Αντιγράφω το άρθρο μου από το blog της κίνησης Δημόσια Δεδομένα, Δικά μας Δεδομένα.
Η εκλογή της νέας κυβέρνησης έχει φέρει κάποια χαμόγελα αισιοδοξίας σε όσους προσβλέπουν στην έναρξη μιας προσπάθειας δημοσίευσης των δεδομένων του Δημοσίου, ώστε να αρχίσουν να γίνονται ορατά όλα τα οφέλη για τα οποία μιλάμε εδώ και καιρό σε επίπεδο διαφάνειας αλλά και ανάπτυξης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει ταχθεί εδώ και καιρό υπέρ της διαφάνειας και της δημοσίευσης δημόσιων δεδομένων στο Διαδίκτυο. Στη μοναδική ευκαιρία που είχα να του κάνω κάποια ερώτηση, ήταν στη συνέντευξη που οργάνωσε το TVXS με bloggers, οπότε και πήρα την ευκαιρία να τον ρωτήσω για αυτό ακριβώς το θέμα.
Με αφορμή και την απάντηση του Παπανδρέου, θα ήθελα εδώ να μιλήσω για το γενικό πλαίσιο και τη βασική φιλοσοφία που θα πρέπει να έχουν κατά τη γνώμη μου οι κυβερνητικές ενέργειες στην κατεύθυνση της διαφάνειας μέσω της δημοσίευσης των δεδομένων του Δημοσίου στο Διαδίκτυο.
Θα πρέπει πρώτα να κάνω ένα διαχωρισμό στις 2 βασικές επιλογές τις οποίες θα μπορούσε να κάνει μια κυβέρνηση σε αυτή την κατεύθυνση. Η μία επιλογή είναι το να παρέχει η ίδια κυβέρνηση (οι φορείς της για την ακρίβεια) υπηρεσίες πληροφόρησης απευθείας προς τους πολίτες, οι οποίες χρησιμοποιούν τα δημόσια δεδομένα. Μπορεί δηλαδή το υπουργείο Παιδείας να δημοσιεύσει ένα διαδραστικό χάρτη στον οποίο θα φαίνονται τα σημεία στα οποία βρίσκονται τα Δημοτικά σχολεία, τα Γυμνάσια, τα Λύκεια, κ.ο.κ. Αυτή είναι μια απευθείας υπηρεσία πληροφόρησης του Δημόσιου.
Η δεύτερη επιλογή είναι το Δημόσιο να δημοσιοποιεί στο Internet απλά πρωτογενή δεδομένα (raw data) τα οποία για ένα πολίτη στο Διαδίκτυο δεν έχουν πολύ μεγάλη χρησιμότητα (καθώς η εμφάνιση τους δεν είναι φιλική στον απλό χρήστη), αλλά είναι πολύ χρήσιμα σε προγραμματιστές και μικρούς επιχειρηματίες οι οποίοι μπορούν να πάρουν αυτά τα δεδομένα (τα λεγόμενα και machine readable data) και να δημιουργήσουν οι ίδιοι υπηρεσίες με βάση αυτες τις πληροφορίες. Στην περίπτωση του παραπάνω παραδείγματος, το υπουργείο Παιδείας θα δημοσιοποιήσει μια βάση δεδομένων με όλα τα στοιχεία των σχολείων (όνομα, γεωγραφικές συντεταγμένες, καθηγητικό προσωπικό, πρόγραμμα, και ό,τι άλλο) και προγραμματιστές από όλη την Ελλάδα θα μπορούν να δημιουργήσουν τον παραπάνω χάρτη.
Η δεύτερη επιλογή έχει πάρα πολλά και προφανή πλεονεκτήματα.
Το πρώτο πλεονέκτημα είναι ότι ο Δημόσιος τομέας δεν επιφορτίζεται με το καθήκον να φανταστεί τι είδους υπηρεσίες μπορεί να είναι χρήσιμες για τον Έλληνα πολίτη με βάση αυτά τα δεδομένα. Έτσι κι αλλιώς δεν φημίζεται για την καινοτομία και την ευρηματικότητα του, αλλά σε αυτή την περίπτωση αυτό δεν θα έπρεπε να είναι καν η δουλειά του. Ο κάθε Δημόσιος φορέας στα πλαίσια της υπηρεσίας του παράγει μια πληροφορία, και θα είναι εύκολο (ως μέρος της καθημερινότητας του) να δημοσιεύσει αυτή την πληροφορία ως …απλή πληροφορία, και όχι ενταγμένη σε ένα πλούσιο διαδικτυακό περιβάλον.
