μπάσκετ που μας καθήλωναν εμπρός στην οθόνη της τηλεόρασης του φορτωμένου χιόνια σπιτιού μας. Διηύθυνα τότε το γραφείο του ΕΟΤ στον Καναδά, και αποκαρδιωμένος από τη φαυλότητα, την αναξιοκρατία και τον φαβοριτισμό της κεντρικής διοίκησης ήμουν αποφασισμένος να παραιτηθώ. Έδωσα τόπο παρολαυτά στην οργή και ανέχτηκα για έναν ακόμα χρόνο τις μιζέριες τους μόνο και μόνο για να έχουμε μαζί με τον μικρό ακόμα τότε γιό μου την ευκαιρία να πανηγυρίσουμε τους 76ers ως πρωταθλητές του NBA (περιμένοντας πως δίπλα στον Julius Erving, o νεοφερμένος Moses Malone, ο πολυαναμενόμενος δηλαδή… Μωϋσής της ομάδας θα τους πήγαινε επί τέλους στη Γη της Επαγγελίας). Ήταν το 1982, αν θυμάμαι καλά, στον πρώτο χρόνο της «απομάγευσης» από τις ριζοσπαστικές επαγγελίες του Πασόκ, μετά και από την εδραίωση των άθλιων Πασινοφρουρών.

Πίσω όμως στον έπαινο του δημοσιογράφου μας για τον Τζούλιους Έρβινγκ – Dr. J. Αφιερώνει βεβαίως το μεγαλύτερο μέρος του εγκωμίου του στις εκρηκτικές απογειώσεις του αφροαμερικανού μπασκετμπολίστα και στις θρυλικές πλέον σήμερα φιγούρες του- χωρίς πάντως τίποτα το φιγουρατζήδικο – εν πτήσει προς το αντίπαλο καλάθι (αυτές ακριβώς που άνοιξαν το δρόμο για τα κατορθώματα εν συνεχεία του Air- Jordan, του Kobe Bryant και του δικού μας… γάβρου τώρα πια Jef Childress). Θα σταθώ όμως εγώ εδώ στο καταληκτικό σχόλιο του άρθρου του: «Τα χρόνια ωστόσο (του Dr.J ) στο NBA μένουν χαραγμένα στη μνήμη μας όχι μόνο για την ικανότητά του να χορεύει ανάμεσα στα σύννεφα, αλλά για την αξιοπρέπεια, την πραότητα και την ευγένειά του μέσα και έξω από το γήπεδο. Αυτό που κατ’ αρχάς εκπροσωπούσε εμπρός στο έθνος, προκαλώντας μοιραίως τη σύγχυση, ήταν η αντίκρουση όλων των βλακωδών στερεοτύπων που μας ταλαιπωρούσαν. Έμαθε τον κόσμο να ξεπερνά τις ηλίθιες εμμονές του. Πίσω από τα πελώρια και σκοτεινά εκείνα Άφρο μάτια του… ήταν ένας εκλεπτυσμένος, αρχοντικός στην κυριολεξία άντρας με οξυδέρκεια και ευαισθησίες. Μας έδειχνε κάθε μέρα πως δεν είχαμε τίποτα να φοβηθούμε. Μας έδειξε πως υπήρχε πάντα κάτι να μάθουμε από τον καθένα και πως θα βρίσκεται πάντα κάποιος που μπορούμε να εκτιμήσουμε και να θαυμάσουμε. Αυτό ήταν το δώρο του και η καλή μας τύχη.»

