NYLON

Ο Νίκος έχει σήμερα στο μπλογκ του ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την Πολωνία που βρίσκεται, γύρω από τις συνθήκες οι οποίες συμβάλουν στη δημιουργία καινοτομίας και ανάπτυξης – με επίκεντρο κυρίως την τεχνολογία. Ο τίτλος του είναι “το μικρό θα μπορούσε να είναι όμορφο”

Αξίζει να διαβαστεί γιατί μπορούν να βγουν πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα γύρω από πολλούς μύθους που κυκλοφορούν εδώ και πολλά χρόνια για την επιχειρηματικότητα, την Ελλάδα και τα μικρά της μεγέθη, και όλες τις άλλες “δυσκολίες” που μας έχουν καταδικάσει σε μαρασμό. Και σε ό,τι αφορά στο περίφημο “δημιουργικό ανθρώπινο δυναμικό” που συνήθως ακούμε (από πολιτικούς) ότι έχουμε, καταλήγει – πολύ σωστά – ότι:

Όχι, δεν έχουμε τους κατάλληλους ανθρώπους. Ούτε τα skill sets είναι αντίστοιχα άλλων χωρών, ούτε, κυρίως ο διανοητικός προσανατολισμός.

Εκεί που διαφωνώ μαζί του, είναι στο ακροτελεύτιο κάλεσμα του προς τους developers και υποψήφιους επιχειρηματίες:

Όπως και σε τόσα άλλα πράγματα, δυστυχώς οι έλληνες startupers ψάχνουν τη γρήγορη λύση και τα σίγουρα λεφτά. Wake up call κύριοι: τίποτα από τα δύο δεν υπάρχει.

Φυσικά και τίποτε από τα δύο δεν υπάρχει, αλλά προβληματίζομαι αν έχει κάποιο νόημα να κάνει κάποιος ένα wake up call στους νέους developers και επιχειρηματίες. Προσωπικά δεν περιμένω ότι μπορεί να έχουμε μια μαζική μεταστροφή στον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες τον εαυτό τους, τη στάση ζωής τους.

Στην τεχνολογική κοινότητα της Ελλάδας υπάρχουν πολλά νέα παιδιά, geeks, developers, τεχνολόγοι πάσης φύσεως πολλές ικανότητες. Κι όμως εξαντλούν τη ζωντάνια τους σε δύο τομείς: είτε κάνουν όσα γράφει ο Νίκος (δημιουργούν αντιγραφές ξένων υπηρεσιών), είτε αποφασίζουν να γίνουν “consultants, marketeers” και κάθε είδους business animal, αναπαράγοντας επιχειρηματικά πρότυπα άλλων εποχών. Αν (το δεύτερο) το κάνει ένας πενηντάρης, είναι αναμενόμενο, αν το κάνουν νέα παιδιά γεμάτα ικανότητες και διεθνείς παραστάσεις, είναι τραγωδία.

Όλη αυτή η κουλτούρα έχει βαθιές ρίζες: οικογένεια, εκπαιδευτικό σύστημα, κοινωνικό περιβάλλον και θεμελιώδεις αξίες. Έχει γράψει κάποια ενδιαφέροντα πράγματα και ο Παναγιώτης για το θέμα. Μπορούμε να περιμένουμε ότι ο καθένας από εμάς θα αναγνωρίσει το λάθος στις δικές του συμπεριφορές και νοοτροπίες? Δεν το βλέπω…

Φτάνουμε σταδιακά στο δίλημμα του κρατουμένου. Επενδυτικά κεφάλαια αρνούνται τη χρηματοδότηση νέων τεχνολογικών startups επειδή διαβλέπουν (συνήθως σωστά) την ανωριμότητα της αγοράς. Λόγω της έλλειψης χρηματοδότησης οι νέοι επιχειρηματίες γίνονται σταδιακά “ώριμοι” επιχειρηματίες παίζοντας το παιχνίδι με τους όρους της Ελληνικής αγοράς (επιδοτούμενοι από το κράτος και τα κοινοτικά κονδύλια), ή απλώς υπάλληλοι σε μεγάλες εταιρείες.

