NYLON

Είμαι από αυτούς που έβρισκαν πάντα μια καλή κουβέντα να πουν για τις όλο και πιο συστηματικές «προσφορές» των ελληνικών περιοδικών και εφημερίδων. Σύμφωνοι, δεν είναι αυτή η δουλειά τους, να μοιράζουν cd., dvd., βιβλία, μπλουζάκια, καλλυντικά… προφυλακτικά και δε συμμαζεύεται. (Πόσω μάλλον που, κάνοντάς το αυτό, παίρνεις ενδεχομένως τη δουλειά και κλείνεις το μαγαζί ή ακόμα και το σπίτι του άλλου.) Από την άλλη όμως πάλι μεριά, άσκημο είναι που σε τόσα ελληνικά σπίτια μπήκαν τα τελευταία χρόνια, άκοπα και ανέξοδα, τόσα σπουδαία μουσικά, λογοτεχνικά, κινηματογραφικά έργα- για να μείνουμε στην υπεράνω πάσης υποψίας « βαριά κουλτούρα»; Σύμφωνοι επίσης, με τις δελεαστικές προσφορές θολώνει το τοπίο της πιάτσας: δεν ξέρεις αν η κυκλοφορία του ενός ή του άλλου φύλλου στηρίζεται στην ενημερωτική/ ψυχαγωγική του αξία ή αν μετρούν περισσότερο τα δώρα με τα οποία προσπαθεί να καλοπιάσει τους πελάτες/ «αναγνώστες» του. Ισχύει οπωσδήποτε και αυτή η ένσταση, αλλ’ από την άλλη μεριά πάλι γιατί δηλαδή, κοντά στα συντακτικά επιτελεία των εφημερίδων, να μην επιβραβεύονται και τα στελέχη με τις ευρηματικότερες ιδέες για νέες, ελκυστικές προσφορές; Άσε που στις μέρες μας το ζήτημα μοιάζει πλέον σαφώς να είναι ξεπερασμένο- τα σύνορα ανάμεσα στα αγαθά που χαρίζονται και σ’ εκείνα που πουλιούνται και αγοράζονται είναι όλο και πιο συγκεχυμένα. Μένει βέβαια το πανάρχαιο θέμα της εμπιστοσύνης, όχι μόνον απέναντι σ’αυτόν που σου ζητάει κάποιο αντάλλαγμα για το εμπόρευμά του, αλλά κι απέναντι σ’αυτόν που δείχνει πρόθυμος να σου χαρίσει τον ουρανό με τ’ άστρα. Timeo Danaos…

