Μπορεί να μην θέλουμε να τον εφαρμόσουμε ως κοινωνικό σύστημα (φυσικά) αλλά είναι τόσο βαθιές οι ριζες των ιδεοληψιών της Κομουνιστικής Αριστεράς στη χώρα μας, που κάνουν ακόμη και εν έτει 2009 τις ηγεσίες των κομμάτων να τρέμουν την αντίδραση του ΚΚΕ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα της Ελευθεροτυπίας, μόνοι σε όλη την Ευρώπη, οι Έλληνες Ευρωβουλευτές αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου με τίτλο «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και Ολοκληρωτισμός».
Το Ψήφισμα καταδικάζει όλα τα εγκλήματα και τις μαζικές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διέπραξαν τα ολοκληρωτικά καθεστώτα στην Ευρώπη στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Διαβάστε το σκεπτικό του ψηφίσματος:
Η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ, εάν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της. Δηλαδή εάν δεν αναγνωρίσει ως κοινή κληρονομιά τον ναζισμό και τον σταλινισμό -τα φασιστικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα-, εάν δεν διεξαγάγει έντιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα αυτών των καθεστώτων
Στους 553 ευρωβουλευτές -Σοσιαλιστές, Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (Δεξιά), Φιλελεύθεροι, Πράσινοι κ.ά.- που υπερψήφισαν το Ψήφισμα δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας. Διαβάστε το σκεπτικό των ευρωβουλευτών του ΠΑΣΟΚ για την καταψήφιση:
τα ιστορικά γεγονότα πρέπει να τα ερμηνεύουν οι ιστορικοί και όχι οι πολιτικοί φορείς. …ο ναζισμός και ο σταλινισμός είχαν ουσιαστικές διαφορές. …η καθιέρωση Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων εξομοιώνει κατά απαράδεκτο τρόπο δύο ανόμοια κομμάτια της Ιστορίας που το καθένα είχε διαφορετική αφετηρία και που για διαφορετικούς λόγους έχουν καταδικαστεί στη συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη
…συγκινητικό. Το να ψάχνεις να βρεις διαφορές ανάμεσα σε εγκλήματα, σημαίνει ότι οι ανθρώπινες αξίες, έχουν αξία “κατά περίπτωση”. Το ίδιο και για τους Ευρωβουλευτές της ΝΔ οι οποίοι απλώς απείχαν της ψηφοφορίας.
η αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων αποτελεί αποκλειστικό έργο των ιστορικών και όχι του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Είναι όνειδος για όλους αυτή η στάση, ενώ είναι πολύ ενοχλητικό το γεγονός ότι συμμετείχε στην απόρριψη και ο Σ. Λαμπρινίδης για τον οποίο οι μπλογκερς έχουμε γράψει τόσο καλά λόγια. Ακόμα και αν υπήρξε κομματική γραμμή για αυτό, περιμένουμε σε θέματα αρχών (για αυτό ακριβώς επρόκειτο) οι πολιτικοί που μας εμπνέουν να στέκονται πάνω από κομματικές εντολές.
Κρίμα…
ΥΓ: Διαβάζοντας βέβαια το κείμενο του ψηφίσματος, σε ένα σημείο
εκφράζει τη λύπη του διότι, είκοσι χρόνια μετά την κατάρρευση των κομμουνιστικών δικτατοριών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, η πρόσβαση σε έγγραφα προσωπικής σημασίας και η επιστημονική έρευνα είναι ακόμη αδικαιολόγητα περιορισμένες σε ορισμένα κράτη μέλη· ζητεί να καταβληθεί πραγματική προσπάθεια, σε όλα τα κράτη μέλη, ώστε να ανοίξουν τα αρχεία, ακόμη και εκείνα των πρώην υπηρεσιών εσωτερικής ασφάλειας, της μυστικής αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών, αν και θα πρέπει να ληφθούν μέτρα για να διασφαλιστεί ότι δεν θα γίνει κατάχρηση της διαδικασίας αυτής για πολιτικούς σκοπούς
…μου γεννιέται η απορία: μήπως αυτό αφορά και στο ιστορικό αρχείο του ΚΚΕ που μένει αμπαρωμένο μακρυά από τα φώτα της Δημοκρατικής κοινωνίας και της επιστημονικής έρευνας?
ΥΓ2: Είδα λίγο μετά το σημερινό άρθρο του Βήματος για το βιβλίο του Νικολά Βερτ “Ο μεθύστακας και η Ανθοπώλης” που περιγράφει τις τρομακτικές μαζικές εκτελέσεις ανθρώπων την εποχή του “Μεγάλου Τρόμου” του Στάλιν – όπως την ονομάζει.
Θα άξιζε να το διαβάσουν οι Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και να μας πουν ποιές είναι οι “ουσιαστικές διαφορές” που βλέπουν σε σχέση με τα ναζιστικά εγκλήματα.
.
April 12th, 2009 at 22:12
Δεν καταδικάζει (φυσικά) η ΕΕ τους μαζικούς θανάτους στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τη Γιουκοσλαβία; Να μην τα βάλουμε όμως αυτά στο ίδιο τσουβάλι ε; “Ας αφήσουμε τους ιστορικούς…να μην τα εξομοιώσουμε κατα απαράδεκτο τρόπο…” Όλα τα καθεστώτα πράττουν εγκλήματα Νίκο. Έπραξε ο Κομμουνισμός, έπραξε ο Φασισμός αλλά *και* ο σύγχρονος Καπιταλισμός.
Όσο για την άποψη ότι κυριαρχούν οι ιδεοληψίες του κομμουνισμού στην Ελλάδα θα συμφωνήσω απόλυτα. Αλλά θα προσθέσω: πρέπει να κυριαρχούν μπας και κοντράρουν ενίοτε την κυριαρχία του καπιταλισμού ως κοινωνικό σύστημα. Κανείς (φυσικά) δεν θέλει κουπόνια, σταλινισμούς και αξύριστες μασχάλες.
April 12th, 2009 at 22:46
Τα εγκλήματα των φίλων σου των αμερικάνων, που έγιναν, γίνονται και θα εξακολουθήσουν να γίνονται, ποιοι ευρωβουλευτές θα τα καταδικάσουν;
Ώστε αυτό περιμένατε από τον φίλο σας τον Λαμπρινίδη, εσείς« οι μπλόγκερς που του είχατε γράψει τόσο καλά λόγια…»
Μα τα καλά λόγια δεν του τα γράψατε επειδή σας έστειλε δωρεάν εκδρομή με χρήματα της Ε.Ε ;
Το τελευταίο άρθρο του A.F.Marx… Γερο(ντο,ρε,μι,φα,σολ,λα,σι)λογία: από τον Βορονώφ στη νοβοκαΐνη, τραγουδώντας
April 12th, 2009 at 22:48
“Μα τα καλά λόγια δεν του τα γράψατε επειδή σας έστειλε δωρεάν εκδρομή με χρήματα της Ε.Ε ;”
Τόμπολα!
Είδες που δεν σου βγήκε η κέντα?
April 12th, 2009 at 23:14
Σιγά μην διαφοροποιηθεί κάποιος από την κομματική γραμμή. Έχουν όλοι τους ξεχάσει τι θα πει βουλευτής.
Αν περιμένεις κάτι νέο από τους νέους δες την απαστράπτουσα νεολαία (τον ΓΑΠ ως στάλιν πίσω δεν το αποφεύγεις με τίποτα δε πα να μιλάς για άσχετα θέματα αυτός πάντα εκεί) νεός δε με καράφλα.. http://www.youtube.com/watch?v=PSDJ3DF-TB8
Να ποιος είναι ο ρόλος του βουλευτή αγαπητέ http://www.youtube.com/watch?v=eXFexVSXOQE
Το τελευταίο άρθρο του Νίκος Κουρεμένος… http://www.youtube.com/watch?v=wQr9ezr8U…
μια διαφορετική ανάλυση http://enaskitis.blogspot.com/2006_01_01_archive.html
April 13th, 2009 at 00:34
@logikos οι ιδεοληπτικοι ειναι αρρωστοι οπως αναφερει η κλινικη ψυχολογια και η ψυχιατρικη. Αρα αστο καλυτερα, ειδαμε τα αποτελεσματα της κουκουλας στον ελληνικο Τουρισμο. Ξερω τι θα μου πεις οτι οι μεγαλες καπιταλιστικες τουριστικες επιχειρησεις θα πρεπει να ριξουν τις τιμες και αλλα φαιδρα.
Υπαρχει ευτυχως η μεγαλη μεριδα του ελληνικου λαου που δεν συμφωνει με τον χαρακτηρισμο του κουμουνιστη,αριστερου, ιδεοληπτικου ηθελα να πω!
@A.F.M ξερουμε οτι αν ενα μπλογκ, δεν εχει 3 σφυρια 7 δρεπανια την φωτογραφια της ΠαπαΛαμπραινας με συνδεσμο στο μαυσωλειο του Λενιν, ειναι δεξιο η στην χειροτερη περιπτωση ρεβιζιονιστικο….
αφου σε ενοχλει τι μπαινεις;
εσυ και οι υπολοιποι KNITIΙS URBANUS,κρινετε τα γραφωμενα αναλογα με το αν ανοικουν στο ΚΚΕ,ΚΝΕ & το διασπαστικο ΠΑΜΕ… η οχι;
δωστε τα αρχεια σας απο ολομελειες και συνεδρια για να γελασει καθε πικραμενος!!
και μετα να κρινετε, αλλιως καντε ακτιβες και να τα λετε μονοι σας.
ΤΩΡΑ στο θεμα…
Νικο αν δεν σκεφτομασταν στραβα, θα εφευγαν και μερικοι βουλευτες Υπουργοι και παρατρεχαμενοι απο μονοι τους… εχουμε εναν ερωτικο αταβισμο στο να μην καταδικασουμε τον ολοκληρωτισμο, γιατι κατα βαθος ειμαστε βολεμενοι αριστεροδεξιοι Φασιστες…
Δες πως εχουν αγκαλιασει τον ΓΚεΛΑΟΣ ολοι οι δημοσιογραφοι, θελωντας να διωξουν μια κυβερνηση… σημερα το πρωι τον ειχαν σε 3 πρωϊναδικα.
Κομματι απο το κορμι μας ειναι και οι Ευρωβουλευτες, τι περιμενεις;
Η ιστορια εχει κατοχυρωσει το “τσιτατο” ο Φασισμος (αριστερος, δεξιος και φαιοκκοκινος) δεν αλλαζει δεν προσαρμοζεται και θα πεθανει αν δεν ειναι ηδη νεκρος, ενω ο καπιταλισμος εχει την δυνατοτητα να προσαρμοζεται, να μαθαινει απο τα λαθη του και να κυριαρχει…
καλες οι σκεψεις σου που τις υιοθετω μεχρι καποιο σημειο..