Τώρα, είκοσι και κάτι χρόνια μετά, τον είδα βέβαια κι εγώ σ’ ένα βιντεάκι τον Barak Hussein Obama (ας τον προσφωνήσουμε Dr. B.H.O) να βάζει με περισσή χάρη τρίποντα καλάθια παίζοντας, όπως το συνηθίζει, μπάσκετ με τους φίλους του. (Αλήθεια, πόσο πιο ωραία και παραδειγματική σωματική άσκηση αυτή- σε ομαδικό παιχνίδι- από εκείνα τα άτσαλα, ατσούμπαλα και αργόσυρτα βέβαια τρεχαλητά στα οποία επιδίδονται κατά μόνας- δε μετράνε οι σωματοφύλακες- οι λογής λογής «μπροστάρηδές» μας που θέλουν πάση θυσία να διατηρήσουν τη φόρμα τους!) Αλλ’ ασφαλώς πάντως και δεν είναι αυτή η μόνη επιδεξιότητα που θα συγκρατήσουμε και στη δική του την περίπτωση. Παραφράζοντας τον τίτλο του σημειώματος που παρέθεσα προηγουμένως, θέλω κι εγώ με τον τρόπο μου να επιμείνω στο ότι, ύστερα από δύο περίπου χρόνια σκληρού προεκλογικού αγώνα, ο οποίος μόλις στέφθηκε με τη γνωστή θριαμβευτική επιτυχία, ο Μπαράκ Χουσείν Ομπάμα έφερε ξανά (και αυτός) τη ζωή στο παιχνίδι. Στο αμιγώς πολιτικό πια παιχνίδι.

Και λογαριάζω εδώ όχι τόσο το ότι ξόρκισε μια για πάντα τους φόβους μας για τους μαύρους, τα σκιάχτρα τους «αράπηδες», τους αλλόφυλους, τους αλλόθρησκους, τους αλλοεθνείς και τον κάθε ξένο, που θα’ πρεπε βέβαια να είναι κατ’ εξοχήν ευπρόσδεκτος αφού από αυτόν εξαρτάται και η ευημερία η δικιά μας, ούτε καν το ότι σκόρπισε παντού τον ενθουσιασμό, δίνοντας έτσι ξανά και στους νεότερους συμπολίτες μας τη διάθεση της συμμετοχής στα έργα και τις ημέρες της κοινότητας, αλλ’ ούτε ακόμα και το ότι ο ίδιος και οι επιτελείς του μας έδειξαν πόσο καλά μπορούσαν να εμπιστευθούν και να αξιοποιήσουν τη συναρπαστική νέα τεχνολογία της κοινωνίας του δικτύου, της αμοιβαιότητας, της εθελοντικής δράσης και της συνεργασίας. Δεν είναι βέβαια ασήμαντα πράγματα όλα αυτά. Αντιθέτως, είναι θα έλεγα κι εγώ μαζί με τόσους άλλους, κοσμοϊστορικά. Αλλ’ επιτρέψτε μου παρολαυτά πρωτίστως να επιμείνω, ακολουθώντας εδώ το πρόσφατο editorial του New Yorker, πως ο Μπαράκ Ομπάμα πρέπει κυρίως να πιστωθεί την επαναφορά της ευφράδειας, του στιλπνού δηλαδή και κομψού, αλλά και ευθύβολου και δεινού λόγου, στην πολιτική σκηνή- και ευρύτερα στην κοινωνική μας ζωή. (Σημαδιακό μάλλον το ότι χρειάστηκα τόσες επεξηγηματικές λέξεις για να σχολιάσω την «ευφράδεια»- εκεί που οι editorialists του καλού νεοϋορκέζικου περιοδικού διόλου δε δίστασαν να πουν το πράγμα απλώς με το όνομά του: eloquence. Αλλά τις έχει όντως τρομάξει το μάτι μας τις… ρητορείες. Όχι δε τόσο επειδή θυμίζουν- και είναι- πάντα ψεύτικα λόγια, μικρά ή μεγάλα. Αλλά διότι είναι ξύλινα, ανελαστικά, απελπιστικά τυποποιημένα λόγια. Ανούσια και ανέκφραστα. Άχρωμα και άοσμα. )

Ενώ του Ομπάμα τα λόγια- που θα ηχούν είμαι βέβαιος για κάμποσο καιρό στ’ αφτιά μου- είχαν κάτι από τη μυρωδιά του δροσερού αέρα που περνά ανάμεσα στα σύννεφα- ναι, εκεί ψηλά, ντε, όπου πετούσε, καλή ώρα, και ο Τζούλιους Έρβινγκ. Και οι βροντερές και κοφτές παραινέσεις του- Yes, we can- δεν νομίζω πως είναι παράταιρο να πω πως μόνο με τα ευθύβολα και τα τόσο τελεσίδικα καρφώματα- slum dunks- των άσσων του μπάσκετ μπορούν να παραβληθούν. Κι έτσι, λοιπόν, με τα αεράτα και καλοζυγισμένα λόγια του δόθηκε ξανά ζωή και νόημα στα… παιχνίδια μας. Κι ό, τι κι αν γίνει από δω κι εμπρός, χαλάλι του!