Οι πολίτες μετά μπορούν να πάρουν αυτή την πληροφορία και, όχι μόνο να τη δημοσιοποιήσουν με ένα φιλικό στο χρήστη τρόπο (π.χ. ένα εύληπτο χάρτη) αλλά και να την “μιξάρουν” με πληροφορίες από άλλους Δημόσιους φορείς. Πολύ εύκολα δηλαδή μπορεί κάποιος να δημιουργήσει το χάρτη μιας περιοχής, για τον οποίο παίρνει δεδομένα από 2 ή 3 διαφορετικά Υπουργεία, και στον οποίο κάποιος μπορεί να δει π.χ. τα σχολεία της περιοχής (υπ. Παιδείας), τα σημεία στα οποία έγιναν εγκληματικές ενέργειες (υπ. Προστασίας του Πολίτη) και τα σημεία στα οποία έγιναν σεισμοί τα τελευταία 30 χρόνια (σεισμολογικό ινστιτούτο). Αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να περιμένουμε από ένα Δημόσιο φορέα.
Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι οι Δημόσιοι φορείς δεν πρέπει να παρέχουν υπηρεσίες Διαδικτυακής πληροφόρησης απευθείας προς τους πολίτες. Θα είναι πολύ χρήσιμο πιθανότατα να γίνει και αυτό. Αρκεί να μην δουν τις αντίστοιχες προσπάθειες που θα προέρχονται από πολίτες ως ανταγωνιστικές, με αποτέλεσμα πολλές φορές να γίνουν φειδωλές στην ελεύθερη δημοσίευση των δεδομένων τους. Κάθε υπηρεσία που δημιουργούν οι πολίτες πρέπει να θεωρείται ως ένα ευπρόσδεκτο συμπλήρωμα στην όποια αντίστοιχη προσπάθεια των Δημοσίων φορέων.
Το δεύτερο πλεονέκτημα είναι ότι μια τέτοια διαδικασία (δημοσίευσης πρωτογενών δεδομένων) μπορεί πολύ πιο εύκολα να ενταχθεί στην καθημερινή ροή δουλειάς των δημόσιων υπηρεσιών. Με τον τρόπο αυτό, και με τη σταδιακή επέκταση αυτής της λειτουργίας σε όλο τα φάσμα του Δημοσίου, το κράτος σιγά – σιγά μετατρέπεται σε μια πλατφόρμα διαφάνειας και επιχειρηματικότητας. Δίνει κίνητρα σε πολίτες και μικρούς επιχειρηματίες να δημιουργήσουν υπηρεσίες χρήσιμες στον πολίτη, και να ανοίξουν θέσεις εργασίας που δεν μπορούσαν να υπάρξουν πριν. Δίνει τη δυνατότητα σε κόμματα, κινήσεις πολιτών και ακτιβιστές να βρουν δικές τους χρήσεις διαφάνειας και διαλόγου με αυτά τα δεδομένα.
Το τρίτο προφανές πλεονέκτημα είναι ότι με μια τέτοια στρατηγική υλοποιούμε και ερχόμαστε σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κοινοτική οδηγία 2003/98/ΕΚ η οποία από το 2003 κιόλας προτρέπει όλες τις κυβερνήσεις να κάνουν ακριβώς αυτό: να γίνουν πλατφόρμες διαφάνειας και επιχειρηματικότητας προσφέροντας πρωτογενή δεδομένα του δημοσίου ελεύθερα στο Διαδίκτυο. Την οδηγία την έχουμε κυρώσει με νόμο από το 2006 ήδη, αλλά ποτέ δεν την εφαρμόσαμε. Μπορούμε να γίνουμε γρήγορα παράδειγμα προς μίμηση στην Ευρώπη (για πρώτη ίσως φορά) καθώς δεν είναι πολλές οι Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που έχουν κάνει σοβαρά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση (με την εξαίρεση ίσως της Βρετανίας).