Το τελευταίο άρθρο του brexians… the story of stuff
April 13th, 2009 at 06:35
Μπορεί να διαφωνούσα πολύ συχνά με αυτά που έγραφες και γενικότερα με τη συλλογιστική σου. Δε φανταζόμουν πόσο ξεφτίλας είσαι. Γι αυτό συνέχιζα να διαβάζω. Υπήρχαν μάλιστα και φορές που έβρισκα πτυχές από αυτά που γράφεις ενδιαφέρουσες. Λυπάμαι αλλά θα σβήσω το feed σου.
Το τελευταίο άρθρο του apatris… Που πήγαν οι συγκεντρώσεις; Οέο;
April 13th, 2009 at 07:01
Νίκο, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αν δεν κάνω λάθος, αποτελείται σήμερα από 785 Ευρωβουλευτές. Συνεπώς, το “μόνοι σε όλη την Ευρώπη, οι Έλληνες Ευρωβουλευτές”, δεν ισχύει.
Ο τίτλος του άρθρου σου, σε ένα βαθμό, με βρίσκει σύμφωνο, με την έννοια ότι στην Ελληνική κοινωνία είναι βαθιά ριζωμένες ιδέες όπως ότι “το κέρδος είναι κακό πράγμα” και “αποκλείεται να βγάλεις χρήματα χωρίς να πατήσεις επί πτωμάτων” (που μάλλον όμως έχουν πουριτανικές και όχι κομουνιστικές ρίζες, αλλά και αυτό είναι μία μεγάλη συζήτηση). Το άρθρο όμως κάνει (νομίζω) λογικά άλματα.
Όπως ότι Σταλινισμός=Κομουνισμός, που δεν στέκει. Δεν μπορώ εγώ να υπερασπιστώ τον κομουνισμό, αλλά είμαι βέβαιος ότι υπάρχουν πολλοί κομουνιστές που θεωρούν ότι ο Σταλιν πρόδωσε τις ιδέες του.
*Προσωπικά*, έχω την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο ψήφισμα είναι από αυτά που μπορούν να ερμηνευτούν με αρκετούς διαφορετικούς τρόπους όπως και οι ψήφοι υπέρ και κατά. Μάλλον επιλέγεις λάθος τρόπο, βλέποντας αποστασιοποιημένα ένα θέμα που αγγίζει από πάρα πολύ ως ελάχιστα, με διαφορετικούς τρόπους, όλους όσους υπερψήφισαν, καταψήφισαν ή απείχαν.
Υποψιάζομαι ότι η αναφορά μέσα στο ίδιο ψήφισμα και των δύο ειδών απολυταρχισμού που κυριάρχησαν στην Ευρώπη, προσπαθεί να κάνει ακριβώς αυτό τον συμψηφισμό (την λέξη την αναφέρω χωρίς αρνητική έννοια) στον οποίο αντέδρασαν οι ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ.
Υποψιάζομαι ακόμη ότι αν ήταν δύο ξεχωριστά ψηφίσματα, οι Έλληνες ευρωβουλευτές θα ήταν από τους λίγους που θα υπερψήφιζαν και τα δύο. Παραδόξως, η Ελλάδα αν και είχε πολλά απολυταρχικά καθεστώτα, δεν είχε κανένα (τουλάχιστον δηλωμένα) φασιστικό ή σταλινικό, σε αντίθεση με όλες τις χώρες του πρώην “Ανατολικού μπλοκ” και τουλάχιστον την Γερμανία, την Ισπανία και την Ιταλία.
Υποψιάζομαι επίσης ότι ένα ψήφισμα που καταδικάζει το απολυταρχικό καθεστώς της Ελλάδας του Μεταξά, θα έβρισκε πολλές αντιρρήσεις από τους Έλληνες (ενώ ένα εναντίον του απολυταρχισμού του καθεστώτος του Μεταξά, λιγότερες). Φαντάσου την συζήτηση: “ε, όχι και οι Γερμανοί να μας ζητάνε να καταδικάσουμε το καθεστώς στην Ελλάδα, όταν αυτό το καθεστώς πολέμησε τον Χίτλερ τους”, “καλά, θα είναι εναντίον και του φασισμού”.
Μπορώ να φανταστώ ένα αντίστοιχο ψήφισμα εναντίον των βασιλικών καθεστώτων, που θα υπερψήφιζαν όλοι (ελπίζω!) οι Έλληνες ευρωβουλευτές και θα έβλεπες τους Ισπανούς, Ολλανδούς, Άγγλους, κ.λ. να το καταψηφίζουν.
Για να κλείσω κάπου
αυτό το σχόλιο, νομίζω ότι μπλέκεις πολλά διαφορετικά πράγματα, που το καθένα χωράει πολύ μεγάλη συζήτηση.
(Για να προλάβω άσκοπες ερωτήσεις: καταδικάζω και φασισμό και σταλινισμό.)
April 13th, 2009 at 09:03
“τα ιστορικά γεγονότα πρέπει να τα ερμηνεύουν οι ιστορικοί και όχι οι πολιτικοί φορείς”
Βεβαίως… Κι αντί να κοιτάμε τον ουρανό θα πρέπει να ρωτάμε τους μετεωρολόγους για να μας πουν αν βρέχει, επειδή αυτοί είναι οι ειδικοί!
Όσο για τους θανάτους στην Γιουγκοσλαβία ή το Αφγανιστάν, το να προσπαθεί κανείς να τους συνδέσει με το συγκεκριμένο θέμα θυμίζει το ανέκδοτο “…κι εσείς δεν βασανίζατε τους μαύρους;”. Εκτός κι αν κάποιοι είναι θαυμαστές των Ταλιμπάν ή των συμμοριτών (με την κυριολεκτική έννοια του όρου) των κρατών της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Ο Στάλιν ήταν ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ υπεύθυνος για 20.000.000 (είκοσι εκατομμύρια) θανάτους ενώ το καθεστώς του έχει ενοχοποιηθεί τεκμηριωμένα για πάνω από 40.000.000 θανάτους ενώ το ναζιστικό καθεστώς για πάνω από 50.000.000 θανάτους. Αν προσθέσουμε και τους θανάτους για τους οποίους ήταν υπεύθυνα όλα τα υπόλοιπα απολυταρχικά καθεστώτα της Ευρώπης του 21ου αιώνα ξεπερνάμε τα 100.000.000 (ΕΚΑΤΟ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΝΕΚΡΟΙ)
Εάν κάποιος λοιπόν θεωρεί ότι 100.000.000 νεκροί άνθρωποι μπορούν να συγκριθούν με τις αψιμαχίες (γιατί για τέτοιες πρόκειται) στο Αφγανιστάν ή την Γιουγκοσλαβία (χώρες οι οποίες παρεμπιπτόντως πάλι από απολυταρχικά καθεστώτα κυβερνούνταν) τις αιτίες και αφορμές των οποίων δεν γνωρίζουμε ακόμη στην πραγματικότητα, τότε μόνο ως λαϊκιστής μπορεί να θεωρηθεί ή ως φανατικός του, όποιας μορφής, απολυταρχισμού.
April 13th, 2009 at 09:49
Με βρίσκουν σύμφωνο όσα γράφει ο vrypan για το θέμα. Προσπαθώντας να αποσαφηνίσω μάλιστα τα σχετικά με την εξίσωση ναζισμού-κομμουνισμού, θα ήθελα να σημειώσω ότι τα εγκλήματα του ναζισμού μόνο ως τέτοια δεν έχουν γίνει αντιληπτά από τους θιασώτες του και τότε και αφότου διαπράχθηκαν. Είναι σαφές ότι οι θηριωδίες (altheo, κόψε κάτι στα εκατομμύρια: για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και για όλους τους νεκρούς του δεν είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι οι ναζί) του ναζισμού είναι εγγενείς στην ίδια την ιδεολογία του, εγγεγραμένες στο DNA του θα λέγαμε, αν θεωρήσουμε ως βασικό κείμενό του το Mein Kampf. Αντίθετα, κανένα σοβαρό θεωρητικό κείμενο του κομμουνισμού δεν υπαινίσσεται καν τον προσωποπαγή και αιμοσταγή τρόπο με τον οποίο διακυβέρνησε την ΕΣΣΔ ο Στάλιν. Ήταν λοιπόν “κομμουνιστικό” το καθεστώς του;
Η λαθροχειρία που διαπράττεται στο εν λόγω ψήφισμα είναι η προσπάθεια να εξισωθεί μια πολιτική θεωρία (ναζισμός) με μια πολιτική πρακτική (σταλινισμός) η οποία έπειτα εξισώνεται με μια πολιτική θεωρία εν συνόλω, μέσω του σχήματος Α=Β, Β=Γ, άρα Α=Γ. Σε διαφορετική περίπτωση θα μιλούσε μόνο για χιτλερισμό και σταλινισμό και όχι -και καλά παρενθετικά- και για τα “-φασιστικά και κομμουνιστικά καθεστώτα-”
Το τελευταίο άρθρο του gazakas… Το Ξαπλωτό Αυτί
April 13th, 2009 at 10:26
Νομιζω οτι η χαζομαρα των ελληνων ευρωβουλευτων εγγυται στο οτι δημιουργησαν θεμα σε ενα τιποτα. Θα υπεγραφαν δηλαδη το ψηφισμα και τι θα γινοταν? τι δεσμευση επιβαλλει ενα ψηφισμα, για τα ματια του κοσμου γινονται αυτα, ο ΟΗΕ βγαζει καθε χρονο εκατονταδες, αλλαξε τιποτα?
Οσον αφορα την ουσια της υποθεσης, αυτα τα θεματα εχει αποδειχθει οτι συζητωνται και ξεπερνιονται οταν οι γενιες που τα εχουν διαμορφωσει και ζησει εχουν φυγει απο το προσκηνιο. Εκτιμω οτι οταν οι σημερινοι εικοσarηδες γινουν decision makers θα ειναι καταλληλος ο καιρος.
