NYLON

Πολύ σωστά αναδεικνύει ο Γιάννης Καρακατσάνης το θέμα των φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης του νέου μας Μουσείου. Και σωστά το αναπαράγει ο Παναγιώτης (και άλλοι ίσως που δεν έχω δει).

Kαι είναι κομματάκι εξοργιστικό αν το σκεφτεί κανείς. Το Μουσείο της Ακρόπολης διαθέτει ένα (φαντάζομαι πλούσιο και ενδιαφέρον) αρχείο με φωτογραφίες υψηλής ανάλυσης, αλλά δεν το διαθέτει σε κανέναν, εκτός από τα “Μέσα Ενημέρωσης”. Ας προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι υπεύθυνοι θα πρέπει να μάθουν τα νέα: Μέσα Ενημέρωσης είμαστε όλοι μας.

Πάμε στην ουσία: αυτές τις φωτογραφίες, το Μουσείο πως τις απέκτησε? Πλήρωσε τους φωτογράφους που τις τράβηξαν για να τις αγοράσει? Τις τράβηξαν φωτογράφοι που ανήκουν στο μισθολόγιο του Υπουργείου Πολιτισμού? Κάτι άλλο?

Όποια και νάναι η απάντηση, έχουν αποκτηθεί με έξοδα που προήλθαν από τις τσέπες των φορολογούμενων – εμάς. Αν ισχύει κάτι άλλο, να με ενημερώσει κάποιος.

Εμείς λοιπόν τα πληρώσαμε, αλλά “δεν μας ανήκουν”. Δεν έχουμε δικαίωμα να τα χρησιμοποιοήσουμε, να τα χαρούμε. Αντίλογος: τι θα γίνει αν τα πάρουν και άλλοι εκτός των Ελλήνων φορολογούμενων? Πιστεύω ότι κι εδώ μπορούμε να είμαστε large. Tα πληρώσαμε για να τα χαρεί όλος ο κόσμος. Και για να δείξουμε τον πολιτισμό μας στις καλύτερες στιγμές του. Και να ωφεληθούμε από την έμμεση διαφήμιση. Και τον συνεπαγόμενο τουρισμό, ή ό,τι άλλο.

Το θέμα είναι το γνωστό, παραδοσιακό των Δημόσιων Δεδομένων. Τόσο αυτονόητο, που είναι εξοργιστικό.

Ξεναγοί

ΟΜΩΣ, το ξεκίνημα του νέου Μουσείου έχει αναδείξει και ένα άλλο πρόβλημα. Ότι, στο επίπεδο της κεντρικής εξουσίας αλλά και σε φορείς και οργανισμούς που κινούνται γύρω από αυτήν, εξακολουθούμε να δείχνουμε μια απίστευτη τεχνοφοβία που τρομάζει τους ξένους.

Εκτός από τη γνωστή ιστοσελίδα του Μουσείου η οποία εξακολουθεί να μας κάνει ρόμπα παγκοσμίως, από την επίσκεψη που έκανα εκεί από τις πρώτες κι όλας μέρες της λειτουργίας του, διαπίστωσα και κάτι άλλο.

Το Μουσείο με όλους τους παραδοσιακούς όρους είναι πανέμορφο – αρχιτεκτονικά, λειτουργικά, για να μην πούμε για τα εκθέματα. Επιτρέπεται όμως, εν έτει 2009 να χτίζουμε κάτι τόσο φρέσκο και να μην υπάρχει τουλάχιστον ένας ηλεκτρονικός ξεναγός να μοιράζεται (έστω επί πληρωμή) στους επισκέπτες?

Ακόμα και οι πιο ασήμαντες περιφερόμενες εκθέσεις σήμερα διαθέτουν στο κοινό ηλεκτρονικούς ξεναγούς. Πρόκειται για συσκευές που συνδέονται με ακουστικά τα οποία φοράει ο επισκέπτης, και όταν βρίσκεται μπροστά σε ένα έκθεμα, πατάει τον κωδικό που βλέπει επάνω και ακούει τα πλήρη στοιχεία γύρω από το έκθεμα.

Αν υπάρχει ένα Μουσείο που χρειάζεται τον ηλεκτρονικό ξεναγό, αυτό είναι το Μουσείο της Ακρόπολης. Κάθε έκθεμα (ακόμη και το πιο μικρό) κρύβει πίσω του μια ολόκληρη ιστορία που γεμίζει βιβλίο.

Πάνε περίπου τρία χρόνια από τότε που έγραψα για τους ηλεκτρονικούς ξεναγούς επόμενης γενιάς που προβλέπουν ότι οι επισκέπτες των Μουσείων θα έχουν μαζί τους συσκευές ήχου στη μορφή των iPod ή MP3 capable κινητών.

Τότε είναι που έγραψα για τα σημαντικότερα Μουσεία των ΗΠΑ που διαθέτουν ηλεκτρονικούς ξεναγούς σε μορφή podcasts που μπορεί κάποιος να κατεβάσει πριν πάει στο Μουσείο – όπως το Artcast του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης του Σαν Φρανσίσκο. Τότε είναι που έγραψα για τους ξεναγούς (όχι μόνο Μουσείων, αλλά) ολόκληρων πόλεων σε μορφή podcast, όπως ο iAudioguide.

Σήμερα οι επισκέπτες του Μουσείου της Ακρόπολης στριμώχνονται γύρω από τις μικρές ταμπελίτσες του κάθε εκθέματος για να διαβάσουν τις 4-5 γραμμές κειμένου που περιέχουν – ό,τι μπορεί να βάλει κάποιος εκεί περιεκτικά. Κι εμείς δεν μπορούμε να τους παρέχουμε ούτε τους (προηγούμενης γενιάς) ηλεκτρονικούς ξεναγούς που μοιράζονται εκεί στο Μουσείο, και επιστρέφονται με το τέλος της επίσκεψης.

Καλά φουσκώσαμε από υπερηφάνεια τη μέρα των εγκαινίων, αλλά είμαστε σε πολλά γυμνοί, και η γύμνια δεν κρύβεται. Αλλά νομίζω ότι όλο αυτό δεν μας αξίζει…