Όπως φαίνεται και στο ερώτημα που έκανα στον Γ. Παπανδρέου, αλλά είναι και προφανές από τα παραπάνω, η υλοποίηση ενός τέτοιου στόχου εξαρτάται άμεσα με την αποδοχή της από τα μεσαία και ανώτερα στελέχη όλων των Δημόσιων φορέων και όχι τόσο πολύ από την πολιτική βούληση ενός υπουργού. Πιστεύω ότι θα είναι πολύ χρήσιμη η δημιουργία μιας ανεξάρτητης αρχής η οποία θα μπορέσει να σπρώξει προς αυτή την κατεύθυνση η οποία είναι κρίσιμης σημασίας για τη Δημοκρατία μας.
Ένας Επίτροπος Δημόσιων Δεδομένων θα μπορούσε να έχει διπλό ρόλο στο να ξεπεραστούν οι αγκυλώσεις του Δημόσιου τομέα. Οπλισμένος με τεχνικά εφόδια (ένα συμβουλευτικό σώμα), ένα νομικό πλαίσιο που τον καλύπτει, αλλά και την απαραίτητη στήριξη από την κυβέρνηση, θα μπορούσε αφενός να βοηθήσει (όπου χρειάζεται) τους επιμέρους κρατικούς φορείς (υπουργεία, οργανισμούς) να δημιουργήσουν τις τεχνικές υποδομές που απαιτούνται για την επίτευξη του στόχου, και από την άλλη να πιέζει τους ίδιους φορείς να προχωρήσουν όπου παρατηρούνται καθυστερήσεις και δυσλειτουργίες. Ο Επίτροπος Δημόσιων Δεδομένων θα εκδίδει τακτικές (π.χ. τριμηνιαίες) δημόσιες αναφορές για την πορεία υλοποίησης των στόχων διαφάνειας που έχει θέσει, ενώ θα μπορούσε να ενθαρρύνει τους πολίτες στη δημιουργία υπηρεσιών βασισμένων στα Δημόσια Δεδομένα, συμμετέχοντας σε συνέδρια, ημερίδες, ή διαγωνισμούς όπως συμβαίνει σε πολλές χώρες του κόσμου.
Σε όλο το Δυτικό κόσμο η αξιοποίηση από τις κοινωνίες των πληροφοριών του Δημόσιου τομέα είναι από τις μεγάλες προκλήσεις της νέας δεκαετίας, και με τα σωστά βήματα έχουμε την ευκαιρία να μπούμε σε αυτή την προσπάθεια σαν ισότιμοι συνομιλητές με τα πιο προηγμένα κράτη, κάτι που δεν μας συμβαίνει και τόσο συχνά.
Ας ελπίσουμε ότι θα συμβεί…
October 20th, 2009 at 13:08
Κ. Δρανδάκη, θα ήθελα να κάνω κάποιες παρατηρήσεις στο ενδιαφέρον κείμενο σας.
Αυτο που για σας είναι ξεκάθαρο, δεν είναι για πολλούς άλλους. Ούτε για τον κ. Παπανδρέου όπως φάνηκε από την απάντηση. Γιατί το θέμα θεωρώ πως δεν είναι οι νόμοι ή δημιουργία επιτροπών και συμβούλων.
Πρωτίστως πρέπει να υπάρξει όραμα και να αποτελέσει στρατηγικό στόχο (αποστολή) μιας χώρας. Θα μπορούσε να ονομαστεί «Εθνική Υποδομή Δεδομένων» (αν και χωράει μεγάλη συζήτηση ο όρος υποδομή) σε αντιστοιχία με την υποδομή του εθνικού οδικού δικτύου, ή ενέργειας ώστε να τονιστεί η σημασία, αναγκαιότητα και ο διαχρονικός/συστημικός χαρακτήρας ενός τέτοιου εγχειρήματος.
Στην συνέχεια μπορούμε να έρθουμε και να καταθέσουμε τις απόψεις μας για το ποια θα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά της και πως θα πρέπει να υλοποιηθεί. Θεωρώ για παράδειγμα πως, αν θα είναι δωρεάν ή όχι τα δημόσια δεδομένα, είναι μια παράμετρος αυτής της υποδομής, που ωστόσο χρειάζεται την καθαυτού υποδομή για να υπάρξει. Κάνοντας μια απλοποίηση, είναι σαν να διαβουλευόμαστε για τα διόδια (δωρεάν η μη) σε μια χώρα που δεν έχει οδικό δίκτυο και ούτε πρόθεση να αποκτήσει, μια και κανένας δεν έχει καταλάβει την χρησιμότητα του. (Μπορεί κάποιος να υποστηρίξει οτι η συζήτηση για τα δωρεάν δημόσια δεδομένα γίνετε για να ληφθεί υπόψη στον σχεδιασμό της Εθνικής Υποδομής Δεδομένων, πράγμα θεμιτό αλλά εκτός χρόνου μια και αυτή την στιγμή δεν υφίσταται ούτε καν σαν σύλληψη.)