Νομίζω ότι το μυστικό να βοηθήσουμε τους νέους επιχειρηματίες να αποτύχουν. Για την ακρίβεια να ωριμάσουν μέσα από τις αποτυχίες τους. Είναι απαραίτητη πρώτα απ’ όλα η δημιουργία μικρών τοπικών κοινοτήτων που θα βοηθούν στη ζύμωση των ιδεών και των ανθρώπων. Το Openfund επίσης παίζει σημαντικό ρόλο για να βρίσκουν οι πιο καλές ιδέες κάποια πρώτα λίγα λεφτά να δοκιμαστούν – αν και βλέπω ότι σταδιακά ο προσανατολισμός του είναι προς τους εκτός Ελλάδας επιχειρηματίες, καθώς δεν βρίσκουν καλές ιδέες εδώ.

Ακόμη και αυτά όμως, ίσως είναι ανεπαρκή. Το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι οι απαγορεύσεις και τα εμπόδια που συναντά ο νέος Έλληνας επιχειρηματίας στο να στήσει την επιχείρηση του. Γνωστά σε όλους πλέον αυτά: τεράστια κόστη, γραφειοκρατία, απογοητεύσεις πριν ακόμη ξεκινήσεις. Και αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο επιχειρηματίας δεν καταφέρνει (τις περισσότερες φορές) να δοκιμάσει την ιδέα του, και εξ αυτού, ποτέ δεν καταφέρνει να διαπιστώσει αν το λάθος το έκανε αυτός, ή αυτοί που δεν τον εμπιστεύονταν.

Αν σε αυτό και μόνο το πεδίο δούμε μια σημαντική βελτίωση, αν το δημόσιο καταφέρει επιτέλους κάποτε να ξεπεράσει τον εαυτό του, είναι σίγουρο ότι θα πάμε σιγά – σιγά στην ωριμότητα που χρειαζόμαστε. Με χαμηλά κόστη εισόδου στην επιχειρηματικότητα, κάθε νέος επιχειρηματίας θα μπορεί να δοκιμάσει τις -έστω κακές- ιδέες του. Και η αποτυχία θα τον κάνει σοφότερο για να τις βελτιώσει. Για την ώρα, γίνεται κουβέντα μόνο για τις μεγάλες επενδύσεις (με τη μέθοδο του fast track, απαραίτητες και αυτές), κάτι που δείχνει μάλλον ως ομολογία παραίτησης από το στόχο για φτηνή και γρήγορη δημιουργία επιχειρήσεων και των λεγόμενων “one stop shops” – πάν’ κι αυτά άκλαφτα once more…

Σαν συμπέρασμα, πιστεύω ότι το κράτος, το δημόσιο, η λεγόμενη “πολιτική ηγεσία” έχει αυτή τη στιγμή τα κλειδιά για τη λύση του προβλήματος. Ναι, μπορεί το “που είναι το κράτος” να είναι η γραφική απάντηση των απανταχού Ελλαδιτών, αλλά νομίζω ότι ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την περίπτωση.

#seismos99: Μέσα σε 2-3 ώρες καταγράφεται στο Twitter η συλλογική μνήμη των Αθηναίων από το σεισμό του ’99.

atenistas: οι πολίτες παίρνουν την πόλη στα χέρια τους.

Πολλά από τα προβλήματα ιδιωτικότητας που αντιμετωπίζουμε, είναι απλώς προβλήματα υπεύθυνης διαχείρισης δεδομένων.

Γιατί η Ελλάδα δε θα γίνει Silicon Valley και γιατί να γίνει άλλωστε;

Πόσες υπουργικές υπογραφές χρειάζεται μια αρλούμπα για να γίνει νόμος του κράτους; Πέντε.

Ξαναχτίζοντας την Αθήνα.. γκρεμίζοντάς την: «Oι μεγάλοι δωρητές στο μέλλον θα είναι εκείνοι που θα γκρεμίζουν και όχι εκείνοι που θα χτίζουν» – Γιάννης Τσαρούχης

Τα δημόσια δεδομένα της ιδιωτικής αγοράς: H mint είναι μια εταιρεία του 21ου αιώνα. Βοηθά τους χρήστες της της να οργανώνουν τα προσωπικά τους καθημερινά έξοδα. Συνεπώς μαζεύει πολλά δεδομένα από τις αγοραστικές τους συνήθειες – ό,τι κάνουν σήμερα οι πιστωτικές κάρτες. Και μετά, τα δίνει διαθέσιμα σε όλους μας για να ξέρουμε πως κινείται η αγορά. Με κάθε λεπτομέρεια.