Κάποιον οβολό οπωσδήποτε έσκασα για τις δύο τελευταίες εκδόσεις της ενισχυμένης «Κυριακάτικης Καθημερινής». Δυόμιση ευρώ παραπάνω από το «απλό» φύλλο, αλλά τι ψυχή έχουν αυτά τα «ψιλά» εμπρός στην υπεύθυνη προσφορά του εγκρίτου, κατά γενικήν ομολογία εντύπου που, έτσι κι αλλιώς, εμπιστεύομαι κι εγώ για την τακτική ενημέρωσή μου: Πρόσφατη υπερπαραγωγή του BBC, παρακαλώ, μέσα στο βαρύ πακέτο, με ζουμερό θέμα και τίτλο «Παιχνίδια εξουσίας» ( The State within). Δώρο κατέληγε έτσι στην ουσία να είναι. Το «δέχτηκα» δίχως τον παραμικρό δισταγμό. Στερνή μου γνώση… Σε άχρηστους εντελώς μπελάδες με έβαλε τελικά η πολυδιαφημισμένη «προσφορά». Με την ευθύνη, υποθέτω, κάποιου ειδικού επιτελείου, η αποκλειστικότητα της Καθημερινής έφερε και υποτίτλους. Δεν τα καταφέρνω και τόσο άσκημα στα αγγλικά, αλλά στις σύγχρονες τηλεοπτικές παραγωγές με την όλο και πιο κοφτή και αντιρητορική εκφορά του λόγου, ο υποτιτλισμός μάλλον βολεύει. Ε, λοιπόν, όχι αυτήν τη φορά, σε καμία περίπτωση. Δεν θα ασχοληθώ, βέβαια, εδώ με τα συνήθη επουσιώδη όσο και αναπόφευκτα, μα την αλήθεια… «μαργαριτάρια». Σημειώνω όμως τις δύο μνημειώδεις γκάφες που μισή ώρα περίπου δεν μου επέτρεψαν να παρακολουθήσω τι συνέβαινε στο σίριαλ με τον καταιγιστικό, έτσι κι αλλιώς- δεν είναι μομφή αυτή, κάθε άλλο- ρυθμό. Το κεντρικό μοτίβο του έργου με δυό λόγια: Η στυγνή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από αμερικανούς αξιωματούχους που εφαρμόζουν το δόγμα της αντιτρομοκρατικής αστυνόμευσης πάση θυσία. Απέναντί τους, ο βρετανός πρεσβευτής στις ΗΠΑ που επιχειρεί να σώσει τα προσχήματα αλλά και να υπερασπιστεί, πολύ πιο χειροπιαστά, τους ανηλεώς διωκόμενους αλλόφυλους, αλλόθρησκους ( εγχρώμους μουσουλμάνους εν προκειμένω) ομοεθνείς του. Ως εδώ καλά. Αλλά τι μύγα τον είχε τσιμπήσει ετούτον εδώ τον φλεγματικό εγγλέζο να θέλει σώνει και καλά να ματαιώσει την εκτέλεση ενός θανατοποινίτη κάπου στον αμερικάνικο νότο; Άντε να τη βρεις την απάντηση, αφού στους υποτίτλους ο κατάδικος εμφανιζόταν ως φανατικός άγγλος εθνικιστής- καλά να πάθει το παλιοτόμαρο, έπιασα μάλιστα κάποια στιγμή τον εαυτό μου να σκέφτεται – , ενώ στο «κανονικό» έργο δεν ήταν βέβαια παρά ένας ακόμα… british national! Πάμε παρακάτω, κάπως αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε την επιμονή του πρέσβυ, όταν επί πλέον όλοι γύρω του ανεβοκατεβάζουν τον μελλοθάνατο «τοπικό ήρωα» (τους υποτίτλους κοιτάμε, δυστυχώς, ακόμα μια φορά). Ήρωας όμως ποιανού τόπου (και χρόνου); Άδηλον, έως ότου να δεήσω βέβαια κι εγώ να προσέξω τους «ζωντανούς» διαλόγους της ταινίας: Falkland hero, λοιπόν, ο σημαδεμένος και με το ανάλογο τατουάζ πρώην αεροπόρος της RAF- στα ρατσιστικά τώρα νύχια του κυβερνήτη της Virginia. Συμμερίζομαι επί τέλους πέρα για πέρα την αγωνία του βρετανού πρέσβυ, χάνω όμως ξανά το νήμα της υπόθεσης, καθώς δεν παύει να με τριβελίζει το πώς ο μισθοφόρος του πολέμου στις Μαλδίβες «μεταφέρθηκε» στα καθ’ ημάς με τόση άνεση και σιγουριά ως «τοπικός ήρωας» – Falk- land, όπου το πρώτο συνθετικό της λέξης προφέρεται «φολκ»= λαϊκός, είναι μια πρώτη υπόθεση, αλλά υπάρχει βέβαια και το «ξεκομμένο» land, που όντως, ως γνωστόν, δηλώνει τον τόπο!.

Επιμύθιο: Κινούμενοι όλο και πιο ενεργητικά στη «μπλογκόσφαιρα», ας συνεχίσουμε να παρακολουθούμε παράλληλα και τα παραδοσιακά μέσα. Δεν βλάφτει. Φτάνει όμως να προσέχουμε τι ψωνίζουμε από τους παλιομοδίτικους, «έγκυρους» δήθεν σβέρκους.