Αυτόν τον στρατηγικό στόχο λοιπόν της «Εθνικής Υποδομής Δεδομένων» θα ήθελα να προωθήσει η νέα κυβέρνηση (ή τουλάχιστον να εκφράσει ο κ. Παπανδρέου), ο οποίος στόχος είναι πιο ουσιαστικός αλλά και πιο δυσκολονόητος (και λιγότερο catchy) από άλλους πολύφορεμένους στρατηγικούς στόχους πχ την πράσινης ανάπτυξης. Γιατί χωρίς δεδομένα δεν μπορείς να πετύχεις καν ανάπτυξη, ποσό μάλλον πράσινη.
Ευχαριστώ.
October 21st, 2009 at 09:11
Κύριε Τζιαχρή ευχαριστώ για το σχόλιο. Συμφωνώ με τις γενικές αρχές του, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι το πως φαντάζεστε αυτή την Υποδομή. Μιλάμε για ένα (ή πολλά) κεντρικό σημείο στο οποίο διατίθενται τα δημόσια δεδομένα? Κάτι άλλο?
Σας έχω στείλει και e-mail.
Ευχαριστώ
October 21st, 2009 at 10:52
Το σημαντικό στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι να συμφωνήσουμε ότι πρέπει αν υπάρξει αυτή η «Εθνική “Υποδομή” Δεδομένων». Σαν ιδέα στην αρχή, σαν στρατηγικό στόχο στην συνέχεια.
Ωστόσο μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι κάτι τέτοιο είναι λάθος. Σε αυτήν την φάση θεωρώ πιο ενδιαφέρον να ακούσουμε τα συγκεκριμένα επιχειρήματα (και να γίνει συζήτηση πάνω σε αυτά), από το να περιγράψουμε πως φανταζόμαστε μια τέτοια υποδομή.
Για παράδειγμα :
-Ένας τέτοιος στόχος χρειάζεται πολύ χρόνο και χρήμα για να επιτευχθεί. Μήπως να ασχολούμασταν με πιο πρακτικές/άμεσες λύσεις και να δούμε στην συνέχεια τι θα κάνουμε;
-Μπορούμε να εμπιστευτούμε ότι «ένας προβληματικός» κρατικός μηχανισμός θα υποστηρίξει/υλοποιήσει ένα τέτοιο στρατηγικό στόχο ο οποίος (σε πολλές περιπτώσεις) εναντιώνεται στον ίδιο τον μηχανισμό;
-Μήπως ενσωματώνοντας στον κρατικό μηχανισμό ένα σύστημα ελέγχου/διαχείρισης δεδομένων αυξάνουμε την πολυπλοκότητα, την γραφειοκρατία και την αδιαφάνεια στο ίδιο το σύστημα, απαξιώνοντας το;
Σίγουρα θα υπάρχουν πολλά ακόμα επιχειρήματα και θα είχε ενδιαφέρον να ακουστούν. (Αναφέρομαι στα πλαίσια μιας γενικότερης συζήτησης, και όχι καταχρώμενοι το χώρο του συγκεκριμένου ιστολογίου.)
Ευχαριστώ
October 21st, 2009 at 11:10
Εγώ συμφωνώ και στο ότι πρέπει να υπάρξει η Εθνική Υποδομή, και στο ότι πρέπει να ξεκινήσουμε με άμεσες πρακτικές λύσεις
Και έχουμε ξεκινήσει κάποια πρώτα βήματα με φίλους τα οποία θα δημοσιοποιήσουμε σε λίγες μέρες. Ταυτόχρονα θα κάνουμε μια επανέναρξη του διαλόγου που προτείνεις, ο οποίος είχε ξεκινήσει αρχικά εδώ, και εδώ.