Ο Kayne West και πως το Twitter αλλάζει τον τρόπο που επικοινωνούμε.

Οι πολίτες βελτιώνουν τις δημόσιες υπηρεσίες: μια ομάδα από πολίτες τύπωσαν αυτοκόλητα QR codes, για να τα κολήσουν στις στάσεις των λεωφορείων. Οι επιβάτες που έχουν ένα smartphone μπορούν να σκανάρουν τον κώδικα και να δουν πληροφορίες γύρω από τη στάση και τα δρομολόγια που περνούν, σε πραγματικό χρόνο.

Επιχειρηματικές ιδέες που φέρνουν την Αθήνα λίγο πιο κοντά στην Ευρώπη: Νοικιάζεις ωραία ποδήλατα, ή συμμετέχεις σε όμορφες ποδηλατοβόλτες στην πόλη. Γιατί από νέους δημιουργικούς επιχειρηματίες μπορούμε να περιμένουμε περισσότερα από ό,τι από τον Δήμαρχο μας – προηγούμενο κι επόμενο.

Λουκέτο στα «Ελληνικά Γράμματα»: ο συνδυασμός της οικονομικής κρίσης με την έλευση του ψηφιακού βιβλίου αποδεικνύεται καταστροφικός για ανθρώπους και επιχειρήσεις του χώρου. Ώρα για νέες στρατηγικές.

Βρίσκω τον εαυτό μου να επανέρχεται συχνά – πυκνά στο κείμενο του Αρίστου Δοξιάδη “Νοικοκυραίοι, Ραντιέρηδες, Καιροσκόποι” (αναφέρθηκα σε αυτό πριν λίγο καιρό). Θεωρώ ότι είναι μια εξαιρετική ανάλυση του Ελληνικού προβλήματος, και μιας πιθανής λύσης του που θα στηρίζεται πάνω στις πραγματικότητες μας, και όχι σε (αριστερά – δεξιά) ιδεολογήματα.

Ξαναδιαβάζοντας το σήμερα (με αφορμή μια ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχα) έπεσα στην απάντηση που έδωσε ο Αρίστος στα σχόλια των αναγνωστών, και ειδικότερα σε αυτή την αναφορά:

Νομίζω οτι δεν υπάρχει τόσο έλλειμμα ανθρώπινου κεφαλαίου, όσο κοινωνικού κεφαλαίου. Η καινοτομία συχνά προκύπτει από δικτύωση και άτυπη συνεργασία. Αυτά σαφώς μας λείπουν, και πρέπει να δούμε πως θα τα αναπτύξουμε.

Αυτή ακριβώς η σκέψη είναι που με απασχολεί εδώ και καιρό, μετά και από άλλα πράγματα που έχω διαβάσει. Είχα πάντα την πεποίθηση ότι οι μητροπόλεις που παρουσιάζουν ανάπτυξη σε ένα (ή περισσότερους) επαγγελματικό κλάδο, το κάνουν επειδή έχουν καταφέρει να έχουν υψηλό ποσοστό συγκέντρωσης ανθρώπων και στελεχών αυτού του κλάδου, σε σχετικά μικρή γεωγραφική επιφάνεια.

Η Silicon Valley, το Hollywood, το City του Λονδίνου, και άλλες αντίστοιχες περιοχές, έχουν ένα βασικό πλεονέκτημα: ότι άνθρωποι με τα παρόμοια επαγγελματικά χαρακτηριστικά, γνωσιακό και μορφωτικό επίπεδο, και προσδοκίες, συνεβρίσκονται πάρα πολύ συχνά (σε καθημερινή oυσιαστικά βάση) συζητώντας τις ιδέες τους, τον κλάδο τους, τις δουλειές τους.

