Οι αναλύσεις για τη νέα προεδρία των ΗΠΑ θα συνεχίσουν τους επόμενους μήνες, και τα συμπεράσματα θα διαφέρουν ανάλογα με τις πολιτικές προτιμήσεις του καθενός. Επειδή ο νέος πρόεδρος εκπροσωπεί μια εντελώς νέα πολιτκή υπόσχεση και προσδοκία, που δεν είχαμε ποτέ στο παρελθόν, ο καθένας έχει τη δυνατότητα να κάνει εντελώς διαφορετικές υποθέσεις για το που θα πάει αυτή η νέα προεδρία.
Κατά τη γνώμη μου με τον Obama υπάρχουν δύο πιθανότητες. Μπορεί να γίνει ένας καλός πρόεδρος που θα ανορθώσει την Αμερικάνικη κοινωνία του 20ου αιώνα, κρατώντας τα καλύτερα στοιχεία της οικονομίας, της εξωτερικής και κοινωνικής πολιτικής της. Μπορεί όμως και να γίνει ένας μεγάλος ηγέτης, αυτός που θα ξεκινήσει τη δημιουργία της νέας οικονομίας του 21ου αιώνα, που θα βοηθήσει να χτιστούν νέες κοινωνικές δομές που δεν έχουμε ξαναδεί στο παρελθόν, και θα χτίσει νέες συμμαχίες στο εξωτερικό δίνοντας στη χώρα του μια θέση στη διεθνή σκηνή που δεν είχε εδώ και πολλές δεκαετίες.
Μια γενική παραδοχή είναι ότι οι μεγάλοι ηγέτες δεν αναδεικνύονται σε ήρεμες εποχές, αλλά σε περιόδους μεγάλων κρίσεων και χάους. Σε αυτή την περίοδο χάους και αναζήτησης νέων αξιών πιστεύω ότι το μεγάλο στοίχημα για τον Obama δεν είναι τον αν θα πάρει τις κατάλληλες αποφάσεις στην οικονομική ή εξωτερική πολιτική – κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη πολιτική που είναι του 21ου και όχι του 20ου αιώνα.
Το μεγάλο στοίχημα, η μεγάλη πρόκληση του 21ου αιώνα είναι το πως και σε ποιό βαθμό θα κάνει τους πολίτες ενεργό μέρος της άσκησης εξουσίας. Πόσο θα συνεχίσει να αντλεί ενέργεια από τους πολίτες που οργανώνονται και συμμετέχουν (πρώτιστα) μέσω του Internet, πόσο θα τους κάνει μέρος της προσπάθειας μετασχηματισμού της κοινωνίας. Η νέα σχέση ανάμεσα στους πολίτες και το κράτος είναι αμφίδρομη: το κράτος ανοίγει όλα τα δεδομένα και πληροφορίες του προς αυτούς, και αυτοί ως ενημερωμένοι (και συνεπώς υπεύθυνοι) πολίτες ανοίγουν τη δεξαμενή ιδεών και δημιουργικότητας που διαθέτουν για να υπάρξει μια καλύτερη εξουσία (εμείς της τεχνολογικής κοινότητας θα το λέγαμε crowdsourcing politics).
Ο Obama εκλέχθηκε με το κεντρικό σύνθημα της Αλλαγής. Το ερώτημα που δεν έχει απαντηθεί ξεκάθαρα είναι το τι ακριβώς πρέπει να αλλάξει. Κατά τη γνώμη μου, το “τι” είναι η διαδικασία της διακυβέρνησης – η Διακυβέρνηση 2.0. H μετριοπάθεια, ο πραγματισμός, οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις είναι πολύ σημαντικές αλλά δεν αποτελούν ένα νέο μοντέλο διακυβέρνησης.
Αυτό το νέο μοντέλο βρίσκεται στη διαρκή συμμετοχή των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας, πέρα από την εκλογική διαδικασία.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=22473ba0-30ba-420b-9fa2-4bbd49ef53c9)
November 7th, 2008 at 13:47
Καλημέρα,
Συμφωνώ με την αισιοδοξία που έχεις, αλλά οι προβλέψεις για το μέλλον δεν πρέπει να βασίζονται στην αισιοδοξία μόνο, αλλά πρέπει να είναι ρεαλιστικές.