November 4th, 2009 at 13:41
Το συγκεκριμένο θέμα είναι κάτι που με είχε απασχολήσει και εμένα πολύ πρόσφατα. Επειδή το θέμα είναι όντως ευρύ θα ήθελα να σας παραπέμψω σε μια μικρή εργασία που συγκρότησα για να παρουσιάσω κάποιες από τις ιδέες και σκέψεις μου. Στο PDF, που είναι αναρτημένο στο σχετικό άρθρο μου, μπαίνω και σε περισσότερες λεπτομέρειες για την υλοποίηση αυτής της πλατφόρμας όπως την αναφέρεις και εσύ Νίκο. Ελπίζω να το βρείτε ενδιαφέρον. Περιμένω τα σχόλιά σας.
Ευχαριστώ.
http://bit.ly/1M57LP
Υ.Γ. Με την πρώτη ευκαιρία στο lunch θα ρίξω οπωσδήποτε μια ματιά στο public data campaign το οποίο αγνωούσα μέχρι τώρα.
November 9th, 2009 at 05:46
Επιστροφή στους Επιτρόπους (Commissioners) και στις Επιτροπές (Commissions);
Υπάρχει διεθνής θετική εμπειρία, όσον αφορά στην εφαρμογή για τα Δημόσια Δεδομένα;
Ποιά είναι η προστιθέμενη αξία, όσον αφορά στη διαφάνεια, τη συνοχή και την αποτελεσματικότητα (evidence based);
Δεν σας προβληματίζει καθόλου το γεγονός, ότι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη λειτουργία ενός υπερεθνικού θεσμού -όπως η Ε.Ε.- αποτελεί το φαινόμενο γνωστό ως “comitology” και αναζητούνται τρόποι αποτελεσματικής αντιμετώπισής του;
Γιατί δεν συνεκτιμάτε τα ευρήματα -ιδιαίτερα από χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, οι ΗΠΑ και η Αυστραλία, με αναπτυγμένο το θεσμό των τοπικών κυβερνήσεων- όπου η εφαρμογή αντίστοιχων επιλογών έχει επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις στη γραφειοκρατία (duplication of bureaucracy), με αποτέλεσμα αντί της μείωσης να την αυξάνει.
Τέλος, η πρόταση μπορεί μεν να συνιστά “αλλαγή υποδείγματος” -με δεδομένο ότι εισάγει ένα νέο καθεστώς σε σχέση με το προηγούμενο- αλλά δύσκολα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως “καινοτόμα” και κυρίως ως “αποτελεσματική” λύση, αφού έχει δοκιμασθεί σε αρκετές χώρες και τομείς με αμφίβολα αποτελέσματα.
Με εκτίμηση
Σταύρος Κυριαζής
November 9th, 2009 at 11:49
Αγαπητέ Σταύρο, ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σχόλιο. Από τα λίγα πράγματα που γνωρίζω για τη διεθνή εμπειρία είναι ότι μόλις τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να δημιουργούνται αντίστοιχοι θεσμοί από τις Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
Στη Βρετανία η ανεξάρτητη αρχή για την προστασία των προσωπικών δεδομένων ανέλαβε και αυτό το ρόλο, της προώθησης των Δημόσιων Δεδομένων, έχοντας πλέον διπλό ρόλο. Παρόμοιες κινήσεις έχουν γίνει και σε άλλες δυτικοευρωπαϊκές χώρες με διαφόρων ειδών ρυθμιστικές ή ανεξάρτητες αρχές, ή Επιτρόπους.
Για να πω την αλήθεια, δεν βλέπω και κάποιο άλλο τρόπο να διασφαλίσουμε ότι θα προωθηθεί αυτή η ιδέα η οποία είναι και αρκετά φρέσκια, και άγνωστη στο μεγαλύτερο μέρος του Δημόσιου τομέα. Εναλλακτικά θα έπρεπε να αφήσουμε την πρωτοβουλία στους επιμέρους δημόσιους φορείς να εφαρμόσουν την κοινοτική οδηγία, ή να αναλάβει το κάθε υπουργείο να την προωθήσει στην περιοχή ευθύνης του.
Θα έβλεπες μια τέτοια ιδέα πιο αποτελεσματική? Ή κάποια άλλη ίσως?
November 9th, 2009 at 13:46
Δεν θέλω να φανώ πεσιμιστής αλλά θα ξαναθέσω με τρεις (3) λέξεις το κεντρικό πρόβλημα του Ελληνικού Δημοσίου Τομέα.
Δεν έχει δεδομένα.