April 13th, 2009 at 10:34
…α, ξεχασα και κατι ωραιο και διδακτικο. Ξερετε τι εκανε ο Σταλιν οταν ηθελε να καθαρισει εναν πολυ κοντινο του ανθρωπο? Τον επαινουσε δημοσια εμπρος σε ολο π.χ το πολιτικο γραφειο η την κεντρικη επιτροπη!! Αμεσως, ολοι οι υπολοιποι αρχιζαν να τον ρουφιανευουν τρελα. Μεσα σε ενα μηνα λοιπον ειχε μαζεψει απο τις ρουφιανιες τοσες “ενδειξεις” ενοχης, αρκετες για να τον στειλει πεντε φορες στο αποσπασμα!!
April 13th, 2009 at 10:43
@vrypan Πάνο μου, εγώ αναφέρομαι σε όσους Ευρωβουλευτές ψήφισαν, και όχι στο σύνολο της Ευρωβουλής. Μπορεί το 553 υπέρ, 44 κατά, 33 αποχές να μην συνιστά το “μόνοι σε όλη την Ευρώπη” (το έγραψα καθ’ υπερβολή που όμως δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα), αλλά αμφιβάλλω αν από τους υπόλοιπους 53 που καταψήφισαν/απείχαν (οι δικοί μας είναι 24) κάποια χώρα ψήφισε “μονοκούκι” εναντίον. Και αυτό κυρίως ήθελα να πω.
Λογικά άλματα όμως, δεν βλέπω. Η λέξη Κομουνισμός αναφέρεται στις δικές μας αγκυλώσεις (ως αιτία του προβλήματος), και η λέξη Σταλινισμός αναφέρεται στο ψήφισμα. Συνεπώς δεν κάνω καμία εξίσωση, ούτε (κατά τη γνώμη μου) υπέρβαση.
Επίσης, το ψήφισμα δεν μπορεί να ερμηνευτεί με πολλούς τρόπους. Είναι πάρα πολύ σαφές. Είτε συμφωνείς με τις αρχές του, είτε διαφωνείς.
Πρόκειται (κατά τη γνώμη μου πάντα) για δείγμα της πρωτοφανούς υστέρησης της πολιτικής και κοινωνικής μας κουλτούρας, όταν σε κάποιο είδος εγκλημάτων αρχίζουμε τα διαξευκτικά ή τα “ναι μεν αλλά…”. Κάποια στιγμή πρέπει να μάθουμε να απαντάμε στα ερωτηματα, και να πάψουμε να είμαστε πολιτικάντηδες.
Έγιναν ή δεν έγιναν τα εγκλήματα? Ήταν ή δεν ήταν μεγάλης έκτασης? Τα ερωτήματα συνεχίζουν μόνο για όσους απάντησαν ναι στα παραπάνω. Υπάρχει κάποιος λόγος να μην καταδικάσουμε τους εκτελεστές αυτών των εγκλημάτων – το ίδιο όπως κάναμε και σε πολλούς άλλους (βλ. Χίτλερ)?
Και πραγματικά, τα επιχειρήματα σου που προσπαθούν να παρουσιάσουν ως σύνθετο (με διάφορες άσχετες υποθετικές ερωτήσεις), ένα πάρα πολύ απλό πρόβλημα, με βρίσκουν προβληματισμένο για το μέλλον μας ως κοινωνία. Και αυτό γιατί είσαι από τους ανθρώπους που εκτιμώ.
@nuwanda μου, ξέρεις πόσο σε αγαπώ, αλλά διαφωνώ μαζί σου. Δεν χρειάστηκε να περιμένουμε κάποια “επόμενη γενιά” για να καταδικάσει τα εγκλήματα του Χίτλερ. Πολύ περισσότερο που τα εγκλήματα του Στάλιν είναι προγενέστερα χρονικά. Μην το κάνουμε σαν το ασφαλιστικό που το φορτώνουμε στις επόμενες γενιές επειδή φοβόμαστε να αναλάβουμε τις ευθύνες και το κόστος…
April 13th, 2009 at 10:58
Το λογικό άλμα το κάνει το ίδιο το ψήφισμα: “τον ναζισμό και τον σταλινισμό -τα φασιστικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα-”
Το τελευταίο άρθρο του gazakas… Το Ξαπλωτό Αυτί
April 13th, 2009 at 11:22
Νικο μου, και εγω ξερεις ποσο σε αγαπω, αλλα εδω τιθεται νομιζω ζητημα εφικτοτητος. Μπορουμε να καταδικασουμε οτι θελουμε με τις λεξεις, αλλα εαν περιμενουμε αυτα τα ζητηματα να συζητηθουν ουσιαστικα, δημοσια και ανοιχτα, νομιζω οτι θα ματαιοπονουμε.
Παγια γνωμη μου αλλωστε για τα ιστορικα ζητηματα ειναι οτι ειναι ατομικο και οχι συλλογικο καθηκον η αναλυση και κατανοηση τους. Καμια δομημενη εξουσια η κοινωνια δεν μπορει να αναλυσει η να κρινει αποστασιοποιημενα, σε συλλογικο δημοσιο επιπεδο, ενεργειες τις οποιες εχει η ιδια πραξει ή απο τις οποιες η ιδια εχει προελθει. Τι θα πουν π.χ. οι Γερμανοι ή οι Ρωσοι στους Πολωνους για το Κατιν? “Χιλια συγγνωμη που σας διαμελισαμε και σας εξοντωσαμε, αλλα οτι εγινε-εγινε, ας τα ξεχασουμε, παρτε και δεκα αεροπλανα απο εμας με εκπτωση να πατσισουμε”?? (BTW αραγε οι Πολωνοι ευρωβουλευτες τι ψηφισαν??)
Θυμησου επισης και τον φοβερο λογο του Βενιζελου: “δεν υπαρχουν εθνικα δικαια, μονο εθνικα συμφεροντα”. Λες να αλλαξει αυτο καποτε? Μακαρι – αλλα δεν το πιστευω, οχι τουλαχιστο οσο ζουμε σε εναν εθνο-κεντρικο κοσμο. Απλως, οσο περνουν τα χρονια, η αποσταση βοηθαει στο να αναδεικνυονται και αλλες οπτικες γωνιες θεωρησης των πραγματων περαν των παγιομενων και να γινονται αυτες πιο ευκολα αποδεκτες.
Σε καθε περιπτωση, περα απο την φιλοσοφικη παπαρολογια, συνιστω ανεπιφυλακτα επι του θεματος το βιβλιο του Ντομπς “Τα λαφυρα της Γιαλτας”. Διαφωτιστικο και ανθρωπινο.
April 13th, 2009 at 16:50
Να βάλω μια μικρή παράμετρο; Ο Στάλιν άσφαζε τους συμπατριώτες του, όπως π.χ. ο Παπαδόπουλος βασάνιζε επίσης τους συμπατριώτες του. Αρα, μπορεί να ισχυριστούμε ότι ο σταλινισμός είναι εσωτερικό πρόβλημα μιας χώρας. Αν π.χ. ο Στάλιν είχε ξεκινήσει το Β’ πόλεμο και είχε επεκτείνει τις σφαγές σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες συν ρατσιστικό κυνηγητό εναντίον κάποιου άλλου λαού, το πράγμα θα ήταν πιο ξεκάθαρο -νομίζω.
Ισως να ήταν σαφέστερο αν το ψήφισμα συμπεριλάμβανε κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς (που σημαίνει όλα τα στραβά εναντίον της ανθρώπινης ύπαρξης και των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) όπως π.χ. το καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία, του Σαλαζάρ στη Πορτογαλία, του Μεταξά στην Ελλάδα, τη χούντα των απριλιανών, κλπ κλπ
Τη στιγμή που το ψήφισμα φωτογραφίζει μόνο δύο από τα όσα δεινά ταλάνισαν (και συνεχίζουν να ταλανίζουν) εμένα με κάνει να δυσπιστώ και να φαντάζομαι διάφορα… Εχω και ζωηρή φαντασία λέμε!
Το τελευταίο άρθρο του Rodia… επιστολή προς την αναγνώστρια που έχασα
April 13th, 2009 at 16:51
“…τα όσα δεινά ταλάνισαν (και συνεχίζουν να ταλανίζουν) τον κόσμο” -εννοείται.
Το τελευταίο άρθρο του Rodia… επιστολή προς την αναγνώστρια που έχασα
April 13th, 2009 at 20:02
Rodia μου, ο Στάλιν δεν εκτέλεσε μόνο συμπατριώτες του, αλλά και δεκάδες χιλιάδες πολίτες άλλων χωρών. Και μάλιστα με απάνθρωπο τρόπο.
Και εδώ είναι ακριβώς το λάθος μας. Νομίζουμε ότι άλλο να σκοτώνεις “δικούς σου” και άλλο “ξένους”. ‘Αλλο να σκοτώνεις για τη δική σου ιδεολογία, και άλλο για την “ξένη”.
Όταν κάποιος νιώθει ότι έχει το ελεύθερο να σκοτώνει, τότε σκοτώνει όπου μπορεί. Ξεκινά με τους δικούς του, και μετά ό,που τον βγάλει.
Γιαυτό πρέπει να βάλουμε ένα τέλος στην ιδέα ότι μπορεί να υπάρχει διαχωρισμός στην αξία της ζωής. Ο σεβασμός στις ζωές των ανθρώπων πρέπει να είναι μια πανανθρώπινη αξία, και να μην χωράει “ναι μεν αλλά”.
April 13th, 2009 at 23:33
Καλό Πάσχα Νίκο με υγεία…
apneagr
April 14th, 2009 at 01:47
Νίκο, η απορία μου είναι: Γιατί γίνεται η συγκεκριμένη επιλογή φρικαλέων *προσωπικοτήτων*; Γιατί μόνο δύο; Ενας Χίτλερ και ένας Στάλιν; Μου κάνει εντύπωση το ότι, ενώ στο φασιστικό γήπεδο παίξαν πολύ περισσότεροι, τους αφήνει απέξω.
Θα ήμουν πολύ ευχαριστημένη αν π.χ. έλεγε το ψήφισμα ότι εναντιώνεται σε κάθε ολοκληρωτικό καθεστώς οποιουδήποτε χώρου και οποιασδήποτε απόχρωσης.
Επειδή δεν έγινε αυτό, διατηρώ επιφυλάξεις για πιθανές μελλοντικές προθέσεις της Ε.Ε. Το πάω μακριά ίσως, αλλά.