Όταν κάποιος έχει τη δυνατότητα να συζητήσει τις ιδέες του με ανθρώπους που μπορούν να τις καταλάβουν και να συνεισφέρουν στην κουβέντα, ένα μόνο αποτέλεσμα προκύπτει: οι ιδέες του γίνονται καλύτερες. Συχνά νομίζουμε ότι το Facebook, το Twitter και η Google προήλθαν από μια στιγμή μαγικής έμπνευσης. Η αλήθεια όμως έιναι ότι ήταν το αποτέλεσμα ενός οικοσυστήματος που καλλιεργεί ιδέες, τις μεταλάσσει, τις εμπλουτίζει, μέχρι κάποιες από αυτές να αποδειχθούν σπουδαίες. Η επιτυχία των εταιρειών της Silicon Valley δεν οφείλεται στο ότι υπάρχουν τεράστια κεφάλαια πρόθυμα να χρηματοδοτήσουν τις ιδέες. Τα κεφάλαια είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της ανάπτυξης.

Το μεγάλο πρόβλημα για ένα προγραμματιστή που ζει στην Αθήνα και έχει μια καλή ιδέα, δεν είναι ότι δεν βρίσκει κεφάλαια να χρηματοδοτήσει τις ιδέες του. Είναι ότι συζητώντας γιαυτές, πιο εύκολα βρίσκει idea killers που είναι έτοιμοι να τον αποθαρρύνουν, παρά ανθρώπους που μπορούν έστω να κατανοήσουν για τι πράγμα μιλάει και ποιές είναι οι επιπτώσεις αυτού που προτείνει. Εξ ου και βλέπουμε συχνά προγραμματιστές να οργανώνουν co-working sessions στα πιο άσχετα μέρη, προκειμένου να κάνουν το χρόνο τους λίγο πιο δημιουργικό με τους peers τους.

Η σημαντικότερη ιδέα για την ανάπτυξη ενός κλάδου (όπως ο τεχνολογικός) δεν είναι το να βρεθούν οικονομικοί πόροι για την ενίσχυση του. Το σημαντικότερο είναι βρεθούν τρόποι για τη γεωγραφική του συγκέντρωση. Οι σχετικά λίγοι προγραμματιστές, web designers, και στελέχη του κλάδου είναι διασκορπισμένοι σε όλα τα σημεία της Ελλάδας (και κυρίως της Αθήνας – που είναι αρκετά μεγάλη για το μέγεθος της κοινότητας) χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να συνεβρίσκονται συχνά (έτσι, χωρίς προγραμματισμό), χωρίς να μπορούν να ανταλάσσουν τις ιδέες τους και να συνεργάζονται ευκαιριακά. Πιστεύω ότι υπάρχει ήδη μια καλή εμπειρία από τη συγκέντρωση γραφείων από graphic και art designers στην περιοχή του Ψυρρή, αλλά θα ήθελα οποιοσδήποτε γνωρίζει περισσότερα να επιβεβαιώσει/διαψεύσει.

Η πρόκληση λοιπόν, για την τεχνολογική κοινότητα της Ελλάδας (ή έστω, της Αθήνας) είναι βρεθεί μια ιδέα που θα μπορέσει σταδιακά να συγκεντρώσει τους χώρους εργασίας των ανθρώπων της σε μια κοινή περιοχή. Ένα μέρος που θα αναπτυχθεί εξαιτίας της κοινότητας, θα γίνει cool εξαιτίας της κοινότητας, θα οργανώνει events one the fly, θα οργανώνει “τεχνολογικές βόλτες”, θα είναι το μέρος που θα πειραματίζεται κάθε νέα ιδέα, κλπ κλπ. Μου άρεσε ΠΑΡΑ πολύ η σκέψη που είχε o Ryan Graves στο blog post “The Value of Customer Forgiveness“. Εκεί εξηγεί ότι το μεγάλο πλεονέκτημα που βρήκε μετακομίζοντας την εταιρεία του στο San Francisco ήταν ότι βρήκε ένα κοινό έτοιμο να “συγχωρήσει” τα προβλήματα που δημιουργούνται από μια νέα υπηρεσία, ακριβώς επειδή (οι κάτοικοι της πόλης) έχουν συνηθίσει ότι εκεί πειραματίζονται διαρκώς νέες εταιρείες, και νέες ιδέες. Στη δική τους μικρή κοινότητα, οι Έλληνες προγραμματιστές θα βρίσκουν πιο εύκολα κοινό να δοκιμάζει (και να δείχνει “ανοχή”) τις ιδέες τους.