Οι πολιτικοί αρχηγοί των δύο μεγαλύτερων (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) κομμάτων διασταύρωσαν για πρώτη φορά μετά το καλοκαίρι τα ξίφη τους στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης στα μέσα του περασμένου μήνα. Ο Κώστας Καραμανλής εμφανίστηκε στο βήμα της Helexpo στις 6 Σεπτεμβρίου για να ακολουθήσει μερικές ημέρες αργότερα ο Γιώργος Παπανδρέου. Με την οικονομική παγκόσμια κρίση να έχει ήδη γιγαντωθεί, αλλά και με τα εσωτερικά προβλήματα να είναι δεδομένα σε πολλούς τομείς, έχει ενδιαφέρον να δούμε (έστω και λίγο ετεροχρονισμένα) πως τοποθετήθηκαν οι δύο πολιτικοί αρχηγοί μπροστά στους εκπροσώπους των παραγωγικών δυνάμεων.

Συνεχίζοντας τη χρήση της εφαρμογής Wordle, όπως αυτή παρουσιάστηκε πριν από λίγο καιρό από τις σελίδες του nylon, μας δίνεται η ευκαιρία να παρατηρήσουμε τον τρόπο που επέλεξαν οι δύο αρχηγοί να επικοινωνήσουν με τους Έλληνες ψηφοφόρους.

Ο Κώστας Καραμανλής έφτασε στη Θεσσαλονίκη σε περίοδο βαθιάς εσωστρέφειας της παράταξης του, με τα φημολογούμενα σκάνδαλα να κλονίζουν το κύρος του και τους πολίτες να αναζητούν (ακόμα) μία διέξοδο από τα οικονομικά προβλήματα. Η «διεθνής» «κρίση» αποτέλεσε εξέχον επιχείρημα για την άσχημη οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και ο πρωθυπουργός τόνισε την ανάγκη «μεταρρυθμίσεων» για το καλό της «χώρας». Η ομιλία δεν είχε ιδιαίτερες εκπλήξεις και ο Κ. Καραμανλής τονίζοντας αρκετές φορές τις λέξεις «στρατηγική», «σχέδιο» και «πρόγραμμα», επιχείρησε να τονώσει το προφίλ του ηγέτη που ξέρει καλύτερα να διαχειρίζεται τις κρίσεις.

Μιλώντας συχνά σε α’ ενικό (κι ας μην είναι εμφανές μέσω του wordle) ο πρωθυπουργός έκανε αναφορές στον τρόπο με τον οποίο επιτεύχθηκε «ανάπτυξη» ως τώρα αλλά και στις μελλοντικές του ενέργειες για περαιτέρω πρόοδο. Χρησιμοποιώντας επανειλημμένα τη λέξη «προχωρούμε» προσπάθησε να δώσει την αίσθηση της συνέχειας του κυβερνητικού έργου και να αναδείξει την «αποφασιστικότητα» του, ελπίζοντας πως θα τονώσει την αυτοπεποίθηση της παράταξης και των υποστηρικτών του. Μιλώντας σε χρόνο αόριστο και ενεστώτα, ο πρωθυπουργός έκανε έναν απολογισμό της θητείας του, όμως πολλοί από τους πολιτικούς του αντιπάλους θα προτιμούσαν την απολογία του. Χωρίς να κάνει καμία αναφορά στα σκάνδαλα που συνεχώς παρατείνονται, επέλεξε να μείνει οχυρωμένος πίσω από τις έννοιες των «μεταρρυθμίσεων» και της «ανάπτυξης»

Στην απεικόνιση της ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου κυριαρχεί η αγαπημένη λέξη όλων των όπου γης πολιτικών: «θα». Κάθε ομιλία υποψήφιου πρωθυπουργού που σέβεται τον εαυτό της οφείλει να έχει υποσχέσεις και δεσμεύσεις. Μπορεί ο Κ. Καραμανλής να επέλεξε τον αόριστο για να τονίσει τα θετικά πεπραγμένα του και τον ενεστώτα για να επισημάνει τη συνέχεια του έργού του. Όμως για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο μελλοντικός χρόνος είναι μονόδρομος, καθώς μόνο έτσι μπορεί να εξηγήσει τι σκοπεύει να κάνει σε περίπτωση νίκης.