Το τελευταίο άρθρο του Rodia… Εντατικά μαθήματα θρησκειοπληξίας
April 14th, 2009 at 10:06
Μπορεί κανείς να πει ποιό το πραγματικό νόημα αυτού του ψηφίσματος καταδίκη και, ακόμα περισσότερο , σε τι πιστεύει ότι βοηθάει την Ε.Ε η καθιέρωση ‘ημέρας μνήμης’ για τα θύματα ένθεν και ένθεν του ολοκληρωτισμού;
Το ότι η Ε.Ε θεωρεί εκ προϊμίου, μέσω του ψηφίσματος, προϋπόθεση για την ενοποίησή της ότι τα κράτη-μέλη της πρέπει να συναποφανθούν σε μια ‘Ευρωπαϊκή’εκδοχή της ιστορίας με αφήνει περισσότερο προβληματισμένο από ό,τι το γεγονός πως κάποιοι απείχαν ή δεν το υπερψήφισαν.
Έχει, δηλαδή, η Ε.Ε σχηματίσει οριστική άποψη στην επιστημολογική προβληματική περί του εθνικού ή οικουμενικού χαρακτήρα της ιστορίας ως επιστήμης και πάει να βάλει ένα λυθαράκι στην δημιουργία της δικής της ‘επίσημης ιστορίας’.
Η όλη ιστορία είναι για εμένα ακόμα ένα σύμπτωμα του αδιεξόδου της ένωσης, της αμηχανίας και του βαθέως ελλείματος ηγεσίας που την διακατέχει.
Άλλα θα περίμεναν οι ευρωπαίοι πολίτες. Ακόμα και αν το ίδιο ψήφισμα περιελάβανε την ιστορική αυτοκριτική για την πρώην Γιουγκοσλαβία δεν θα είχε κανένα νόημα.
Τόσο εύκολο είναι να κατασκευάζουμε ‘προφανή’ αυτονόητα όσο και το πέταγμα της μπάλας στην εξέδρα.
Το τελευταίο άρθρο του Αλέξανδρος Μελίδης… Τα MME, τα social media και η πραγματική πολιτική. Ζήτηση για υπευθυνότητα.
April 14th, 2009 at 10:17
Αλέξανδρε, εγώ αντίθετα θεωρώ ότι είναι πρώτιστη υποχρέωση της να θεμελιώσει η ΕΕ την περαιτέρω πορεία της πάνω σε ένα ελάχιστο πλαίσιο αρχών, το οποίο προκύπτει πάντα από την εμπειρία της στις προηγούμενες δεκαετίες – αιώνες. Δεν μπορεί η Ένωση να λειτουργεί χωρίς αυτό.
Και, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω, γιατί θεωρούμε ως “Ευρωπαϊκή εκδοχή της ιστορίας” αυτό το κείμενο? Αν το κείμενο μιλούσε ΜΟΝΟ για τα ναζιστικά εγκλήματα, θα εξακολουθούσε να είναι “Ευρωπαϊκή εκδοχή της ιστορίας”? Υπήρξε ποτέ (οπουδήποτε στον κόσμο) καμια αμφισβήτηση ότι τα εγκλήματα του Χίτλερ ήταν απάνθρωπα και δεν πρέπει να επαναληφθούν?
Για τα εγκλήματα του Στάλιν, γιατί δεν πρέπει να γίνει το ίδιο? Αν πιστεύει κάποιος ότι τα εγκλήματα του Στάλιν δεν έγιναν, ή είναι διαφορετικής φύσεως (και άρα κάπως δικαιολογούνται), ή οτιδήποτε άλλο, ας τα θέσει στο τραπέζι να τα συζητήσουμε.
Αν δεν υπάρχουν όμως τέτοιου είδους αμφιβολίες, δεν βλέπω το λόγο να μιλάμε για “Ευρωπαϊκές εκδοχές”.
April 14th, 2009 at 10:32
Το Γκουανταναμο και οι αλλες φυλακες υψιστης ασφαλειας απεχουν πολυ αραγε απο τα γκουλαγκ?
April 14th, 2009 at 11:52
Όπως σημείωσε και ο γκάζακας, υπάρχει λογικό άλμα και δεν νομίζω ότι το κάναν από βλακεία, δεν τους έχω για χαζούς.
Άρα ας πάμε να δούμε κατά πόσον Σταλινισμός = Φασισμός, μιας και το κομμουνισμός δεν ισχύει για την συγκεκριμένη περίπτωση αφού τα περισσότερα απο τα στοιχεία που αναφέρουν, περιγράφουν την διακυβέρνυση από τον Στάλιν στην ΕΣΣΔ.
Όσο για το Σταλινισμός = Φασισμός, προφανώς γνωρίζουν καλύτερα ότι είναι απλοικό και αφελές να συγκρίνεις δύο συστήματα διακυβέρνησης που βασίζονται σε δύο συγκεκριμένα πρόσωπα, μιας και για τον φασισμό έχουν έναν Χίτλερ να του φορτώνουν τα πάντα περί φασισμού. Με άλλα λόγια, είναι τόσο εύκολο να αποφασίσεις ότι δύο συστήματα διακυβέρνησης είναι ίδια μεταξύ τους και το ίδιο απορριπτέα επειδή έχεις συγκρίνει κάποιες από τις πτυχές εφαρμογής τους (όπως ατομικές ελευθερίες, εγγλήματα, μαζικές δολοφονίες κα); Μάλλον όχι μιας και ακόμη και αν έχουν αυτά τα πράγματα κοινά, έχουν και διαφορές, γεγονός που δεν τα καθιστά ίδια. Και γιατί να τα καθιστά άλλωστε, γιατί τέτοια ανάγκη;! άλλο να κατηγορείς και να απορρίπτεις πλήρως κάποιες πτυχές ενός συστήματος και άλλο ολόκληρο το σύστημα! Εξάλλου από εγκλήματα, στρατόπεδα συγκεντρώσεως, βασανισμούς, ομαδικές εκτελέσεις, τείχη σαν αυτά του Βερολίνου, εθνοκαθάρσεις έχουμε και σήμερα, κάτι που δεν υπήρχε πουθενά στο ψήφισμα. Όπως επίσης δεν υπήρχαν ονόματα όπως αυτό του Παπαδόπουλου και άλλων “αλεξιπτωτιστών” της Λατινικής Αμερικής και όχι μόνο, που για δεκαετίες στηνόντουσαν και συντηρούντουσαν από την Δύση.
Προφανώς δεν μπορείς να βλέπεις μόνο αυτά τα στοιχεία και μόνο στην διακυβέρνηση του Στάλιν, και να επιχειρείς ταυτίζοντας αυτήν την διακυβέρνηση, με την διακυβέρνηση του Χίτλερ (ο οποίος μιας και είχε εξαφανίσει αρκετό κόσμο, οποιασδήποτε καταγωγής, όχι μόνο εβραίους, αποτελεί σημείο αναφοράς και σύγκρισης για ότι απάνθρωπο συμβαίνει στον πλανήτη), και επιχειρόντας αυτό το λογικό κενό να θεωρείς ότι εφαρμοσμένος κομμουνισμός = Σταλινισμός, αλλά και κομμουνιστική ιδεολογία (μιας και μιλά και για το μέλον, την σχέση των νέων με τον κομμουνισμό κλπ) = ό, τι κακό έφερε ο Σταλινισμός στην ανθρωπότητα = ό,τι κακό έφερε ο Φασισμός στην ανθρωπότητα = ό,τι κακό έφερε ο Χιτλερισμός στην ανθρωπότητα!
Την στιγμή που η στάση των αμερικανών πολιτών και ιδιαίτερα των νέων αρχίζει να αλλάζει ως προς την άποψή τους για το καπιταλιστικό και το σοσιαλιστικό σύστημα, αλλάζοντας τις ισσοροπίες προς το σοσιαλιστικό, την στιγμή που δεν είσαι “τρομοκράτης” στις ΗΠΑ (νομίζω) αν υποστιρίζεις αριστερές απόψεις, στας Ευρώπας τείνουμε να πάρουμε θέσεις που είχαν εκεί προηγούμενες δεκαετίες; Θα είναι ύποπτος προώθησης και υποστήριξης ολιγαρχικού καθεστώτος στο μέλλον δηλαδή όποιος έχει αριστερές απόψεις;
Επειδή όλα εκείνα με τις ψηφοφορίες δεν γίνονται γι’ αυτούς αλλά για εμάς, οφείλουμε να γνωρίζουμε πως τα κάνουν όχι για το παρελθόν μας, αλλά για το μέλλον μας. Για να έχουν την σύμφωνη γνώμη μας στο ό,τι αντιτείθεται στο υπάρχον στατους κβο, θα πρέπει να μην το υιοθετήσουμε και να το περιορίσουμε, σε αυτούς που θα τολμήσουν και τελικά θα την βγάλουν σε λευκά κελιά αν ζήσουν. Να αγκαλιάσουμε το υπάρχον σύστημα γιατί είναι για το “καλό” μας και όχι μόνο το χαρακτηρίζουμε εμείς “δημοκρατικό” αλλά είναι κιόλας, και να απορίψουμε όποιο άλλο όπως κομμουνισμό, σοσιαλισμό, φασισμό (ή ό,τι άλλο έρθει), μιας και δεν είναι δημοκρατικό (άσχετα με το πως το χαρακτήριζαν εκείνοι), επειδή το λέμε εμείς. Τώρα το ότι σ’ αυτά τα “δημοκρατικά” σύγχρονα συστήματα βλέπεις πολλές φορές παρόμοια χαρακτηριστικά στα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες με τα συστήματα που ρίχνουν στην πυρά είναι ένα άλλο θέμα…
Ας δούμε επίσης με τι ποσοστά βγαίνουν πολλές “δημοκρατικές” κυβερνήσεις σήμερα και με τι ποσοστά βγαίναν κάποιες από εκείνες τις κυβερνήσεις για να καταλάβουμε αν αυτό που μας λείπει είναι η ταμπέλα “δημοκρατικά” ή η ουσία…
Υ.Γ. Αν νομίζουμε ότι έχουμε προχωρήσει πολύ και απέχουμε ακόμη περισσότερο από όλα εκείνα του Σταλινισμού και του Χιτλερισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, μάλλον κρατάμε κλειστά τα μάτια σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας καθημερινά, όχι μόνο στον 3ο κόσμο αλλά και στα λημέρια μας..
April 14th, 2009 at 12:11
Έχω να καταθέσω το εξής τραγελαφικό περιστατικό στο οποίο και πρωταγωνίστησα προ ολίγων ημερών σε μια αίθουσα του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών, της Πολυτεχνικής του Πανεπιστημίου Πατρών. Τα περιστατικό αυτό έχει ως εξής.
