NYLON

Ανεξάρτητα με τις όποιες ενστάσεις που (είναι πολύ πιθανόν να) έχει κανείς σχετικά με τις ικανότητες διαχείρισης των απαιτητικών υπουργικών χαρτοφυλακίων από μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού των δύο κομμάτων εξουσίας,είναι γνώμη του γράφοντος ότι ο συνετός καταμερισμός αρμοδιοτήτων αποτελεί τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο επίλυσης συγκεκριμένων προβλημάτων.

Ένα σαφώς μικρότερο σε αριθμό ,από το σημερινό, και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα (σημείο του κυβερνητικού προγράμματος της ΝΔ το οποίο δεν έχει επιτυχώς εφαρμοστεί) το οποίο θα λειτουργούσε με χρονοδιαγράμματα και δείκτες αποτελεσματικότητας, στο μέτρο βέβαια που η δημόσια διοίκηση μπορεί να ενσωματώσει κριτήρια σύγχρονου management, θα ήταν πηγή λύσεων και βελτίωσης της πραγματικότητας.

Μια αναποτελεσματική, βραδυκίνητη και , εγκλωβισμένη σε διαχειριστική λογική, πολιτική ηγεσία είναι η πραγματικότητα στην οποία είμαστε όλοι εθισμένοι στην Ελλάδα, χωρίς ωστόσο (και αυτό είναι πραγματικά εντυπωσιακό) αυτή η απογοήτευση να μετουσιώνεται σε μια καταλύτικη απαίτηση για μια άρση του ελλείματος αποτελεσματικότητας αλλά και της συνέπειας λόγων και έργων.

Θα ήταν ακόμη χειρότερο, όμως, οι πολίτες αυτής της χώρας να εθιστούν πολιτικά και στην ατιμωρησία των πολιτικών προσώπων που αναλαμβάνουν υπουργικά χαρτοφυλάκια, όταν φυσικά προκύπτει από αδιάσειστα στοιχεία ότι εκείνοι έχουν προβεί σε αξιόποινες πράξεις.

Στο σημερινό φύλλο της “K” (16.10.2008) ο Πάσχος Μανδραβέλης σχολιάζει ορθά ότι ο “o νόμος περί ευθύνης υπουργών είναι ένας κακός νόμος. O τρόπος με τον οποίο εφαρμόζεται είναι χειρότερος”.
Θα συμπληρώσω ότι η ζωηρή συζήτηση περί σύστασης εξεταστικής ή προανακριτικής επιτροπής όπως προτείνει το ΠΑ.ΣΟ.Κ διαδραματίζεται (ιδιαίτερα στον χώρο των media) ενέχοντας τα στοιχεία του λαϊκισμού και του πρόσκαιρου εντυπωσιασμού τα οποία απαξιώνουν, μακροπρόθεσμα, την δημοκρατία μας και αποτρέπουν ουσιαστικά την αδιάκριτη λογοδοσία πολιτικών προσώπων όπου και αν αυτά ανήκουν.

Απαίτηση κάθε πολίτη αυτής της χώρας ο οποίος φορολογείται αλλά λαμβάνει ελάχιστα αντισταθμιστικά οφέλη σε επίπεδο κοινωνικών παροχών και δημόσιας διοίκησης, θα έπρεπε να είναι η προστασία δημόσιας περιουσίας. Σε περίπτωση διαπίστωσης πλημμελήματος ή κακουργήματος από διατελέσαντα υπουργό, αυτός θα πρέπει να διώκεται ύπο οποιεδήποτε προυποθέσεις και χωρίς τα ασφυκτικά περιθώρια που θέτει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών (ν. 3126/2003).

Εάν η Δικαιοσύνη είναι ανεξάρτητη και η Δημοκρατία μας ώριμη, προς τι η προνομιακή ποινική μεταχείριση που επιφυλάσσεται στους υπουργούς? Είναι αξιοπρόσεκτο ότι τον εν λόγω νόμο, και την ενδεχόμενη αντισυνταγματικότητα του έχει σχολιάσει σχετικά και ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Γ. Σανιδάς στις αρχές του 2008.

Η παραγραφή του αξιόποινου των πράξεων υπουργού μετά το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου, που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος είναι μια ασφαλιστική δικλείδα που δεν λαμβάνει υπ’όψιν της ούτε την κοινοβουλευτική διαδικαστική πραγματικότητα ούτε την απαίτηση της δημοκρατίας για λογοδοσία και απόδοση ευθύνης. Η εμπιστοσύνη σε ότι αφορά την λειτουργία μιας δημοκρατίας κερδίζεται και εμπεδώνεται μέσα από την διασφάλιση της διαφάνειας και της λογοδοσίας αυτών που την υπηρετούν.

Το δάσος (ευθύνη υπουργών) ,που είναι σαφώς σημαντικότερο από το δέντρο (είται αυτό είναι η υπόθεση Siemens είται ή υπόθεση της Μονής Βατοπαιδίου), δείχνει να χάνεται στην δικομματική διελκυστίνδα και αυτό δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αισιοδοξία..

Υ.Γ Ο σύνδεσμος (link) που θα οδηγούσε τους αναγνώστες στην ιστοσελίδα του Eθνικού Tυπογραφείου και τον ισχύοντα νόμο περί ευθύνης υπουργών διατίθεται μόνο σε συνδρομητές. Άλλο ένα δημόσιο δεδομένο με περιορισμένη πρόσβαση…