“Πριν από 30 χρόνια ζούσαμε σε ένα κόσμο γεμάτο τείχη και τα εγκλήματα που γίνονταν σε μία κοινωνία δεν μας αφορούσαν και πολύ.” Πιθανόν να ισχύει για κάποιους αυτό. Εγώ είμαι 40 και από τα 17 μου συμμετείχε σε διάφορες μάχες – εντός και εκτός εισαγωγικών και δεν θυμάμαι τα τείχη που λες. Πλακώθηκα για τα δικαιώματα μειονοτήτων πάρα – μά πάρα πολλές φορές και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο. Πλακώθηκα για την είσοδο της ΕΣΣΔ στην Πολωνία, για τους διωγμούς των τραβεστί στη Συγγρού και για άλλα λιγότερο ακόμα φαντεζί για να τα δείχνουν οι κάμερες. Ακόμα περισσότερο όμως πλακώθηκα με κάτι ελληνάρες που βαράγανε τις γυναίκες τους και πολλούς ακόμα που ήθελαν να κρύψουν τι συνέβαινε στην ελληνική επαρχία. Αλήθεια ξέρεις περιστατικά από την αθάνατη ελληνική επαρχία;

“Σήμερα η ανθρωπότητα προχώρησε. Ζούμε σε ένα τεράστιο χωριό και οτιδήποτε συμβαίνει σε μία χώρα επηρρεάζει (λιγότερο ή περισσότερο) όλους μας.” Γιατί πριν από μερικά χρόνια ήταν μικρότερο το χωριό; Όσο για το αν προχώρησε η ανθρωπότητα μην κρίνεις από το ποσοστό που βλέπει internet. Οφείλεις να ξέρεις πως είναι πολύ μικρό σε σχέση με την ανθρωπότητα…

“Θυμίσου με πόση αδιαφορία (σχετικά μιλάμε) αντιμετώπιζε η διεθνής κοινότητα τα πραξικοπήματα στην Τουρκία πριν από 30 χρόνια, και με πόσο τεράστιο ενδιαφέρον παρακολουθούν τις σημερινές πολιτιτκές εξελίξεις εκεί.” Εννοείς ξάπλα στον καναπέ με 52” Sony? Απίστευτο ενδιαφέρον. Εγώ πάλι θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια ο κόσμος να ενδιαφέρεται περισσότερο. Αν δεις μάλιστα και μερικά στατιστικά συμμετοχής σε πορείς κλπ μαζικές δράσεις μπορεί και να αλλάξεις άποψη.

Σε κάθε περίπτωση εγώ δύο πράγματα είπα και υπονόησα. Αφενός ότι δεν μου αρέσουν οι σωτήρες και η λογική τους. Όχι “ας κάνουν κάτι αυτοί γι αυτούς” αλλά “αν όχι εσύ για σένα τότε ποιος – και αν όχι τώρα πότε”

Αφετέρου ότι ορισμένα video που κυκλοφοράνε σε πολύ συγκεκριμένες χρονικές στιγμές μου ‘μυρίζουν” λίγο μυστήρια.

Και όλα αυτά για να γίνει περισσότερη κουβέντα και να πούμε απόψεις. Αν το νόημα του post είναι να αφήνουμε πέντε αράδες ότι συμφωνούμε με το θλιβερό και το άγριο του ζητήματος και κάπου εκεί να τελειώνει το θέμα τότε λάθος μου που έγραψα.

Αν και βλέπω και μερικά comments που δεν λένε κάτι διαφορετικό απ ότι εγώ.

ΥΓ. Για τα περί internet δεν διαφωνώ καθόλου. Αλλά το πως συμμετέχει ο καθένας στα κοινά ή τι πιστεύει ότι πρέπει να κάνει είναι προιόν συζήτησης μελέτης και εμπειριών. Το να μου φωνάζεις όμως με κεφαλαία φίλε υπονοόντας ότι είμαι αδιάφορος ή ότι άλλο τσάμπα bytes χαλάς.

Εννοείται με φιλική διάθεση αλλά δεν μου αρέσει να μου φωνάζουνε, ούτε και φωνάζω. Ciao

Λίγη κουβέντα για ανθρωπισμό είπαμε να κάνουμε, και τσουπ! μέσα κι οι Αμερικάνοι.

Ρε τι πάθαμε….

ισοπεδώστε τους μήπως γλυτώσει η ανθρωπότητα, από τους υπανάπτυκτους.

Πριν από 30 χρόνια ζούσαμε σε ένα κόσμο γεμάτο τείχη και τα εγκλήματα που γίνονταν σε μία κοινωνία δεν μας αφορούσαν και πολύ.

Σήμερα η ανθρωπότητα προχώρησε. Ζούμε σε ένα τεράστιο χωριό και οτιδήποτε συμβαίνει σε μία χώρα επηρρεάζει (λιγότερο ή περισσότερο) όλους μας.

Θυμίσου με πόση αδιαφορία (σχετικά μιλάμε) αντιμετώπιζε η διεθνής κοινότητα τα πραξικοπήματα στην Τουρκία πριν από 30 χρόνια, και με πόσο τεράστιο ενδιαφέρον παρακολουθούν τις σημερινές πολιτιτκές εξελίξεις εκεί.

Και δεν δέχομαι (με ΤΙΠΟΤΑ) τη λογική “ας κάνουν αυτοί κάτι για τον εαυτό τους”. Όχι εγώ.

Ο ένας και ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟΣ λόγος που αγαπώ τι Internet είναι ότι βοηθάει όλους μας να διαδώσουμε τη γνώση για όλα τα καλά, αλλά κυρίως για όλα τα άσχημα που συμβαίνουν στον κόσμο.

Το ότι μπορούμε να ενωθούμε με τους ανθρώπους που καταπιέζονται. να τους δείξουμε τη συμπαράστασή μας.

Το Internet είναι το πλέον ανθρωπιστικό Μέσο που έχει δημιουργηθεί. Ένα Μέσο που φέρνει μέσα στο σπίτι μας και τη γνώση όλου του κόσμου, αλλά ΚΑΙ τα προβλήματα όλου του κόσμου. Και απαιτεί από εμάς να είμαστε συνειδητοποιημένοι πολίτες του κόσμου.

Είτε με τον τρόπο που το κάνει ο Ruud Elmendorp, είτε με τον τρόπο του e-rooster, είτε με τον τρόπο των invisible children.