Επειδή κάποια στιγμή βαρέθηκα να παρακολουθώ την διάλεξη που παραδιδόταν μια ημέρα άρχισα να ζωγραφίζω κωμικά σκίτσα για να περάσει η ώρα. Αυτά τα σκίτσα κάποια στιγμή έπεσαν στα χέρια ενός συναδέλφου φοιτητή μέλους της ΚΝΕ ο οποίος τα είδε και αφού έκανε μια κίνηση που μόνο σε απροσάρμοστο άτομο αρμόζει ( ενώ δεν το περίμενα ήρθε και φύσηξε μέσα στο αυτί μου με αποτέλεσμα να κουφαθώ στιγμιαία), ξαναείδε τα σκίτσα και είπε σε εμένα και την παρέα μου: «Ε ρε Στάλιν που σας χρειάζεται». Αφού ξαναείδε τα σκίτσα ακόμη μια φορά και αποδεικνύοντας το πόσο θρασύδειλος είναι, ενώ καθόμουν και έγραφα μια αναφορά που έπρεπε να παραδώσω, μεταξύ σοβαρού και αστείου, με έπιασε από τον λαιμό (!) ενώ ήμουν καθισμένος και έγραφα αγνοώντας τον και άρχισε να με ρωτάει επίμονα « Πες μου ποιος σε πλήρωσε για να τα μοιράζεις αυτά; Πες μου ρε δεν φεύγω αν δεν μου πεις» σαν Μώλντερ (απ’ τα X-Files) που ξαφνικά βρήκε μπροστά του τον εξωγήινο απαγωγέα της αδερφής του. Προφανώς δεν τον πήρα στα σοβαρά λαμβάνοντας υπόψη και τους προ ολίγου παλιμπαιδισμούς της συμπεριφοράς του, μόνο και μόνο για να διαπιστώσω ότι το χέρι του παρέμενε τεταμένο και αγκιστρωμένο στο λαιμό μου. Πιστέψτε με δεν είναι καθόλου ευχάριστο πράγμα να σου κρατάνε τον λαιμό, να σε κατηγορούν ότι σε πληρώνουν κέντρα εξουσίας για να πραγματοποιείς αντικομουνιστική και αντιλαϊκή προπαγάνδα ενώ παράλληλα θέλεις να παραδόσεις αναφορά στον καθηγητή σου σε μισή ώρα και πάνω από όλα θέλεις να φέρεσαι πολιτισμένα, να σέβεσαι τον ακαδημαϊκό χώρο στον οποίο βρίσκεσαι και να μην αρχίζεις τις μπουνιές και τις κλωτσιές μέσα στο αμφιθέατρο ακόμα και όταν ένα κομματόσκυλο σε βλέπει σαν τον πανταχού παρόν εχθρό που μια ζωή ψάχνει και ποτέ δεν θα βρει όπως ακριβώς και ο Μώλντερ δεν θα βρει ποτέ τον εξωγήινο – τουλάχιστον όχι αυτόν που απήγαγε την αδερφή του…
Εν τέλει, αποφάσισα να μην αρχίσω καυγά παρά το φασιστικό παραλήρημα του Κνίτη που εκτυλίχθηκε μπροστά μου με εμένα στο μάτι του κυκλώνα και το οποίο ουσιαστικά επιχειρούσε να με φιμώσει από το να σατιρίσω μια φοιτητική παράταξη και τους εκπροσώπους της.
Πέρασαν αρκετά δευτερόλεπτα με την σουρεαλιστική εικόνα κατά την οποία εγώ υπολογίζω με τους συμφοιτητές μου την ταχύτητα c του φωτός για το επικείμενο εργαστήριο φυσικής ενώ ο Κνίτης συνάδελφος (ο Θεός να τον κάνει) με κρατάει από τον λαιμό κάνοντάς μου ανάκριση για ανύπαρκτα αποκυήματα της κομματόπληκτης φαντασίας του. Τελικά, δεν ξέρω μάλλον πιάστηκε το χέρι του, μάλλον αισθάνθηκε όσο ανεγκέφαλος όσο πραγματικά είναι, μάλλον δεν άντεξε να τον αγνοούν τόσο επιδεικτικά παρά τα ακροβατικά που επιχειρεί, τέλος πάντων με άφησε και είπε « Καλά, εμείς θα τα πούμε αργότερα…».
Η ειρωνεία της όλης υπόθεσης είναι ότι το περιστατικό έλαβε χώρα σε πανεπιστημιακό χώρο και δη σε πολυτεχνική σχολή. Θα τρίζουν οι βίδες του τανκ που κάποιοι ανεκδιήγητοι οδήγησαν πάνω στην πύλη ενός κατάμεστου κτιρίου πάνω στην Πατησίων. Θα τρίζουν και τα κόκαλα των ανθρώπων που ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο. Οι βίδες γιατί πάει ένας Κνίτης να τους κλέψει την δόξα και τα κόκαλα γιατί είναι Κνίτης αυτός που πάει να κλέψει την δόξα του τανκ.
Για την ιστορία oρίστε και τα επίμαχα σκίτσα…
“Ριζοσπάστης”
http://www.flickr.com/photos/28656008@N06/3437003021/
“Α*****σπάστης”
http://www.flickr.com/photos/28656008@N06/3410618978/
To κορυφαίο είναι ότι το πρώτο σκίτσο τον πείραξε πιο πολύ από το δεύτερο…
April 14th, 2009 at 13:43
“είναι πρώτιστη υποχρέωση της να θεμελιώσει η ΕΕ την περαιτέρω πορεία της πάνω σε ένα ελάχιστο πλαίσιο αρχών, το οποίο προκύπτει πάντα από την εμπειρία της στις προηγούμενες δεκαετίες – αιώνες. Δεν μπορεί η Ένωση να λειτουργεί χωρίς αυτό.”
Αυτό το πλαίσιο αρχών υπάρχει ήδη από τις ιδρυτικές συνθήκες της Ε.Κ/Ε.Ε και τις μετέπειτα αναθεωρήσεις τους. Σε αυτό το κεκτημένο οικοδομείται η ‘ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική’. Για αυτό αναρωτιέμαι τι ουσιαστικό έχει να προσθέσει ένα τέτοιο ψήφισμα. Τι έχουμε ανάγκη ακόμα μια passe ημέρα μνήμης τύπου “Για τις Γυναίκες”;
Μια συνολική ιστορική- και με γενναία αυτοκριτική – διευθέτηση του πολιτικού ολοκληρωτισμού και της βίας σε όλες τις εκφάνσεις τους, ίσως είχε περισσότερο νόημα σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Αλλά και πάλι, θα προτιμούσα από τους Ευρωβουλευτές να ασχολούνταν περισσότερο, ας πούμε, με την προώθηση Ευρωπαϊκών προτύπων διαφάνειας στην παρακολούθηση της διάθεσης των κρατικών πακέτων ρευστότητας στις τράπεζες.
Το τελευταίο άρθρο του Αλέξανδρος Μελίδης… Τα MME, τα social media και η πραγματική πολιτική. Ζήτηση για υπευθυνότητα.
April 14th, 2009 at 13:53
@Αλέξανδρε, εσύ δηλαδή διαβλέπεις κάποιου είδους συνομωσία, από την οποία εμείς (σχεδόν) μόνοι οι Έλληνες καταφέραμε να αποφύγουμε?
Εγώ αντιστρέφω το ερώτημα. Ποιό ακριβώς είναι το πρόβλημα με τον εν λόγω ψήφισμα? Ότι δεν καταλαβαίνεις ποιό στόχο εξυπηρετεί? Επαναλαμβάνω για μια ακόμη φορά το σκεπτικό:
“Η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ, εάν δεν μπορέσει να καταλήξει σε κοινή θεώρηση της Ιστορίας της. Δηλαδή εάν δεν αναγνωρίσει ως κοινή κληρονομιά τον ναζισμό και τον σταλινισμό -τα φασιστικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα-, εάν δεν διεξαγάγει έντιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα αυτών των καθεστώτων”
Που ακριβώς βρίσκεται το λάθος? Στις ιδρυτικές συνθήκες αυτή η διάσταση είναι απούσα – αν μπορώ να φανταστώ καλά.
Αν έχεις κάποια εξήγηση πάντως, για το “περίεργον” του πράγματος, θα είναι ενδιαφέρον να την μεταφέρεις.
April 14th, 2009 at 13:59
Αυτό που ζητώ πάνω από όλα είναι κάποιος από τους Ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ να εξηγήσει ποιές είναι οι “ουσιαστικές διαφορές” ανάμεσα στον ναζισμό και τον σταλινισμό.
Ας κάνουν τη δική τους (υποκειμενική) αποτίμηση της περιόδου και των καθεστώτων, ώστε ο διάλογος να έχει ουσία, και όχι να κρυβόμστε πίσω από μια απροσδιόριστη “διαφορετικότητα” την οποία σύμπασα η υπόλοιπη Ευρώπη αδυνατεί να κατανοήσει.
April 14th, 2009 at 15:37
Νίκο,
Αρκετά έχουμε πληρώσει ως χώρα στο διεθνές στερέωμα διαβλέποντας συνωμοσίες και μένοντας προσκολημένοι στην δική μας ‘διαφορετικότητα’.
Δεν είναι εκεί το θέμα.Τα ίδια ακριβώς θα πίστευα ακόμα αν το υπερψήφιζε το σύνολο των Ευρωβουλευτών όλων των κρατών μελών.
Η διαφορά μας, αν την καταλαβαίνω σωστά, είναι οτι εσένα σε πείθει διατύπωση “Η Ευρώπη δεν θα ενωθεί ποτέ…εάν δεν αναγνωρίσει ως κοινή κληρονομιά τον ναζισμό και τον σταλινισμό -τα φασιστικά και τα κομμουνιστικά καθεστώτα-, εάν δεν διεξαγάγει έντιμο και ουσιαστικό διάλογο για τα εγκλήματα αυτών των καθεστώτων”, ενω εμένα όχι.
Ναι, να γίνει έντιμος και ουσιαστικός διάλογος για τα εγκλήματα των παραπάνω, αλλά και άλλων καθεστώτων που τραυμάτισαν το κράτος δικαίου και άλλων Ευρωπαϊκών κρατών, της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας συμπεριλαμβανομένων.
Και πάλι, προσωπικά αισθάνομαι ότι η πρόοδος της πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης δεν εξαρτάται από την έκβαση της παραπάνω συζήτησης όσο απόλυτα αξιώνει η διατύπωση του ψηφίσματος.
Αλλού χολαίνει το πρότζεκτ Ευρώπη. Είναι στη συμμετοχή, την αντιπροσώπευση των λαών, τη συνεργασία, τη διαφάνεια και τη λογοδοσία που πρέπει να εστιάσουν πολίτες, κυβερνήσεις, ηγέτες και θεσμικά όργανα.
