NYLON

H παραπάνω γκριμάτσα στοίχισε στις αρχές του μήνα τη θέση του Υπουργού Οικονομικών της Πορτογαλίας στον Manuel Pinho, μετά από μια λογομαχία στο Κοινοβούλιο με τον εκπρόσωπο των Κομμουνιστών. Η γκριμάτσα θεωρείται προσβλητική και ο πρωθυπουργός της χώρας τον “παραίτησε”.

Ο Pinho είναι αυτός που, όταν ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών της χώρας πριν 4 χρόνια έβαλε για τη χώρα του ένα μεγάλο στόχο:

«Οπως έγινε η Φινλανδία διάσημη για τα κινητά της τηλέφωνα, η Γαλλία για τα υψηλής ταχύτητας τρένα της και η Γερμανία για τη βιομηχανία της, είμαι βέβαιος πως και η Πορτογαλία θα γίνει διάσημη για την καθαρή της ενέργεια»

Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα, έδειξε το δρόμο για τη χώρα του ώστε να κάνει τη διαφορά και να ξεχωρίσει. Όπως το έγραφε ο Χρήστος Μιχαηλίδης πριν λίγο καιρό

Σήμερα, μόλις 4 χρόνια μετά, ο Μανουέλ Πίνιο είναι ο άνθρωπος που, με την έμπνευση, το όραμα και την επιμονή του, θεωρείται ο αρχιτέκτονας του μεγαλύτερου προγράμματος αξιοποίησης πηγών ανανεώσιμης ενέργειας σε όλη τη δυτική Ευρώπη, δίνοντας, όπως επισημαίνει η εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» (σ.σ. εδώ), «νέα δύναμη σε μια πολύ αδύναμη οικονομία».

Οπως δήλωσε όμως στη «Φ.Τ.» ο Μανουέλ Πίνιο, μέχρι το 2020 τα αιολικά πάρκα θα δίνουν στη χώρα περισσότερο από το 60% του ηλεκτρισμού της, αλλά και 31% της ενέργειάς της (συμπεριλαμβανομένων του ηλεκτρισμού και των καυσίμων κίνησης και θέρμανσης).

ΤΟ κυβερνητικό πρόγραμμα, που ονομάζεται «Νέα Ενεργειακή Πολιτική», δεν είναι πλέον «λόγια και υποσχέσεις κενά περιεχομένου» (όπως συμβαίνει αλλού), αλλά έχει τεθεί κιόλας σε εφαρμογή και αποφέρει ήδη καρπούς. Παράλληλα με την αιολική ενέργεια, εντυπωσιακά αποτελέσματα σημειώνονται στην αξιοποίηση της ηλιακής ενέργειας και της υδάτινης ενέργειας, με το μεγαλύτερο φωτοβολταϊκό πάρκο του κόσμου να βρίσκεται στην περιοχή Αμερελέχα και την υδροηλεκτρική λίμνη στον ποταμό Λίμα να δίδει ενέργεια από το νερό.

Ηλιος – Ανεμος – Νερό. Τρία φυσικά αγαθά που έχει άφθονα η Πορτογαλία και τα αξιοποιεί με καθαρό τρόπο, με σαφές πρόγραμμα, καλά μελετημένο, με μεθοδικότητα, ενθουσιασμό και, προπαντός, συναίνεση όλων των φορέων, και διαφάνεια.

«ΓΝΩΡΙΖΑ πάντοτε ότι μια μικρή χώρα σαν τη δική μας δεν μπορεί να είναι πρώτη σε όλα. Ηξερα, όμως, ταυτόχρονα ότι θα μπορούσε, και έπρεπε, να είναι πολύ καλή, αν όχι και πρώτη, τουλάχιστον σε ένα πράγμα. Πίστευα ανέκαθεν ότι θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε στην αξιοποίηση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.

Εάν, όμως, δεν προχωρούσαμε άμεσα και γρήγορα στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, θα μέναμε πίσω και θα χάναμε το παιχνίδι. Η πρωτιά σε κεφαλαιουχικές υπηρεσίες ή σε βιομηχανίες με υψηλής δεξιοτεχνίας γνώσεις και ικανότητες, όπως π.χ. στη σχεδίαση και κατασκευή λογισμικών κ.ά., ήταν και είναι πέρα από τις δυνατότητές μας. Ομως, σ’ αυτόν τον τομέα, των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ξαφνικά συνειδητοποιήσαμε ότι όχι μόνο μπορούσαμε να “παίξουμε”, αλλά να γίνουμε και… παγκόσμια δύναμη», δήλωσε ο Μανουέλ Πίνιο στον ανταποκριτή της «Φ.Τ.» στην Πορτογαλία.

Η περίπτωση του Pinho μου θύμισε την κουβέντα που κάναμε στο post για τις ΑΠΕ, και κατά πόσον μπορεί η Ελλάδα να κάνει κάτι σημαντικό στο χώρο. Εδώ έχουμε μια χώρα σαν την Πορτογαλία – ουσιαστικά, σαν την Ελλάδα. Τα επιχειρήματα του Τάσσου (αλλά και πολλών άλλων) μοιάζουν λογικά – πολλά είναι αυτά που ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε και τα ξέρουμε όλοι. Αλλά μέσα μας θέλουμε κάποιον να μας πει για αυτά που μπορούμε να πετύχουμε, και κυρίως να μας κινητοποιήσει με το σωστό τρόπο.

Μια βλακώδης γκριμάτσα της στιγμής στέρησε από τους Πορτογάλους ένα τέτοιο πολιτικό – η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη. Ίσως όμως έχει δίκιο ο Χ. Μιχαηλίδης που σκέφτεται να εφαρμόζαμε το σύστημα μεταγραφών και στους πολιτικούς. Πόσο θα κόστιζε να τον φέρναμε εδώ άραγε?

Δείτε και το τότε ρεπορτάζ των Financial Times για τον Pinho – πολύ αποκαλυπτικό.