Το ενδιαφέρον της ομιλίας είναι πως για πρώτη φορά ο Γ. Παπανδρέου αποφεύγει να κάνει ευθεία αναφορά στον Κ. Καραμανλή. Κατά τη διάρκεια της 18σέλιδης ομιλίας του δεν αναφέρει ποτέ το όνομα του πρωθυπουργού, αλλά δεν παραλείπει τις συχνές αναφορές στα αρνητικά της «κυβέρνησης» που «φταίει» σε μεγάλο βαθμό για την εσωτερική «κρίση». Όπως και στην ομιλία του Κ. Καραμανλή η λέξη «Ελλάδα» είναι από τις κυρίαρχες, ενώ οι λίγες αναφορές στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. επιχειρούν να τονίσουν και εδώ την ανάγκη για μία κυβέρνηση όλων των Ελλήνων (σε αντιστοιχία με τη φράση του Κ. Καραμανλή στις περασμένες εκλογές).

Ο πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ίσως επηρεασμένος και από τη δυναμική του ‘φαινομένου’ Obama στις Η.Π.Α., ακολουθεί αντίστοιχη συλλογιστική πορεία στην ομιλία του με εκείνη του υποψήφιου Αμερικανού προέδρου. Είναι εμφανές από το Wordle πως κυριαρχούν τα ρήματα «θέλουμε» και «μπορούμε» (για να συμπληρώσει εδώ η φωνή του Obama τη λέξη ‘αλλαγή’. Ή μήπως ήταν η φωνή του Α. Παπανδρέου;) Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θέτει με την ομιλία του τον «πολίτη» στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και κατανοεί πως για άλλη μια φορά τα προβλήματα της καθημερινότητας είναι αυτά που μπορούν να ανατρέψουν μία κυβέρνηση.

Η αντιστοιχία με την αμερικανική επικοινωνιακή πολιτική βρίσκει άλλο ένα κοινό σημείο στο κλείσιμο της ομιλίας του αρχηγού του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Ένα από τα βασικά συνθήματα της καμπάνια του Obama ήταν το “yes, we can” ή αλλιώς στην πιο ελληνική του εκδοχή είναι αυτό που χρησιμοποίησε ο Γ. Παπανδρέου τελειώνοντας την ομιλία του: «Μαζί, μπορούμε».

Οι δύο πολιτικοί αρχηγοί όσο πλησιάζουμε προς τις Ευρωεκλογές (ή σε άλλες πιο σύντομες εκλογικές αναμετρήσεις) θα αντιπαρατίθενται ακόμα πιο έντονα. Όμως οι ομιλίες στις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας στα πλαίσια της ΔΕΘ αποτελούν κατεξοχήν σημείο αναφοράς τόσο για τους ψηφοφόρους όσο και για τους ίδιους τους πολιτικούς. Η συνέχεια της επικοινωνιακής στρατηγικής των δύο αρχηγών θα ‘παιχτεί’ σύντομα στις οθόνες μας.

Την περασμένη Πέμπτη με κάλεσε ο δημοσιογράφος Γιάννης Ανδριτσόπουλος για μια συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό ALPHA 98,9 σχετικά με την καμπάνια 4Δ. Μου έδωσε αρκετό χρόνο να αναπτύξω τις βασικότερες πλευρές της ιδέας, και θέλω να τον ευχαριστήσω πολύ γιαυτό. Μπορείτε να την ακούσετε παραπάνω και να δώσετε τη δική σας εικόνα.