Το τελευταίο άρθρο του Αλέξανδρος Μελίδης… Τα MME, τα social media και η πραγματική πολιτική. Ζήτηση για υπευθυνότητα.
April 14th, 2009 at 15:59
Αλέξανδρε, συμφωνώ απόλυτα με την τελευταία σου παράγραφο. Απλά συζητώ το θέμα “μιας και ετέθη”.
σε ευχαριστώ
April 15th, 2009 at 18:25
Είμαι κι εγώ ένας από τους “κακούς” ¨Ελληνες ευρωβουλευτές που δεν ψήφισαν υπέρ του Ψηφίσματος και θα ήθελα να πω δυο λόγια. Παρόλο που προσωπικά -και δημόσια, όπως προσπαθώ να κάνω πάντα- επιχειρηματολόγησα στη συζήτηση της ομάδας μας υπέρ της υπερψήφισης (θεωρώντας ότι, στη συνολική ισορροπία, που είναι εκείνο που πάντα μετράει στην Ευρωβουλή, τα θετικά ήταν περισσότερα από τα αρνητικά), θα ήθελα να θέσω υπόψη σας και τα εξής στοιχεία: α)τέτοιου είδους Ψηφίσματα έρχονται και ξανάρχονται κάθε χρόνο στο Ευρωκοινοβούλιο εξαιτίας της λυσσώδους προσπάθειας των βουλευτών (ανεξαρτήτως παρατάξεων) των πρώην Ανατολικών χωρών να καταδικάσουν το κομμουνιστικό παρελθόν τους. Κατανοητό ίσως από πλευράς τους, δεν παύει όμως να είναι μια εμμονή, την οποία οι πιο ιστορικά νηφάλιοι βουλευτές δεν είμαστε αναγκασμένοι πάντα να ακολουθούμε, β) πράγματι τα θύματα του ολοκληρωτισμού είναι θύματα του ολοκληρωτισμού -όποιος και είναι ο δολοφόνος του σώματος και της ψυχής τους. Ομως, επίσης πράγματι, ο ναζισμός ήταν, από την αρχή και ως ιδεολογία, μια σκέτη άρνηση της ανθρωπιάς, ενώ ο κομμουνισμός έγινε τέτοιος μόνο στην πορεία, γ) συμφωνώ ότι δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε ένα σύγχρονο κριτικό λόγο κατά του “υπαρκτού κομμουνισμού”, στηριγμένου στην τεράστια διάψευση των ελπίδων και στην ακόμα πιο τεράστια καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μόνο που αυτό οι σοσιαλιστές το έχουμε κάνει κατ’ επανάληψη -δεν είναι αναγκαίο άλλο ένα γενικό Ψήφισμα. Μπροστά σας ξανακάνω αυτή την κριτική, δ) δεν είναι ορθό, τέλος, ότι “μόνο Ελληνες” καταψήφισαν (είχαμε βουλευτές πολλων εθνοτήτων εντός της Σοσιαλιστικής ομάδας -Γάλλους, Γερμανούς, Αυστριακούς και άλλους-, όπως και σε άλλες παρατάξεις πλην Δεξιάς φυσικά) -χωρίς βέβαια αυτό να αναιρεί τίποτα από τα προηγούμενα. Το μεγάλο ζητούμενο -ένας νηφάλιος και απροκατάληπτος δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα- ακόμα εκκρεμεί.
April 16th, 2009 at 01:23
Φίλε Κώστα, σε ευχαριστώ πολύ που είχες την ευαισθησία να καταθέσεις την άποψη σου. Είναι κατανοητό το σκεπτικό σου, και σέβομαι πολλές από τις θέσεις σου.
Όμως, αν λέμε ότι πρέπει να κάνουμε ένα νηφάλιο διάλογο, δεν καταλαβαίνω τι “τίτλο” θα έχει ο διάλογος αυτός. Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να συζητήσουμε σχετικά με τα εγκλήματα του Σταλινισμού – νόμιζα ότι είναι ένα θέμα κλεισμένο. Αν υπάρχουν αμφιβολίες σχετικά με το αν έγιναν, αν ήταν “αδικαιολόγητα”, και αν ήταν μαζικά και φρικιαστικά, ας εγείρει κάποιος τώρα αυτές τις αμφιβολίες, να το συζητήσουμε.
Δεν βλέπω όμως κανέναν να το κάνει, συνεπώς δεν βλέπω το αντικείμενο του διαλόγου. Τα εγκλήματα αυτά πρέπει να καταδικαστούν ασμένως, όπως ακριβώς έγινε και με τα εγκλήματα του ναζισμού.
Και, καταλαβαίνω τη νηφαλιότητα που έχουμε εμείς ως Έλληνες σε σχέση με τη “φούρια” των Ανατολικών συνΕυρωπαίων μας, γιατί ο Στάλιν δεν δολοφόνησε τις δικές μας μανάδες ή παπούδες. Σε αυτή την περίπτωση μπορεί κάποιος να είναι νηφάλιος.
Θυμίζω όμως και την αντίστοιχη δική μας αντιχουντική και (κυρίως) αντιαμερικάνικη φούρια αμέσως μετά τη μεταπολίτευση – η οποία κρατεί ακόμα, 30 χρόνια μετά. Και δεν είχαμε δα και τίποτα εκατομμύρια νεκρούς….
Σε ευχαριστώ πάντως, η παρέμβαση σου είναι που μετρά.
April 24th, 2009 at 21:22
Παρακαλώ να σταματήσετε αυτή τη συζήτηση .
Πιστεύω οτι ο καθένας έχει κάτι σοφό να καταθέσει για τα πράγματα που συμβαίνουν τωρα και μας ενδιαφέρουν πραγματικά.
Τό τι έγινε κάπου κάποτε και με ποιες συνθήκες και για ποιους λόγους
ας το αφήσουμε σε πιο ειδικούς.
Έτσι νομίζω.
Δεν θέλω τώρα να τα βάλετε μαζί μου γι αυτό που γράφω.
ΑΝ ΔΕΝ ΣΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΤΕ ΜΕ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΌΤΗΤΑ ΔΙΑΓΡΆΨΤΕ ΜΕ.
April 25th, 2009 at 13:34
Δεν ξέρω αν ο Στάλιν δολοφόνησε ή όχι τις μανάδες ή τους παππούδες μας (δεν έχω ποντιακές ρίζες κι έτσι δεν θα μακρυγορήσω στο θέμα), αλλά αυτά που έχουν γίνει πχ στην Βουδαπέστη με τους Σοβιετικούς στρατιώτες να ξηλώνονται από το άγαλμα της Νίκης, και την ταμπέλα στην γέφυρα του Δούναβη να αλλάζει από “στις τάδε του μηνός εκείνη τη χρονιά ο κόκκινος στρατός έσωσε τη γέφυρα και τους κατοίκους γιατί οι γερμανοί πήγαιναν να την ανατινάξουν” σε “στις τάδε του μηνός εκείνη τη χρονιά σώθηκε από μόνη της η γέφυρα και οι κατοικοι γιατί οι γερμανοί πήγαιναν να την ανατινάξουν” είναι καργκιοζιλικια .
Οπως να παίρνουν συντάξεις οι συνεργάτες των ΕΣ-ΕΣ στις βαλτικές δημοκρατίες.
Το τελευταίο άρθρο του ashton… ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΣΤΟ ΚΑΣΤΕΛΛΙ – ΑΦΙΣΑ
April 25th, 2009 at 13:43
@ashton τα καραγκιοζιλίκια είναι χίλιες φορές προτιμότερα από τους ΔΕΚΑΔΕΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ νεκρούς του Σταλινικού καθεστώτος.
Το ότι προσπερνάς τα εγκλήματα με ένα “δεν ξέρω, δεν το ψάχνω” για να ασχοληθείς με το πως αυτοί προτιμούν να γράφουν την ιστορία τους (σε σχέση με τη δική σου ιδεολογική γραφή) είναι πρόβλημα.
Πάνω από τις ιδεολογίες πρέπει να στέκονται οι βασικές ανθρώπινες αξίες. Θα το μάθουμε κι αυτό, που θα πάει….
April 27th, 2009 at 16:35
Dustuxos pleon den yparxoun 300 diaforetikes gnomes pou tha itan kai to ugies kai pio dimokratiko alla yparxoun m ono 4-5 oso diladi kai ta kommata.
Το τελευταίο άρθρο του Nikolas… Πότε αδειάζεις τη βαλίτσα μετά το ταξίδι;
April 27th, 2009 at 23:17
1/ Που ακριβώς έγραψα πως δεν έκανε εγκλήματα ο Στάλιν ;
2/ Εσύ ήσουν αυτός που έγραψε πως “ο Στάλιν δεν δολοφόνησε τις δικές μας μανάδες ή παπούδες. “. Εγραψα πως δεν έχω ποντιακές ρίζες, γιατί αν είχα, μπορεί να είχα θύματα στην οικογένεια από τις διώξεις που έκανε ο Στάλιν τη δεκαετία του ’30. Μην κρίνεις λοιπόν εξ’ιδίων τα αλλότρια, ούτε να ψάξεις να απαντήσεις σε κάτι χωρίς να βλέπεις τι γράφω…
3/ Ποια η διαφορά δηλαδή του σβησιματος του Γεζόφ από τη φωτογραφία, με το σβήσιμο της σωτηρίας της Βουδαπέστης από τον κόκκινο στρατό; Το πρώτο είναι κατάπτυστο και χρειάζεται ειδική αναφορά ενώ το δεύτερο μια μικρολεπτομέρεια ;
Το τελευταίο άρθρο του ashton… ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
April 27th, 2009 at 23:34
@ashton έγραψες “Δεν ξέρω αν ο Στάλιν δολοφόνησε ή όχι τις μανάδες ή τους παππούδες μας”
σε αυτή την “αδιάφορη” στάση απαντώ, όταν δείχνεις να μη νοιάζεσαι ιδιαίτερα (“δεν ξέρω”), ενώ νοιάζεσαι για ασήμαντα πράγματα όπως το ξήλωμα αγαλμάτων.
Στο σβήσιμο της φωτογραφίας του Γεζόφ ούτε καν αναφέρθηκα. Απλώς τοποθέτησα μια φωτογραφία, για να διανθίσω την αναφορά μου στο άρθρο του Βήματος, που μιλάει για τις εκτελέσεις.