Συμφωνώντας με τα συμπεράσματα του άρθρου του Αρίστου ότι η παράδοση μικρής, ατομικής επιχειρηματικότητας που έχει η χώρα μας μπορεί να αποτελέσει στο μέλλον πλεονέκτημα, θα ήθελα να συμπληρώσω την ιδέα με την ανάγκη να βρούμε ένα τρόπο ώστε – σταδιακά – να δημιουργήσουμε γεωγραφικά hubs μέσα στα οποία θα φιλοξενείται αυτή η μικρή, καινοτόμα επιχειρηματικότητα, ως μοναδική προϋπόθεση να ανθίσει και επηρρεάσει καταλυτικά την οικονομία μας.

Charter Cities

Στη βάση της η σκέψη αυτή προέρχεται από την σπουδαία (κατά τη γνώμη μου) πρόταση του οικονομολόγου Paul Romer, για τη δημιουργία των charter cities ως αντίδοτο των φτωχών χωρών στην υπανάπτυξη.

Ο Romer λέει ότι κανένας τόπος δεν είναι φτωχός επειδή οι άνθρωποι του τον έχουν κάνει τέτοιο. Είναι επειδή η κάθε κοινωνία λειτουργεί και συμβιώνει μέσα από ΚΑΝΟΝΕΣ οι οποίοι έχουν βαθιές ρίζες σε αυτήν, και συνεπώς είναι εξαιρετικά δύσκολο να αλλάξουν (δες σχετικά και την κατάρρευση των πολύπλοκων μοντέλων κατά Shirky). Προτείνει λοιπόν τη δημιουργία νέων πόλεων δίπλα σε περιοχές που αντιμετωπίζουν πρόβλημα ανάπτυξης, οι οποίες θα λειτουργούν κάτω από νέους κανόνες και συμπεριφορές (ένα ιδιότυπο “σύνταγμα”), στις οποίες θα πηγαίνουν να κατοικούν αυτοβούλως οι κάτοικοι μια χώρας (ή ευρύτερης περιοχής).

Σαν επιτυχημένο παράδειγμα αυτού του μοντέλου ο Romer δείχνει το Χονγκ Κονγκ όπου πήγαιναν να ζήσουν όσοι Κινέζοι ήθελαν να δοκιμάσουν ένα διαφορετικό πρότυπο κανόνων διαβίωσης – κυρίως την ελεύθερη αγορά. Το Χονγκ Κονγκ στη συνέχεια έγινε (από τον Τενγκ Χσιάο Πινγκ) ο πιλότος για τη σταδιακή ανάπτυξη και εκβιομηχάνιση των πόλεων στα παράλια της Κίνας (Σαγκάη, κλπ).

Σκεφτείτε κάπου στην Ελλάδα να ιδρύαμε μια πόλη η οποία θα λειτουργούσε κάτω από νέους κανόνες, χωρίς τις παθογένειες της Ελληνικής κοινωνίας, με δικό της μοντέλο διοίκησης, και στην οποία θα μπορούσε να κατοικήσει όποιος Έλληνας ήθελε, και αν δεν άντεχε τις συνθήκες, να μπορούσε να επιστρέψει. Τι θα γινόταν αυτή η πόλη? Αναμφίβολα, ο σπόρος της αλλαγής και στην υπόλοιπη Ελλάδα σε βάθος χρόνου. Τέτοιους μικρούς σπόρους δημιουργικότητας και ανάπτυξης προτείνω να δημιουργήσουμε μέσα στις υπάρχουσες πόλεις μας.

Δείτε την ομιλία του Romer στο TED όπου παρουσιάζει την ιδέα του.

Διάβασα στη χτεσινή Καθημερινή τη συνέντευξη δύο ταλαντούχων Ελλήνων σκηνοθετών, της Αθηνάς Τσαγγάρη και του Σύλλα Τζουμέρκα. Από τις κουβέντες τους δείχνουν να είναι από το είδος που μου αρέσει – με άποψη, ξεκάθαρες κουβέντες, και χωρίς κοινοτυπίες.