O Κώστας Καραμανλής ανήλθε στην ηγεσία της, μαστιζόμενης τότε από εσωστρέφεια και ηττοπάθεια, Νέας Δημοκρατίας με την υποστηριξη ιστορικών στελεχών του κόμματος με στόχο να την επαναπροσδιορίσει ως ένα σύγχρονο κεντροδεξιό κόμμα το οποίο θα μπορούσε να ανατρέψει την παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ. Ας μην ξεχνάμε ότι το 1997 όταν ο σημερινός πρωθυπουργός διαδεχόταν τον Μιλτιάδη Έβερτ ως πρόεδρος του κόμματος ήταν ένας δυναμικός, πλην σχετικά άγνωστος, βουλευτής της Θεσσαλονίκης ο οποίος όμως διέθετε το συναισθητικό διαπιστευτήριο προς την λαϊκή βάση της Νέας Δημοκρατίας: το ιστορικό του επίθετο. Πολλοί ισχυρίστηκαν τότε ότι αυτή του η κληρονομιά θα εξελισσόταν σε εμπόδιο στην προσπάθεια του να αλλάξει το κόμμα και να εκφράσει ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Προφανέστατα έσφαλαν και η πορεία της Νέας Δημοκρατίας από το 1997 έως σήμερα το αποδεικνύει.

Στις εκλογές του 2004 αλλά πολύ περισσότερο σε αυτές του 2007 η Νέα Δημοκρατία επέδειξε εκλογική σταθερότητα ως κόμμα εξουσίας, άσχετα αν κανείς διαφωνεί η όχι με το κυβερνητικό της έργο, γεγονός που αποδίδεται στο γεγονός ότι κατόρθωσε διευσδύσει πιο επιτυχημένα και να πείσει ψηφοφόρους που ανήκουν στο λεγόμενο “πολιτικό και κοινωνικό κέντρο”. Αυτό ήταν άλλωστε και το μείζων πολιτικό εγχείρημα που ακολούθησε με σύνεση και συνέπεια η ηγεσία της ΝΔ, με την βοήθεια διαφημιστών και επικοινωνιολόγων.

Στην προχτεσινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας όλοι είδαμε ένα οργισμένο και νευρικό πρόεδρο ενός κόμματος που βρίσκεται στην κυβέρνηση να δηλώνει ότι ” η εσωστρέφεια τελειώνει εδώ” και “αυτά αλλού” με τα χέρια τεντωμένα. Σε ευθεία αντιδιαστολή με την εμφάνιση του στην ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός προσπάθησε να επικοινωνήσει σε φίλους και εχθρούς την ακλόνητη αποφαστικότητα του έναν τρόπο που δεν θα άφηνε καμμία αμφιβολία και θα θύμιζε τον Καραμανλή των πρώτων χρόνων.

Επιχειρώντας μια σύντομη ανάλυση της γλώσσας του σώματος θα έλεγα ότι ο κ. Καραμανλής ανησυχεί πολύ για την κρίση μέσα από την οποία διέρχεται το κόμμα του και επιδιώκει να της δώσει ένα βεβιασμένο και αυστηρό τέλος εξασκώντας την προσωπική του επιρροή (authority). Ως φορέας των αλλαγών που έφεραν την Νέα Δημοκρατία στην εξουσία αλλά και με το πρωθυπουργικό προφίλ του σχετικώς άτρωτο από τις αποτυχίες και τα σκάνδαλα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας (ιδιαίτερα κατά την δεύτερη πρωθυπουργία του) ο Καραμανλής ξοδεύει συνεχώς πολιτικό κεφάλαιο, προσπαθώντας να επαναφέρει στην κομματική τάξη στελέχη που έχουν την συνήθεια να εκφράζουν διαφορετικές θέσεις και ενίοτε να φέρνουν σε δύσκολη θέση την κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός μπορεί να ενθουσίασε το πιστό κομματικό ακροατήριο της Νέας Δημοκρατίας που επιθυμεί μια αρραγή κοινοβουλευτική ομάδα, χωρίς διαφωνίες και αποστάσεις, όμως δείχει να μην κατανοεί ότι η αδυναμία απήχησης του κόμματος σε ευρύτερες κοινωνικές ομάδες, στο βαθμό που αυτή η αδυναμία είναι αξιόπιστο να καταγράφεται σε δημοσκοπήσεις, δεν οφείλεται στις επικοινωνιακές βόμβες που εκτοξεύουν κατά καιρούς οι λεγόμενοι “αντάρτες” του κόμματος.