Νομίζω είναι σαφές…
April 28th, 2009 at 10:05
Μάλιστα…
εγώ είμαι αδιάφορος και δεν νοιάζομαι ιδιαίτερα γιατι απαντάω βάζοντας ερωτηματικό
“δεν ξέρω αν ο Στάλιν δολοφόνησε ή όχι τις μανάδες ή τους παππούδες μας” στο δικό σου αξίωμα
“ο Στάλιν δεν δολοφόνησε τις δικές μας μανάδες ή παπούδες.”
που φυσικά δεν είσαι αδιάφορος και νοιάζεσαι ιδιαίτερα..
ότι πεις..
Μεγάλο σχολείο πρέπει να ήταν αυτή η ΚΝΕ…
Το τελευταίο άρθρο του ashton… ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.
June 25th, 2009 at 10:24
Σας στέλνω τρια κείμενά μου που δημοσιεύτηκαν στην Ελευθεροτυπία και το περιοδικό Μεταρρύθμιση gια το θέμα
Εν-στάσεις
1. Από το Κατίν στη δημοκρατία
Τ0υ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ
Η προβολή στην Ελλάδα του φιλμ του Αντρζέι Βάιντα «Κατίν» ατύχησε πολλαπλά. Κατ’ αρχήν ατύχησε όσον αφορά την προβολή του σε μιάμιση αίθουσα την πρώτη εβδομάδα και σε μισή τη δεύτερη και ύστερα. Ατύχησε όσον αφορά την κριτική του παρουσίαση από τους κριτικούς κινηματογράφου και ατύχησε όσον αφορά και τον διάλογο που «αναπτύχθηκε» στα διάφορα μπλογκς. Διάλογος που φυσικά διέπεται απ’ όλα τα χαρακτηριστικά του τρόπου που αναπτύσσεται ο όποιος διάλογος στη χώρα μας, όπως αποσπασματικότητα, άγνοια δεδομένων, υποτίμηση των ιστορικών αναφορών, ιδεολογική σύγχυση, μονομέρεια και στερεοτυπική ανάλυση. Φυσικά, δεν αναφέρομαι στον κριτικό του «Ριζοσπάστη» που διέκρινε στον Βάιντα ένα «ανιστόρητο, δακρύβρεχτο και επιδερμικό τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να εμφανίσει ως αλήθεια ένα αισχρό ψέμα», ούτε ακόμα στον «αμερόληπτο» κριτικό του «Αθηνοράματος», ο οποίος μέμφεται τον σκηνοθέτη, γιατί «δεν καταφέρνει να αποστασιοποιηθεί από την αποτρόπαια σφαγή, προσφέροντας μια προκατειλημμένη, υποκειμενική ιστορική ματιά» (αλήθεια, αυτός ο Καζάν πόσο υποκειμενικός, μη αποστασιοποιημένος είναι όταν στο «Αμέρικα, Αμέρικα» παρουσιάζει τη σφαγή των Αρμενίων και τους διωγμούς των Ελλήνων;).
Η ελληνική αντιμετώπιση της εν ψυχρώ δολοφονίας στο δάσος του Κατίν από τους Σοβιετικούς περίπου 20 χιλιάδων αξιωματικών του πολωνικού στρατού, είτε ως ψέμα είτε ως συνέπεια της αντιδραστικής φύσης των θυμάτων (τα σωστά θύματα) κατά συνέπεια και του πολωνικού λαού, είτε ως παράπλευρη απώλεια της ιστορικής νομοτέλειας, αποδίδεται από πολλούς στην κυριαρχία της αριστερής ιδεολογίας στον δημόσιο χώρο (αριστερή ιδεολογία, που λανθασμένα στην ολότητά της ταυτίζεται με την υποτίμηση της δημοκρατίας – ας θυμηθούμε την κριτική της Λούξεμπουργκ στον λενινισμό). Νομίζω όμως πως τα πράγματα είναι χειρότερα. Η μεγάλη καχυποψία μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινής γνώμης κατά των λαών, που για 45 χρόνια αγωνίστηκαν κατά του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού προέρχεται από μια λανθάνουσα αμφισβήτηση του πνεύματος της δημοκρατίας και των αρχών του Διαφωτισμού. Στην Ελλάδα, πίσω από την άρνηση να αποδεχτούμε τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», κρύβεται η αμφισβήτηση της σημασίας της δημοκρατίας ως συστατικού στοιχείου του «δυτικού κόσμου».
Στην Ελλάδα η δημοκρατία αμφισβητείται είτε για χάρη ενός δήθεν ελληνικού κοινοτιστικού τρόπου ζωής, είτε λόγω του «τυπικού» της χαρακτήρα, είτε λόγω της απόστασής της από τη λαϊκή συμμετοχή. Τελικά, η δημοκρατία θεωρείται ένα ψιμύθιο όχι και τόσο απαραίτητο για τη συγκρότηση της κοινωνίας ως ολότητας. Οι κριτικές στις απόψεις, που θεωρούν πως η δημοκρατία είναι μόνο μέθοδος επιλογής των πολιτικών ηγετών και δεν έχει σχέση με τις υποσχέσεις για κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη (Σουμπέτερ), οι κριτικές στον κηδεμονικό χαρακτήρα που αυτή παίρνει στις σύγχρονες κοινωνίες, οι κριτικές στην κοινωνική αδιαφορία που προκαλεί η αντιπροσωπευτική της διάσταση, οι κριτικές στην ταύτιση δημοκρατίας και αγοράς είναι πολύτιμες και σωστές όσο δεν κρύβουν το δάσος. Και το δάσος δεν είναι άλλο από την αναγνώριση των ορίων μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού. Γιατί, σίγουρα, η απουσία της διάστασης της πολιτικής ισότητας (Ρόμπερτ Νταλ) και της κοινωνικής αναδιανομής (Ντέιβιντ Χελντ) στις δημοκρατίες αποδυναμώνει την ίδια τη δημοκρατία, αλλά η απουσία της δημοκρατίας ως δυνατότητα επιλογής και συμμετοχής αποδυναμώνει την ίδια την κοινωνία στην ολότητά της. Αυτό δεν το έχουμε αντιληφθεί ακόμη στην Ελλάδα. Αυτό ακριβώς πλήρωσε ο Βάιντα και οι Πολωνοί.
Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας
giorsiak@yahoo.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 25/02/2009
Copyright © 2008 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
2. Η τομή δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ*
Τον Δεκέμβριο του 2005 η Πολιτική Επιτροπή της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης προώθησε προς ψήφιση στο Ευρωκοινοβούλιο ένα μνημόνιο με τίτλο «Ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων». Πριν από λίγες εβδομάδες το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με πολύ μεγάλη πλειοψηφία (553 ευρωβουλευτές υπέρ, 44 κατά και 33 αποχές) ενέκρινε ψήφισμα με τίτλο «Ευρωπαϊκή Συνείδηση και Ολοκληρωτισμός». Οι Ελληνες ευρωβουλευτές σύσσωμοι, όπως είχαν απορρίψει πριν μερικά χρόνια το μνημόνιο, απέρριψαν σήμερα και το ψήφισμα. Η ευρωομάδα του ΠΑΣΟΚ έντυσε μάλιστα την άρνησή της με μια επιχειρηματολογία που ακολουθεί την πεπατημένη, την άρνηση ταύτισης του κομμουνισμού με τον φασισμό.
Τι ζητούσαν οι υπόλοιποι ευρωβουλευτές που ενέκριναν αυτό το ψήφισμα; Το φοβερό και αντιδραστικό αίτημά τους αφορούσε την καθιέρωση Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης (η 23η Αυγούστου) για τα θύματα όλων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων. Σίγουρα η εξομοίωση κομμουνισμού και φασισμού δεν είναι η καλύτερη, ούτε πολιτικά ούτε επιστημονικά, μέθοδος. Η συγκριτική μέθοδος δεν αρκεί για να αποδώσει τη φύση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Η ταύτισή τους με τον φασισμό είναι μια αντεπιστημονική προσέγγιση, αλλά και η προσέγγισή τους με βάση τη διαφορά τους από τον φασισμό είναι εξίσου λαθεμένη μέθοδος. Η καταδίκη του κομμουνισμού πρέπει να είναι ανεξάρτητη από την καταδίκη του φασισμού και κακώς το ψήφισμα τούς εξομοιώνει. Από αυτό το σημείο μέχρι το σημείο με το πρόσχημα της μη ταύτισης να αρνείται κάποιος τον βαθύτατα ολοκληρωτικό και αντιδραστικό χαρακτήρα των κομμουνιστικών καθεστώτων η απόσταση είναι πολύ μεγάλη.
Το χάσμα αυτό μπορεί να δικαιολογείται εν μέρει από τα κατάλοιπα του μεταπολεμικού «αντικομμουνισμού», στόχος του οποίου ήταν το κυνήγι κάθε δημοκρατικής φωνής, μπορεί να ερμηνεύεται και ως φόβος έναντι της αντίδρασης του ΚΚΕ σε οποιονδήποτε τολμάει να ασκήσει κριτική στα πεπραγμένα μου (δες και την αντίδραση του κόμματος αυτού στην ουσιαστική ή καίρια κριτική του Πάγκαλου). Το ΚΚΕ χαρακτηρίζει ως αντικομμουνισμό οποιαδήποτε κριτική στις πρακτικές και τις απόψεις του. Αν στο ΚΚΕ δεν αποδέχονται τη βασική αρχή του διαφωτιστικού προτάγματος, η οποία είναι πως όλοι και όλα δικαιούνται να υποβάλλουν και να υποβάλλονται σε κριτική, το πρόβλημα είναι μικρό. Το ζήτημα, όμως, με την ελληνική αποφυγή να καταδικαστεί ο κομμουνιστικός ολοκληρωτισμός, είναι πολύ βαθύτερο. Το ΚΚΕ δεν έχει καταλάβει πόσο κοντά του βρίσκονται τα υπόλοιπα ελληνικά πολιτικά κόμματα και αρκετοί διανοούμενοι σε σχέση με τη μη αποδοχή της δημοκρατίας ως της κοινωνικής πραγματικότητας που εκπροσωπεί καλύτερα την ελευθερία, αλλά και το αίτημα της ισότητας. Η αναγωγή της δημοκρατίας σε απλό σύστημα εκλογής αντιπροσώπων αποτελεί βούτυρο στο ψωμί κάθε είδους ολοκληρωτισμού αλλά και εμπόδιο στην προσπάθεια διαμόρφωσης μιας καλύτερης και πιο δίκαιης κοινωνίας.