Προς το τέλος της συνέντευξης κάνουν μια αναφορά στο θεσμό της οικογένειας, την οποία βρήκα προκλητικά ενδιαφέρουσα:

Σύλλας Τζουμέρκας: Για μένα οικογένεια είναι η κακή εκπαίδευση. Ο σπόρος του κακού μέσα στην Ελλάδα. Τρομακτική βία, καταπίεση στη σκέψη και το κυριότερο διαστρέβλωση των ιδεών. Μια ακυριολεξία που παράγεται. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Τις συνέπειες, τις βλέπουμε όλοι μας. Εχω αποκτήσει και μια αποστροφή για τους «δεσμούς αίματος». Σημαίνει έχουμε την ίδια «αρρώστια».

Αθηνά Τσαγκάρη: Συμφωνώ απόλυτα. Η οικογένεια είναι μια μηχανή αναπαραγωγής οργής, η οποία μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και συσσωρεύεται. Ανάλογα με τον βαθμό συσσώρευσης εκδηλώνεται και ο βαθμός ασθένειας. Αυτό που με ενδιαφέρει προσωπικά πάρα πολύ και έχω ασχοληθεί και στις προηγούμενες ταινίες μου, είναι η πρόταση ενός καινούργιου μοντέλου οικογένειας. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει εκτός από «αίμα», εκτός από γάμο, εκτός από αμοιβαίο εκβιασμό, ψυχαναγκασμό κι αυτόν τον καθημερινό φασισμό στο όνομα της αγάπης και του χρέους. «Μου χρωστάς και μου ανήκεις». Ενας εθελοντικός φασισμός τόσο οικείος και περασμένος στο DNA μας, που αποζητούμε όλοι γιατί αλλιώς αισθανόμαστε εκτός. Στην Αμερική είναι μέρος της κοινωνικής συνθήκης ένα παιδί 16 χρόνων να φύγει από την οικογένεια και να δοκιμάσει αλλού την τύχη του.

Σύλλας Τζουμέρκας: Το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, το δημιουργεί η νοσταλγία που μας απαγορεύει να δούμε τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει ακόμα. Αυτό το φίλτρο προσπαθώ να αποβάλω.

Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν συμφωνούν οι νεότερες γενιές με τέτοιες απόψεις. Εγώ τείνω να συμφωνήσω…

Επειδή βλέπω δύσκολη την επαναφορά σε συχνό blogging λόγω υποχρεώσεων, σκέφτομαι να καθιερώσω σταδιακά την ιδέα των link posts, που βλέπω και σε αρκετά blogs στο εξωτερικό. Σκέφτομαι ότι είναι χρήσιμο να βάζω links σε σελίδες που έχω βρει εξαιρετικά ενδιαφέροντες, μαζί με ένα πολύ μικρό δικό μου σχολιασμό.

Κανονικά αυτό γίνεται στο Twitter, αλλά για να δει κάποιος κάτι που θεωρώ πολύ σημαντικό ή άξιο σχολιασμού) θα πρέπει να έχει πέσει πάνω στη στιγμή που το δημοσιεύω – διαφορετικά, χάνεται. Εδώ θα βάζω όσα πιστεύω ότι δεν πρέπει να χαθούν. Ένα πείραμα είναι, ελπίζω θα μπορέσω να το συντηρήσω και να το κάνω με πιο ενδιαφέροντα τρόπο .

Λίγα λόγια για τη δουλειά στην Αγγλία: η Σοφία Γκιούσου γράφει ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για τις συνθήκες που θα συναντήσει όποιος αποφασίσει να μεταναστεύσει για εργασία στην Αλβιόνα. Για όσους θέλουν να το κάνουν, είναι ένας χρήσιμος οδηγός. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι ένα ισχυρό τεκμήριο ότι ζούμε σε ένα άλλο πολιτισμό.

10 τρόποι με τους οποίους τα δεδομένα θα αλλάξουν τη ζωή μας: Ο Tim O’Reilly γράφει στη Βρεττανική Telegraph ένα εκλαϊκευτικό κείμενο για το πως θα αλλάξει τη ζωή μας ο τεράστιος όγκος των δεδομένων που παράγεται καθημερινά στον πλανήτη.