Είναι η αδυναμία της Νέας Δημοκρατίας να διαρρήξει τον ομφάλιο λώρο της διαπλοκής και της σπατάλης του δημοσίου χρήματος, να προωθήσει ρηξικέλευθες μεταρρυθμίσεις που θα βελτίωναν την ζωή μας και, εν τέλει, να αποδείξει σε εκείνους που την εμπιστεύτηκαν, πέρα από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους της, ότι είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η σύγχυση της δημόσιας και ιδιωτικής σφαίρας, ο προκλητικός πλουτισμός εν καιρώ οικονομικής κρίσης, η κυνική παραδοχή της αυθαιρεσίας και εν πάσει περιπτώσει αυτή η αίσθηση της απόστασης από τα προβλήματα και τις ανησυχίες του μέσου πολίτη της χώρας που αποξενώνει την κοινωνία από την κυβέρνηση. Δεν θεωρώ καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι για τις καμπάνιες των υποψηφίων για την Προεδρία στις ΗΠΑ  το πλέον σημαντικό target group αποτελεί η μέση αμερικανική οικογένεια (the middle-class American family). Η μεσαία τάξη έρχεται και πάλι στο επίκεντρο και όσοι συνεχίζουν μην ενστερνίζονται τις ανάγκες και τις ανυσηχίες της, αυτοκτονούν πολιτικά.

Το κράτος και το κόμμα δεν πρέπει σε καμμία περίπτωση να ταυτίζονται και αυτό είναι ένας κανόνας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας που τείνει να καταπατείται (όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε. Έχουμε πληρώσει βαρύ τίμημα σε όρους ανάπτυξης, καινοτομίας και αποτελεσματικότητας της κομματικοποίησης του κράτους από την μεταπολίτευση και έπειτα. Η δημοσιότητα που λαμβάνει μια κομματική διαδικασία, όπως η συνεδρίαση της Κ.Ε της Νέας Δημόκρατιας, και η σύνδεση της εξέλιξης της με την πορεία του κυβερνητικού έργου (με τον υπολογισμού του πολιτικού κόστους να κρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη) είναι και αυτές εκφάνσεις της κομματικοποίησης του κράτους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία σχετικά με την αναγκαιότητα γενικότερης στρατηγικής κατεύθυνσης από πολιτικούς προιστάμενους όμως από την άλλη δεν είναι δυνατό κρίσιμες μεταρρυθμίσεις να είναι όμηροι κομματικών σχεδιασμών όπως ο ανασχηματισμός ή ο προγραμματισμός των επόμενων εθνικών. Ο κ. Καραμανλής είναι πρόεδρος της κυβερνητικής παράταξης και εάν ο ίδιος επιθυμεί να επιδείξει και πάλι την ίδια πυγμή που έδειξε όταν ανέλαβε τις τύχες της ,διαγράφοντας τότε τον κ. Σουφλιά, μπορεί να το κάνει.

Αποτελεί όμως και τον επικεφαλής της κυβερνησης και συντονιστή του έργου της, και ως τέτοιος θα πρέπει να θέσει σαφή όρια ανάμεσα στις κομματικές σκοπιμότητες και την αντιμετώπιση των προβλημάτων μέσα από την παραγωγή έργου. Όταν έγινε πρωθυπουργός το 2004 έδινε την εντύπωση ότι θα επέβαλλε στην διακυβέρνηση του αυτήν την θεμελιώδη διαφοροποίηση. Τώρα?..

Έτσι είναι. Όλα γίνονται για να υπηρετήσουν εμάς – την πατρίδα. Ούτε σκοπιά 2-4 στο Διδυμότειχο να έκαναν. Η δόξα, τα λεφτά, και η θέση στο Δημόσιο δεν έχουν σημασία. Πάνω απ’ όλα η πατρίς. Στο κάτω κάτω, όλα τα εγκλήματα στο όνομα της πατρίδος γίνονται πάντα.

Η αποκάλυψη δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Ειδικά τη Χαλκιά, την περίμενα 4 χρόνια. Από τη βραδυά της νίκης της εκείνο το βράδυ περίμενα τη χθεσινή ανακοίνωση. Ποτέ δεν πίστεψα ότι ένας παγκοσμίως άγνωστος αθλητής μπορεί να πάει στους Ολυμπιακούς αγώνες και να συντρίψει τους αντιπάλους του κάνοντας περίπατο στον τελικό. Η – από το πουθενά – νίκη της Χαλκιά στους Ολυμπιακούς της Αθήνας ήταν μια τεράστια πρόκληση για όσους χιλιάδες αθλητές δουλεύουν σκληρά και προσπαθούν να ανέβουν βήμα – βήμα, σκαλί – σκαλί, και να κάνουν πρωταθλητισμό (το ίδιο και όλες οι παρόμοιες νίκες άλλων).