Και εγώ θέλω να πιστεύω ότι θα είναι ή καλός ή καλύτερος, αλλά δεν μπορώ (ούτε πιστεύω ότι μπορεί κανένας) να αποκλείσει ότι μπορεί να είναι και κακός. Μπορεί προασπίζοντας τα συμφέροντα της χώρας του (και την οικονομία -οχι-υποχρεωτικά-τα-ίδια-με-των-πολιτών-, και τους χρηματοδότες του) να πάρει αποφάσεις που θα τον κάνουν έναν κακό πρόεδρο.
Ας τον κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, και όχι βάση των επιθυμιών μας.
Φιλικά,
Κωνσταντίνος Κοκκορόγιαννης
November 7th, 2008 at 19:27
Και εγώ πιστεύω ότι το σημαντικότερο είναι η κινητοποίηση των πολιτών και ο ρόλος που έπαιξε στην εκλογή Ομπάμα. Το ζήτημα είναι βέβαια γιατί ως τώρα η συμμετοχή όχι απλώς δεν υπήρχε (“ο κόσμος είναι απαθείς”, “τα βαριέται αυτά”), αλλά αποθαρρυνόταν κιόλας. Και αυτό έχει σχέση με το περιεχόμενο της πολιτικής. Αν θέλεις δηλαδή να κάνεις έναν πόλεμο κάποιους θα τους πάρεις μαζί σου, κάποιους δε θα τους πάρεις ποτέ μαζί σου, αλλά πολλούς θα χρειαστεί να τους ζητήσεις “να σε αφήσουν να κάνεις τη δουλειά σου. Και δεν ξέρω, παρόλο που υπήρχαν διαφορές σημαντικές ανάμεσα στους δύο υποψηφίους και χάρηκα που βγήκε ο Ομπάμα είναι ένα θέμα πόσο μεγάλη διαφορά θα κάνει.
November 7th, 2008 at 19:38
@Koyan οπωσδήποτε πρέπει να τον κρίνουμε βάσει αποτελέσματος. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να έχουμε και προσδοκίες. Αυξάνει έτσι και η πίεση επάνω του.
@Michalis όλοι λίγο πολύ έχουμε παρόμοιους προβληματισμούς. Να δούμε “πόσο μεγάλη διαφορά θα κάνει”.
November 8th, 2008 at 07:13
Παρατηρώ οτι η αλλαγη της θεματολογιας του μπλογκ απο ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ SOCIAL MEDIA
σε
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ και Ομπάμα Ομπάμα Ομπάμα .
Δεν θυμίζει σε τίποτε το παλιό.
Γιατί πρέπει να καταστραφεί η αύρα ενός παλιού μπλογκ για να ξεκινήσει ένα καινούριο;
November 8th, 2008 at 12:00
@Davy είναι θεμιτός ο προβληματισμός σου, και με προβληματίζει κι εμένα. Όμως, πιστεύω ότι τα blogs είναι πρώτα απόλα μια προσωπική υπόθεση. Αυτό που κάνω εδώ και χρόνια στο blogging είναι να μιλώ για τα πράγματα που με συναρπάζουν, εξελίξεις ή ιδέες που πιστεύω ότι και οι άλλοι άνθρωποι αξίζει να μάθουν γιαυτές.
Τα προηγούμενα 3 χρόνια έγραφα διαρκώς για θέματα που αφορούν στο Web 2.0 και τα Social Media, όχι από επιλογή, αλλά επειδή ήταν μια επανάσταση σε εξέλιξη, μόλις είχα αρχίσει να τη γνωρίζω και δεν ενδιαφερόμουν μιλήσω για τίποτε άλλο πέρα από αυτό. Στις αρχές του 2006 είχα ανακαλύψει το YouTube και μετά, σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς έγραφα σχεδόν συνέχεια γιαυτό (αλλά και για το blogging και το podcasting που επίσης εξελίσσονταν). Είχα δει εκεί μέσα μια τεράστια κοινωνική αλλαγή να έρχεται.
Το 2007 ήρθε το Twitter, και μετά το άνοιγμα της πλατφόρμας του Facebook, που έφερε μια νέα δυναμική στην εξέλιξη των Social Media, και γιαυτό το λόγο συνέχισα να παρακολουθώ αυτές τις σημαντικές εξελίξεις. Τα θεωρώ και τα δύο επαναστατικές εξελίξεις για τα social media.
Η αλήθεια όμως είναι ότι τη φετινή χρονιά ο χώρος αυτός δεν έχει φέρει τίποτα συναρπαστικά καινούργιο. Όλα τα παραπάνω έχουν συνεχίσει να εξελίσσονται, τα social media γίνονται πλέον mainstream (και αυτό ειναι σπουδαίο) αλλά εγώ δεν βλέπω κάτι που να με συναρπάζει για να το μεταφέρω στο κοινό μου.