«Τους 650 χιλιάδες φτάνουν οι άνεργοι που είναι εγγεγραμμένοι στα μητρώα του ΟΑΕΔ, όπως αποκάλυψε χθες ο υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος κατά τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης στη Βουλή, του βουλευτή του ΚΚΕ Γ. Μαυρίκου. Υπενθυμίζεται ότι το κυβερνητικό στέλεχος είχε αναφέρει κατά τη διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων ότι οι άνεργοι, σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, άγγιζαν τους 476.707.»
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=99522
Αν (θεωρητικά) υλοποιούσα λοιπόν μια διαδικτυακή εφαρμογή (πχ mashup) με τα (θεωρητικά) «δωρεάν δημόσια δεδομένα» της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας θα είχα αποτύχει. Φυσικά μπορώ να χρησιμοποιήσω τα (θεωρητικά) «αξιόπιστα δωρεάν δημόσια δεδομένα» του ΟΑΕΔ, μέχρι και αυτά να αποδειχτούν λανθασμένα (κάτι που δεν χρειάζεται και πολύ εξυπνάδα για να υποψιαστεί κανείς). Και αυτό συμβαίνει και με άλλα δημόσια δεδομένα (αριθμός δημοσίων υπαλλήλων, οικονομικά στοιχεία, κλπ).
Σκεφτείτε λοιπόν κάποιος να πρέπει να χαράξει εθνική πολιτική και στρατηγικά σχέδια με αυτά τα δεδομένα.
Αξιόπιστο σύστημα δημόσιων δεδομένων είναι το βασικό ζητούμενο για να προχωρήσει/επιβιώσει η κυβέρνηση (το κράτος/ η Ελλάδα/ όλοι μας).
Αυτό απαιτεί στην πραγματικότητα και η ΕΕ μετά το φιάσκο στη συνεδρίαση του Ecofin τον Οκτώβριο.
Και αυτό πάει να κάνει (μετά από πιέσεις) και ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου.
«Στα πρότυπα της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς η λειτουργία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας»
http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=1071991&lngDtrID=251
Ευχαριστώ
November 10th, 2009 at 00:17
Αγαπητέ Νίκο,
Συμφωνώ ότι πράγματι, μια καλή επιλογή σε ζητήματα με παρόμοιο αντικείμενο, είναι η ανάθεση σε ανεξάρτητες αρχές (principal-agent).
Και επιμένω στη χρήση του όρου “ανεξάρτητες”, δεδομένου ότι ο όρος “ρυθμιστικές” -αν και περίπου σημαίνουν το ίδιο πράγμα- χρησιμοποιείται περισσότερο σε περιπτώσεις που αφορούν σε αναδιανεμητικές πολιτικές και σχετίζονται κυρίως με υλικά αγαθά, όπως π.χ. η ενέργεια (ΡΑΕ), ενώ οι “ανεξάρτητες” προτιμώνται στα άυλα αγαθά, όπως π.χ. τα προσωπικά δεδομένα (ΑΠΔΔ)ή τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα (Συνήγορος Πολίτη)
Εννοείται -όπως για όλες τις ανεξάρτητες αρχές- ότι θα υπάρχει λογοδοσία στη Βουλή (εκθέσεις κ.ά.)
Σε κάθε περίπτωση όμως, αυτή θα πρέπει να διαθέτει ευελιξία, ενώ είναι αρκετά οξύμωρο, για κάθε οδηγία της Ε.Ε. που πρέπει να εφαρμοσθεί στη χώρα μας ή/και κάθε νόμο που έρχεται να προσαρμόσει στην ελληνική πραγματικότητα τις απαιτήσεις του ευρωπαικού και διεθνούς δικαίου, να ιδρύεται και μια νέα Αρχή!!!
Είναι γνωστό, ότι οι Ανεξάρτητες Αρχές έχουν μονοθεματικό περιεχόμενο ή/και ασχολούνται με την εφαρμογή ενός και μόνο νόμου, όπως για παράδειγμα, η ΑΠΔΔ η οποία έχει ως αρμοδιότητα την εφαρμογή του Ν. 2472/97, ενώ το ΑΣΕΠ ασχολείται με την εφαρμογή του Ν. 2190/94 και των τροποποιήσεών του.