Το χειρότερο όμως ήταν άλλο. Η άκριτη αποδοχή αυτής τη νίκης από την κοινωνία μας ήταν μια ένδειξη τεράστιας διαφθοράς. Την καχυποψία που θα δείχναμε, αν μια τέτοια επιτυχία την είχε αθλητής άλλης χώρας, στην περίπτωση της Χαλκιά την κατάπιαμε αμάσητη. Κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει δημόσια, να εκφράσει τις αμφιβολίες του, αν και αρκετοί άνθρωποι που θέλουν να διατηρούν τη σοβαρότητά τους έβλεπαν τι γίνεται. Δεν τόλμησαν να μιλήσουν για να μην τους καταπιεί η μάζα των πανηγυριστών.

Εκείνα τα χρόνια η Ελληνική κοινωνία είχε ανάγκη από “Ολυμπιονίκες”. Πάση θυσία. Ποιός θα τολμούσε να εκφράσει αντιρρήσεις για την ποιότητα κάποιων από τα μετάλια που κερδίζαμε? Τα μετάλια ήταν η επίσημη θρησκεία της Ελληνικής κοινωνίας.

Ακόμη και τώρα, μετά τις συνεχείς αποκαλύψεις για τους Έλληνες ντοπέ, βλέπω δεκάδες μπλογκς να αναπαράγουν την ίδια ιδεολογία:

“Δεν βλέπετε και τους άλλους πως ντοπάρονται? Μόνο εμάς κυνηγούν. Συνομωσία κατά της Ελλάδας.”

Κατ’ αυτούς, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Για κάποιο περίεργο λόγο πιστεύουν ότι, αν η Χαλκιά κερδίσει άλλο ένα χρυσό η ζωή τους θα γίνει καλύτερη. Η μόνη ζωή που θα γίνει καλύτερη είναι της Χαλκιά. Δεν προβληματίζονται γιατί άλλοι λαοί, όπως οι Ελβετοί ή οι Σουηδοί, ζούν καλύτερα από εμάς κερδίζοντας πολύ λιγότερα μετάλια στους Ολυμπιακούς.

Αυτοί πιστεύουν ότι χάρη στο χρυσό της Χαλκιά θα φωτιστεί και η δική τους ζωή. Ετερόφωτοι.

Και επειδή είναι πάντα έτοιμοι να πανηγυρίσουν το “πάση θυσία χρυσό μετάλιο”, όταν πάρουν μια θέση στο Δημόσιο, θα είναι οι πρώτοι που θα ταράξουν στο γρηγορόσημο τους πολίτες που θα θέλουν να εξυπηρετηθούν στη υπηρεσία τους. Όταν γίνουν υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι σε υπουργείο θα αρπάξουν τις μίζες από τη Siemens ή θα εκμεταλλευτούν σεξουαλικά κάθε παντρεμένη γυναίκα που ζητά μια θέση στο δημόσιο.

Το βαρέλι της διεφθαρμένης λογικής δεν έχει πάτο – βάρδα μην πέσεις μέσα. Και η ζημιά που κάνουν όλοι αυτοί – Τζέκοι, Κεντέρηδες, Χαλκιάδες – είναι πολύ μεγαλύτερη από την “εικόνα του Ελληνικού αθλητισμού”. Διαφθείρουν χιλιάδες νέα παιδιά ότι μπορούν κι αυτοί να κάνουν το ίδιο. Να νικήσουν, να δoξαστούν με κάθε μέσο. Κι αν τους πιάσουν, δεν τρέχει τίτοτα. Κλαίμε, διαμαρτυρόμαστε ότι μας υπονομεύουν, καταγγέλουμε δολιοφθορά, και ελπίζουμε σε μια δεύτερη ευκαιρία.

