Η συζήτηση που ξεκίνησε σήμερα με αφορμή τις προθέσεις του υπουργείου Παιδείας για τις αλλαγές στο σύστημα εκπαίδευσης επιβεβαιώνει με τον χειρότερο τρόπο την εκτίμηση μου ότι η Ελληνική κοινωνία δεν θα αποφύγει την πτώχευση, εξ αιτίας του πολύπλοκου μοντέλου λειτουργίας της.
Έγραφα προχθές ότι στις κοινωνικές μας δομές παίζουν καθοριστικό ρόλο μια σειρά από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες οι οποίες έχουν τη δύναμη να αντιταχθούν σε οποιαδήποτε αλλαγή μπορεί να αμφισβητήσει κακώς εννοούμενα προνόμια, βολέματα, και καριέρες στις πλάτες των άλλων. Και ότι οι ομάδες αυτές δεν θα μας αφήσουν τελικά να κάνουμε ούτε καν τα στοιχειώδη από όσα χρειάζονται, δίνοντας έναν αγώνα μέχρι τέλους.
Βλέποντας σήμερα το πρωϊ στο MEGA τον πρόεδρο της ΟΛΜΕ Δ. Πεπέ να αντιδρά στα μέτρα αυτά εξαγγέλοντας απεργία ακόμα και μέσα στις Πανελλήνιες εξετάσεις (!) πείστηκα απόλυτα για το που οδηγούμαστε. Τα περισσότερα από τα προτεινόμενα μέτρα δεν είναι τίποτα περισσότερο από στοιχειώδη πράγματα που θα έπρεπε να είχαν συμβεί δεκαετίες νωρίτερα. Παρόλα αυτά ο κ. Πεπές στηλώνει τα πόδια αμφισβητώντας όχι μόνο την ανάγκη ελέγχου των μεταθέσεων – μετατάξεων, αλλά ακόμα και το ότι υπάρχουν καθηγητές που κάνουν ιδιαίτερα στους ίδιους τους μαθητές που έχουν στην τάξη!
Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το ενδεχόμενο της πτώχευσης. Η πτώχευση έχει μια δύναμη αναζωογονητική. Ξυπνάει το μυαλό από το λήθαργο που βρίσκεται. Ο καθένας μας ξαφνικά είναι σε θέση να αντιληφθεί την πραγματική θέση του στο οικοσύστημα, το οποίο έχει την ευκαιρία να κάνει μια νέα, υγιή αρχή. Δεν βλέπω πως αλλιώς μπορεί να συνεχιστεί ο παραλογισμός που ζούμε σήμερα.
ΥΓ: Δείτε τον αριθμό 19 στις προτάσεις για να ξέρετε που θα δοθεί η μεγάλη μάχη τις επόμενες μέρες.
Σημαντική διευκρίνηση: με τον όρο «κοινωνική ομάδα» στην προκειμένη περίπτωση δεν εννοώ φυσικά το σύνολο των δασκάλων – καθηγητών.
Εννοώ αντίθετα εκείνη τη μειοψηφία τους που, ενώ προτιμά να ζει παρασιτικά αντί να δουλέψει, έχει αναπτύξει ιδιαίτερες ικανότητες στο να αναρριχάται στη συνδικαλιστική (και αργότερα πολιτική) εξουσία. Αποτέλεσμα, καταφέρνουν να θέτουν την ατζέντα του διαλόγου και να συντονίζουν τις αντιδράσεις του κλάδου τους, τη στιγμή που ενδιαφέρονται μόνο για τα προσώικά τους συμφέροντα.
April 14th, 2010 at 10:45
Σωστά αυτά που λες, αλλά μην βλέπεις καν MEGA. Επιπλέον το πρόβλημα δεν είναι ότι ο κάθε Πεπές βγαίνει και μετράει κουκιά, το μέλλον είναι οι νέοι εκπαιδευτικοί που έχουν θέληση και γνώση και πως συμπεριφέρεται σε αυτούς το σύστημα (από όλες τις πλευρές)
Ξέρω ότι συμπαθάς την Άννα, αλλά υπάρχει και η αντικειμενικότητα. Για δες http://oromisthioi.blogspot.com/2010/03/blog-post_30.html και το http://oromisthioi.blogspot.com/2009/10/blog-post_13.html
επίσης το ΠΑΣΟΚ έχει πει 5% για την παιδεία στο πρόγραμμα του. Περιμένουμε
ΥΓ. η αν θες οικονομικίστικη ανάλυση, πες μας πόσο θα κοστίσει στο ελληνικό κράτος η δεύτερη επίσημη γλώσσα να είναι τα αγγλικά