Όσο για τα συμβαίνοντα στη Βρετανία, η συγκεκριμένη χώρα διαθέτει ευρύτατη και μακροχρόνια παράδοση στη λειτουργία ανεξάρτητων αρχών και Επιτρόπων -πράγμα που έχει εμπεδώσει στη συνείδηση όλων γενικά την παραδοχή για τη συγκεκριμένη επιλογή, Όμως, σε χώρες εκτός αγγλοσαξωνικής σκέψης, δεν φαίνεται ότι έχει κριθεί εκ του αποτελέσματος ότι αυτό αποτελεί την καλύτερη λύση. Επίσης, οι Γερμανοί επιλέγουν τους Επιτρόπους, αλλά και αυτοί έχουν εμπεδώσει αυτό το θεσμό και τον έχουν περιβάλλει με εμπιστοσύνη.
Τέλος, όταν κάθε προσπάθεια λειτουργίας ανεξάρτητης αρχής δείχνει εξ αρχής σχετικά ανεφάρμοστη ή δυσλειτουργική ή/και γραφειοκρατική –επομένως αναποτελεσματική- τότε είναι καλύτερο να ανατίθεται η εφαρμογή σε δομές της δημόσιας διοίκησης και κατά κύριο λόγο υπηρεσίες υπουργείων.
Μια καλή πρόταση σχετικά με το συγκεκριμένο ζήτημα των Δημοσίων Δεδομένων, μπορεί να υλοποιηθεί μέσα από το μετασχηματισμό της ΓΓΠΣ του Υπουργείου Οικονομικών σε διυπουργική Υπηρεσία και την ανάθεση σε αυτή όλων των σχετικών θεμάτων. Ας ληφθεί υπ’ όψιν, ότι η συγκεκριμένη υπηρεσία διαθέτει το καλύτερα εκπαιδευμένο ανθρώπινο δυναμικό στο Δημόσιο Τομέα, ενώ έχει αποδεδειγμένα συσσωρευμένη εμπειρία σε projects σχετικά με δεδομένα. Τέλος, τα τελευταία χρόνια –ιδιαίτερα μετά την επιτυχή εφαρμογή του Taxis- δείχνει να μη διαθέτει όραμα και να έχει απωλέσει την αναπτυξιακή της προοπτική, με δεδομένο ότι κυρίως με ευθύνη της πολιτικής της ηγεσίας δεν έχει αναλάβει έργα αντίστοιχα με την εσωτερική της αξία και την επενδεδυμένη γνώση. Είναι λοιπόν καλό να ανακτήσει τη δυναμική της πορεία, αποδίδοντας παράλληλα πολλαπλά οφέλη για το Δημόσιο και την κοινωνία ευρύτερα.
Με εκτίμηση
Σταύρος Κυριαζής
November 10th, 2009 at 00:42
Επίσης, καλό θα είναι να επισκεφθείτε τον ακόλουθο σύνδεσμο (http://tosyntagma.ant-sakkoulas.gr/afieromata/item.php?id=123), προκειμένου να μελετήσετε λεπτομερειακά ορισμένες πτυχές σχετικά με το θεσμικό πλαίσιο και τη μέχρι σήμερα λειτουργία των Ανεξάρτητων Αρχών στη χώρα μας.
Το άρθρο φέρει τον τίτλο “Οι Ανεξάρτητες Αρχές στο Σχέδιο της Επιτροπής Αναθεώρησης του Συντάγματος” και το υπογράφει ο Κώστας Χρυσόγονος.
Πρόκειται για επιστημονικά τεκμηριωμένες και καλά πληροφορημένες απόψεις ενός από τους καλύτερους Συνταγματολόγους στην Ελλάδα, ο οποίος τις κατέθεσε με αφορμή την προ 9 ετών συζήτηση περί Συνταγματικής Αναθεώρησης και την διαπιστωμένη ανάγκη για την περαιτέρω Συνταγματική θωράκιση του θεσμού των Ανεξάρτητων Αρχών.
Με εκτίμηση
Σταύρος Κυριαζής
November 10th, 2009 at 00:52
Και εδώ άρθρο της Ελισάβετα Μπεσιλα (καθηγήτριας Παντείου) σχετικά με ζητήματα Δημόσιας Διοίκησης, το Σύνταγμα και τις Ανεξάρτητες Αρχές
(http://tosyntagma.ant-sakkoulas.gr/fakeloi/item.php?id=121)
Σταύρος Κυριαζής