Κόμματα και αρκετοί διανοούμενοι στη χώρα μας αποδέχονται εν πολλοίς την κριτική του ΚΚΕ για τον δήθεν τυπικό χαρακτήρα της δημοκρατίας και αρνούνται στην απαραίτητη κριτική τους για τις ανεπάρκειες της Δημοκρατίας να προσθέσουν μια πολύ σημαντική σημείωση. Μια σημείωση που λέει πως μεταξύ ακόμη και μιας ανεπαρκούς Δημοκρατίας και του ολοκληρωτισμού υπάρχει μια ριζική τομή. Είναι η τομή που χωρίζει την προοδευτική και φωτεινή πλευρά της νεωτερικότητας, που είναι η μία και αδιαίρετη Δημοκρατία, από τη σκοτεινή της. Γιατί και ο φασισμός και ο κομμουνισμός, παρά τις τεράστιες διαφορές που αφορούν τις ιδεολογικές τους αφετηρίες, δεν παύουν να αποτελούν τις σκοτεινές πλευρές της νεωτερικότητας. Αυτήν την τομή αρνήθηκαν να δεχτούν οι ευρωβουλευτές μας. Να προσθέσω, δυστυχώς; Μάλλον δεν φτάνει. Ίσως ντροπή να ήταν καλύτερα.
* Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας
giorsiak@yahoo.gr
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ – 29/04/2009
© Copyright 2008 X.K. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.
3. Το ελληνικό πολιτικό σύστημα στον καθρέφτη του Ολοκληρωτισμού
Γιώργος Σιακαντάρης
30/05/2009
________________________________________
Η χώρα μας διατηρεί αρκετές πρωτοτυπίες, για πολλές από τις οποίες δεν πρέπει να είναι αρκετά υπερήφανη. Μια απ’ αυτές, είναι η σύσσωμη αντίσταση που προβάλλει όλο το πολιτικό φάσμα, στις όποιες καταδίκες ψηφίζονται στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και στο ευρωπαϊκό συμβούλιο κατά του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού. Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αντιστέκεται σθεναρά στις απόπειρες να χαρακτηριστούν τα καθεστώτα του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού ως ολοκληρωτικά.
Το ΚΚΕ με τις αποφάσεις του 18ου Συνεδρίου του, εμφανώς πλέον υποστηρίζει πως η πλέον ένδοξη ιστορία του σοσιαλισμού, καταγράφηκε στην περίοδο της κυριαρχίας του Στάλιν. Θα ήμουν πρόθυμος να επαινέσω το ΚΚΕ για τη θαρραλέα στάση του να υποστηρίζει σήμερα τη σταλινική περίοδο, αν αυτή του τη θέση τη συμπλήρωνε προγραμματικά με την αναφορά πως επιδιώκει και στην Ελλάδα να εφαρμόσει αυτά που έκανε ο Στάλιν. Ο Ιταλός ιστορικός Λουτσιάνο Κάνφορα, για παράδειγμα, υποστηρίζει πως η υπεράσπιση των λαϊκών στρωμάτων περνάει μέσα από την συγκεντρωτική και αυταρχική, αν όχι δικτατορική εξουσία. Γι’ αυτόν, ποτέ σε συνθήκες δημοκρατίας δεν ωφελήθηκαν τα λαϊκά στρώματα.
Αν το ΚΚΕ υποστήριζε αυτό που άλλωστε δηλοί από μόνη της η υποστήριξη της σταλινικής περιόδου, πως δηλαδή η δημοκρατία δεν μπορεί να φέρει τον σοσιαλισμό και συνεπώς όσοι πιστεύουν το αντίθετο θα έχουν την τύχη των εκτελεσθέντων και εξορισθέντων στη Σοβιετική Ένωση του Στάλιν, τότε δεν θα υπήρχε καμία αντίφαση ανάμεσα στο πώς το κόμμα αυτό κρίνει το παρελθόν και στο τι σχεδιάζει για το μέλλον.
Αντιθέτως, όταν κάποιος υπενθυμίζει σ’ αυτό το κόμμα πως η κατάληξη των θέσεών του για την ιστορική πορεία του σοσιαλισμού, είναι ο πνευματικός αλλά και φυσικός ανασκολοπισμός όσων δεν «συγκινούνται» με αυτές τις θέσεις, τότε εξανίσταται και στέλνει επιστολές διαμαρτυρίας (δες περίπτωση Πάγκαλου). Με αυτόν τον τρόπο, εγκαταλείπει στα μισά το δρόμο που άνοιξε με την υπεράσπιση της σταλινικής περιόδου. Θα ήταν απόλυτα συνεπές αν δήλωνε πως θα ακολουθήσει τακτικά και στρατηγικά τον ίδιο τρόπο και δρόμο για να «εγκαθιδρύσει τον σοσιαλισμό» στην Ελλάδα.
Για το ΚΚΕ, ο εγκωμιασμός του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού αποτελεί αυτονόητη συνέπεια της άποψής του πως η δημοκρατία αποτελεί τη μάσκα του καπιταλισμού, με την οποία εξαπατά το λαό. Γι’ αυτό το κόμμα, η δημοκρατία είναι μια τυπική έκφραση του καπιταλιστικού συστήματος και κατά συνέπεια, η κατάργηση μιας τυπικότητας, μικρή σημασία έχει. Το πρόβλημα όμως αφορά την άρνηση των υπολοίπων κομμάτων (ακόμη και του ΛΑΟΣ), να δεχτούν πως η φύση των καθεστώτων του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ο ολοκληρωτισμός. Το να αρνείται κανείς την εγκληματική φύση του σταλινισμού και του κομμουνισμού (όπως τουλάχιστον τον γνωρίσαμε μέχρι σήμερα), παρά την πληθώρα των στοιχείων που έχουν συσσωρευθεί με το άνοιγμα των αρχείων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, δεν είναι τόσο επιστημονικό λάθος (αν και πολλοί Έλληνες επιστήμονες αναζητούν προσχήματα και ιδεολογικές λαθροχειρίες για να αποφύγουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους), αλλά πολιτικό. Μάλιστα, εξοργίζει ακόμη περισσότερο όταν οι πολιτικοί πετούν το μπαλάκι στον ιστορικό του μέλλοντος, για να αποφασίσει, δήθεν, για τη φύση αυτών των καθεστώτων.
Η διαμάχη για τον χαρακτήρα αυτών των καθεστώτων, τα οποία προέκυψαν μέσα από το αίτημα της κοινωνικής χειραφέτησης (γι’ αυτό και η καταδίκη τους πρέπει να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρη), δεν είναι ζήτημα που αφορά μόνο την ιστορία, αλλά ζήτημα που άπτεται του πολιτικού παρόντος. Αυτό που κινδυνεύει από αυτή τη στάση, είναι η ίδια η δημοκρατία με τα πολλαπλά περιεχόμενά της. Αυτό που κρύβεται πίσω απ’ αυτήν τη στάση, είναι η ηγεμονία της άποψης του ΚΚΕ για τον τυπικό χαρακτήρα της δημοκρατίας. Βλέποντας την καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζεται η δημοκρατία στη χώρα μας, θα δώσω ακόμη ένα δίκιο στο ΚΚΕ, το οποίο υποστηρίζει πως η απήχηση των ιδεών του είναι πολύ μεγαλύτερη από την εκλογική του απήχηση. Κλασική απόδειξη της επιρροής του ΚΚΕ, είναι ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ. Η μετάλλαξη της ανανεωτικής Αριστεράς σε ένα αντιευρωπαϊκό οργανισμό εκθειασμού της βίας για τη βία και υποτίμησης της δημοκρατίας, είναι η πιο ανησυχητική και θλιβερή εξέλιξη για το ελληνικό πολιτικό σύστημα. Η προτίμηση του Τσίπρα στον «δυναμικό» Μάο και όχι στον «ρομαντικό» Τσε, εκτός από άγνοια, προδίδει και μια πολιτική στάση περιφρόνησης της δημοκρατίας, η οποία μάλιστα είναι ιδιαίτερα απογοητευτική, αν σκεφτεί κανείς πως προέρχεται από το χώρο μιας Αριστεράς που έδειχνε πως θα είναι άλλη. Τώρα, όσον αφορά το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, η μεταφορά της ευθύνης στους ιστορικούς είναι δείγμα για το πώς ο υπολογισμός του πολιτικού κόστους αποτελεί τον κύριο γνώμονα για την ιδεολογική και πολιτική στάση των δύο κομμάτων. Αυτή η στάση, είναι η κύρια αιτία των σημερινών προβλημάτων αυτού του τόπου.
Πίσω από την άρνηση του συνολικού ελληνικού πολιτικού συστήματος να καταδικάσει τα εγκλήματα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού και να αποδώσει την τιμή που αξίζει στα θύματά του (κάτι που κάνει η τεράστια πλειοψηφία των αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη), κρύβεται η αντίληψη πως η δημοκρατία είναι μόνο πολιτικό, όχι και κοινωνικό σύστημα. Πολλοί αριστεροί την εκλαμβάνουν μόνο ως μηχανισμό εκλογής αντιπροσώπων, κάτι που υποστηρίζουν και κάποια νεοφιλελεύθερα φληναφήματα, που την ταυτίζουν με τους τρόπους επιλογής των αντιπροσώπων. Αυτή η αντίληψη, κρύβει το δάσος. Και το δάσος είναι πως η δημοκρατία δεν αποτελεί απλώς τυπική πλευρά του πολιτικού γίγνεσθαι, αλλά έναν συνδυασμό των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών με την ελευθερία της προστασίας των κοινωνικά αδύναμων, την ελευθερία της κοινωνικής δικαιοσύνης, την ελευθερία της ισότητας όχι μόνο των ευκαιριών, αλλά και των αφετηριών, όχι όμως και των ικανοτήτων ή των στάσεων. Ο ιδεότυπος της ολοκληρωμένης δημοκρατίας, αποτελεί μια ρεαλιστική ουτοπία, στην οποία συγκυβερνούν η ελευθερία με την ισότητα.
Η Αριστερά του παρόντος και του μέλλοντος πρέπει καλά να κατανοήσει το πλούσιο περιεχόμενο της δημοκρατίας, και για να το κάνει αυτό πρέπει να κόψει κάθε ομφάλιο λώρο με τα καθεστώτα που παραβίασαν κάθε έννοια ελευθερίας, μα πολύ περισσότερο, κάθε έννοια ισότητας. Με άλλα λόγια, η Αριστερά ή θα είναι δημοκρατική, ή δεν θα είναι Αριστερά.
________________________________________
Εκτύπωση στις 27/05/2009
Από την ιστοσελίδα Μεταρρύθμιση
http://www.metarithmisi.gr/el/sx_printText.asp?textID=858&export=word