Ο ντοπέ αθλητής ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Μόνο αν όλοι το ξέρουν αυτό, μόνο αν γίνει καθεστώς αυτή η λογική, μπορούμε να ελπίζουμε σε μείωση του φαινομένου και να ξαναδούμε αθλητισμό. Στο κάτω – κάτω, αν πράγματι ο Ελληνικός αθλητισμός αξίζει, υπάρχουν κι άλλοι άξιοι αθλητές από πίσω που περιμένουν την ευκαιρία τους να αντικαταστήσουν τους ντοπαρισμένους.

ΥΓ: Χάρηκα τη σημερινή δήλωση της Δεβετζή μετά την κατάκτηση του χάλκινου μετάλιου στο Πεκίνο. Δεν είπε ότι “το κέρδισε επειδή είναι Ελληνίδα”, όπως άλλες καλή ώρα. Είπε ότι το αφιερώνει στον εαυτό της πρώτα, τον προπονητή της και την οικογένειά της. Έτσι είναι. Η δουλειά είναι όλη δική της (με δεδομένο ότι κέρδισε καθαρά – πράγμα που δεν αμφισβητώ μέχρις αποδείξεως του εναντίου). Αυτή αγωνίστηκε, αυτή αξίζει όλη τη δόξα.

Μου αρέσει όταν δεν ακούω όλα τα εθνικοπατριωτικά πανηγυρικά που κάνουν κάποιους να νομίζουν ότι ίδρωσαν κι αυτοί στην προπόνηση μαζί με τους πρωταθλητές.

ΥΓ2: Βρήκα σε αυτό το blog τις τότε διάσημες δηλώσεις της Φανής, μετά το “θρίαμβο” της στους Ολυμπιακούς της Αθήνας. Θαυμάστε φρόνημα:

«Οι Ελληνες είμαστε γεννημένοι πρώτοι. Τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους. Το αποδεικνύουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια σε όλον τον κόσμο. Το έχουμε στα κύτταρα μας και είναι το μεγαλύτερο δώρο. Είναι κρίμα να το αμφισβητούμε. Οταν υπάρχει ελληνική ψυχή και πίστη στον Θεό, μπορείς να κατακτήσεις την κορυφή του κόσμου»

Έχω βαρεθεί να διαβάζω στον Τύπο, αλλά και στα μηνύματα που παίρνω, τον εξής συλλογισμό που έχω ονομάσει “συλλογισμό εξισορρόπησης»:

Ναι μεν ο Κάραζιτς, αλλά τότε και ο Μπους (για το Γκουαντάναμο, ή το Ιράκ) το ΝΑΤΟ (για τους βομβαρδισμούς στην Σερβία), κλπ.

Ο συλλογισμός αυτός εκφράζεται και αλλιώς: Γιατί ο Κάραζιτς και όχι (βάζετε όποιον εγκληματία θέλετε). Και καταλήγει στο πόσο άδικο και μεροληπτικό είναι το σύστημα – άρα…

Άρα, τι; Δεν λέγεται, αλλά εξυπακούεται. Αφού δεν πληρώνουν όλοι – άδικα θα δικαστεί ο Κάραζιτς.

Αν μεταφέρουμε τον συλλογισμό αυτό στην ποινική καθημερινότητα θα προκύψει ότι, εφόσον δεν συλλαμβάνουμε όλους τους δολοφόνους, δεν πρέπει να δικάσουμε τους λίγους που πιάνουμε.

Καταρχήν δεν είναι όλα τα εγκλήματα ίδια. Ουδεμία σχέση η σφαγή 8000 αμάχων στην Σρεμπρένιτσα με το Γκουαντάναμο. Κατά δεύτερο λόγο το θέμα είναι να αρχίσουν κάποτε να λογοδοτούν οι εγκληματίες. Όσο περισσότεροι, τόσο καλύτερα. Το ότι μερικοί δεν λογοδοτούν, δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τους άλλους.

Ο «συλλογισμός εξισορρόπησης» είναι μία πονηρή εφεύρεση για την ακύρωση των ηθικών αρχών. Η επίκλησή του είναι ολέθρια. Ανοίγει τις πύλες της Κόλασης για να εξέλθούν όλοι όσοι παρανομούν.

Ήδη χάρηκα όταν το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης ζήτησε την σύλληψη του σφαγέα προέδρου του Σουδάν, που έχει αφανίσει το Νταρφούρ. Δύσκολο να προσαχθεί. Αλλά κι αυτό είναι μία καλή αρχή.