Αντίθετα, βρίσκω εξαιρετικά συναρπαστικό και ελπιδοφόρο το κίνημα των network politics που αναπτύχθηκε με την υποψηφιότητα του Ομπάμα. Ουσιαστικά κατά τη γνώμη μου πρόκειται για το ίδιο αντικείμενο από μια άλλη όψη: τα Νέα Μέσα βοηθούν τον ουσιαστικό εκσυχρονισμό της κοινωνίας μας χτυπώντας το σύστημα μέσα στην καρδιά του – την πολιτική εξουσία.
Δεν ξέρω που θα οδηγήσει, αλλά για μένα είναι σημαντική εξέλιξη.
Δεν με ενδιαφέρει να αναπαράγω πράγματα που έχουν πάψει να έχουν ενδιαφέρον, μόνο και μόνο επειδή είμαι “ταγμένος” σε μια θεματολογία. Προσπαθώ να κρατώ αυτό εδώ το μπλογκ ζωντανό, ψάχνοντας για νέες ιδέες, οπουδήποτε κι αν προέρχονται. Ίσως θα έπρεπε να βάζω στη θεματολογία του blog τη φράση Νέες Ιδέες για να είμαι καλυμένος.
November 8th, 2008 at 12:16
Επίσης θα ήθελα να μου υποδείξεις αν υπάρχει κάποια θεματολογία πιο ενδιαφέρουσα ώστε να ασχοληθώ αυτή την περίοδο. Γιατί ψάχνω και βλέπω μόνο μιζέρια και στασιμότητα – το να γκρινιάζω για τα κακώς κείμενα της Ελλάδας προσπαθώ να το αποφεύγω, το κάνουν χιλιάδες άλλοι καλύτερα από εμένα…
November 9th, 2008 at 04:11
Το blogging είναι προσωπική υπόθεση. Αλλιώς δεν γράφεις καθημερινά και εθελοντικά, κι ας είναι ένα θέμα που έχει απήχηση στους αναγνώστες.
Όμως το συγκεκριμένο μπλογκ βλέπουμε να αλλάζει. και να προστίθενται και άλλοι αρθογράφοι ή και μπλόγκερς. Επομένως από προσωπική υπόθεση, γίνεται προσωπική συνειδητή επιλογή. και επιλογή ανθρώπων που θα συνεισφέρουν στην νεα θεματολογία.
Από την άλλη άποψή μου είναι πως θα λείψει από την ελληνική μπλογκόσφαιρα ένα μείγμα θεματολογίας τύπου old-Nylon. Για την πολιτική γράφουν πολλοί. Αλλά ίσως όχι τόσο στοχευμένα.
Αν του χρόνου γίνει πρόοδος και mainstream το semantic web, δεν βλέπω να μπορεί το Nylon να ακολουθήσει αυτή την εξέλιξη και να την καλύψει. όσο συναρπαστική και αν είναι.
Οπότε μένουμε στην πολιτική; ιδίως αν την θεωρείς κάτι σαν ανώτατο θέμα να ασχολείται κανείς, δεκτό. πρεπει να είμαστε πολιτικά όντα. Υπάρχει και η πολιτική στην Γαλλία, στην Νέα Ζηλανδία, στην Κίνα.
αλλά νομίζω οτι η ενασχόληση με τα τα american politics δεν συνεισφέρει στον μέσο έλληνα χρήστη του ίντερνετ και δεν αφορούν πολλούς . Άλλωστε Ο Ομπάμα δεν θα αλλάξει την αμερική σε μια θητεία. αν μπορέσει θα κάνει βήματα, αν δεν του το επιτρέψουν οι δησμενείς συνθήκες όμως, μπορεί και να κάνει τερατουργήματα. Γι’αυτό βρίσκω υπερβολική την προσκόληση στον Ομπάμα.
Θεματολογία που θα ήθελα να δω; Climate change, πολιτισμό, κοινωνικά μέσα και φυσικά Νέες ιδέες
November 9th, 2008 at 12:24
@Davy Crockett συμφωνώ με τη θεματολογία που προτείνεις στο τέλος. Θέλω να παρακολουθήσω τα θέματα αυτά και θα το κάνω στο βαθμό που μπορώ. Με ενδιαφέρουν (για την ακρίβεια με συναρπάζουν) κι εμένα.