Σε τι χρησιμεύουν οι δημοσιογράφοι? Στο να περιγράφουν τον κόσμο με ένα τρόπο τέτοιο που μας βοηθά να συμμετέχουμ στην πολιτική ζωή: Ο καθηγητής δημοσιογραφίας του NYU Jay Rosen δίνει μια εξαιρετική συνέντευξη στον Economist για το μέλλον της δημοσιογραφίας στην ψηφιακή εποχή. Πολλή τροφή για σκέψη.

Ένα ακόμα χτύπημα στο χαρτί: ο γνωστός συγγραφέας Seth Godin γράφει στο blog του ότι το πρόσφατο βιβλίο του Linchpin ήταν τελευταίο που εξέδωσε σε παραδοσιακή μορφή – τυπωμένο σε χαρτί. Και ο Michael Hyatt γράφει γιατί δεν πρέπει όλοι οι συγραφείς να τρέξουν να τον αντιγράψουν.

Αυτός περίπου ήταν ο τίτλος μιας παρουσίασης (σειράς διαφανειών) που είχε εμφανιστεί πριν από 2 περίπου χρόνια, εξηγούσε με παραστατικό τρόπο το φαινόμενο των Social Media, και έκανε το γύρο του Internet σε blogs, ομιλίες και αναφορές.

Η δημιουργός της, η Marta Kagan, δημιούργησε πρόσφατα τη νεότερη (τρίτη, εδώ η δεύτερη) εκδοχή αυτής της παρουσίασης με πολύ πιο φρέσκα στοιχεία, και περισσότερο ενθουσιασμό για το νέο Μέσο και το που μας οδηγεί. Εκείνο που θα πρόσθετα εγώ στην παρουσίαση είναι οι νέες μορφές έκφρασης που χάρη στα Social Media οι άνθρωποι εφηύραν.

Καλύτερο παράδειγμα, η ίδια η παρουσίαση, αλλά και πολλές άλλες που θα βρει κανείς στο Slideshare.net. Ένα παραδοσιακά εταιρικό εργαλείο – οι διαφάνειες για παρουσιάσεις προϊόντων, μετατράπηκε σε ένα εργαλείο storytelling, που μπορεί να βγάζει ισχυρά συναισθήματα, γέλιο, θλίψη, αισιοδοξία, και να λέει ιστορίες με ένα απίστευτα δυνατό τρόπο. Δείτε την (πατήστε κατά προτίμηση το fullscreen):

Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο στα ΝΕΑ με τον παραπάνω τίτλο.

Η γεωπόνος (Ρh.D) Γιολάντα Τότσιου κάνει μια οραματική προσέγγιση στο πως μπορούμε να διαμορφώσουμε μια νέα εθνική στρατηγική γύρω από τα διατροφικά προϊόντα της γης μας, μια στρατηγική που θα αποτελεί ένα εξαγώγιμο διατροφικό, τουριστικό, και πολιτιστικό προϊόν. Ουσιαστικά, μια νέα πρόταση ζωής προς όλο τον κόσμο, που θα μπορούσε να γίνει το “νέο lifestyle” του 21ου αιώνα.

Η κ. Τότσιου προτείνει να κάνουμε μια ευφάνταση μίξη μιας νέας γεωργικής παραγωγής, με την οικονομία της γνώσης, με την τεχνολογία, και τις δημιουργικές και καλλιτεχνικές δυνάμεις της χώρας. Μια μίξη που συνδέεται με τις πιο φρέσκες ιδέες διεθνώς γύρω από ένα νέο τρόπο ζωής, που θα κάνει την Ελλάδα πρότυπο διαβίωσης, και όχι απλά προορισμό για μπάνια.

Πιστεύω ότι μια τέτοια πρόταση δένει άριστα (στη φιλοσοφία της) με το άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη “Νοικοκυραίοι, ραντιέρηδες, καιροσκόποι” (για το οποίο είχα γράψει πριν λίγο καιρό), το οποίο προτείνει μια νέα ανάπτυξη της χώρας μέσα από την πολύ μικρή, και πολύ δημιουργική, επιχειρηματικότητα.

Νομίζω ότι σιγά-σιγά κάποιες ιδέες αρχίζουν να συναντώνται, και μπορούμε να ελπίζουμε κάποτε στο μετασχηματισμό τους σε μια “τέλεια καταιγίδα“.