NYLON

Διορίζονται στο δημόσιο συγγενείς θυμάτων της πολύνεκρης τραγωδίας στην Ναυπηγοεπισκευστική Ζώνη Περάματος, διάβασα σήμερα στις εφημερίδες και θυμήθηκα:

- Διορίζονται στο Δημόσιο συγγενείς των θυμάτων της σχολικής εκδρομής στον Μαλιακο.

- Διορίζονται στο Δημόσιο συγγενείς θυμάτων από τις πυρκαγιές του 2007.

- Διορίζονται στο δημόσιο ένας από τους γονείς ή τα αδέλφια των παιδιών που είχαν σκοτωθεί στο τροχαίο δυστύχημα των Τεμπών. Το ίδιο δικαίωμα παρέχεται και στα πρόσωπα τα οποία υπέστησαν στο ίδιο δυστύχημα, σοβαρότατο τραυματισμό και νοσηλεύτηκαν σε μονάδα εντατικής θεραπείας. Σε περίπτωση δε που τα πρόσωπα αυτά δεν επιθυμούν ή λόγοι υγείας δεν τους επιτρέπουν να κάνουν χρήση του δικαιώματος διορισμού, το δικαίωμα αυτό μεταβιβάζεται σε έναν από τους γονείς ή αδελφούς, εάν πρόκειται για μαθητή ενώ για τους άλλους τραυματισθέντες, σε σύζυγο ή ένα τέκνο τους.

- Οι οικογένειες των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων που χάνουν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια αποστολής αυξημένου κινδύνου, υπάγονται στις ευεργετικές διατάξεις του νόμου 3848 που ψηφίστηκε το 2007 και παρέχεται η δυνατότητα στη σύζυγο ή σε έναν συγγενή πρώτου βαθμού να διοριστεί στο Δημόσιο.

Διορίζονται, διορίζονται, διορίζονται. Για κάθε κακό που συμβαίνει σ΄αυτή τη χώρα, σεισμό, πυρκαγιά, αυτοκινητιστικό δυστύχημα, εργασιακό δυστύχημα και είναι μαζικό, οι κυβερνήσεις ανεξαρτήτως χρώματος επιλεγουν να διορίζουν συγγενείς στο δημόσιο για να απαλύνουν τον πόνο τους και να ενισχύσουν την οικονομική τους κατάσταση (κατά μια άποψη) ή για να εξαγοράσουν τη σιωπή τους, να βουλώσουν τα στόματα για τυχόν ευθύνες και να εξασφαλίσουν ψήφους (κατά την άλλη άποψη).

Τι απαράδεκτο μέτρο είναι αυτό και γιατί το ανεχόμαστε; και πως ανέχονται αυτοί οι άνθρωποι, οι δυστυχισμένοι συγγενείς των θυμάτων, να εξαγοράζεται έτσι η αξιοπρέπεια τους και να παραγράφονται οι ευθύνες του κράτους με αντάλλαγμα έναν διορισμό, μια θέση στο δημόσιο, μια σύνταξη κι ένα εφάπαξ;

Γιατί περί αυτού πρόκειται. Η πολιτεία εξαγοράζει τη σιωπή των πολιτών επειδή είναι ανίκανη να φτιάξει σωστούς δρόμους και να αστυνομεύσει σωστά τα σημεία – καρμανιόλες για να αποτρέψει πολύνεκρα αυτοκινητιστικά, όπως αυτά των Τεμπών και του Μαλιακού.

Το κράτος κοστολογεί όσο μια θέση στο δημόσιο την ανικανότητα του να σβήσει τις μεγάλες φωτιές της Πελοποννήσου ή να εφαρμόσει τους πολεοδομικούς κανονισμούς και να αποτρέψει τα αυθαίρετα, ώστε να μην έχουμε νεκρούς σε κάθε σεισμό.

Το Δημόσιο ανταλλάσει με μια καρέκλα τις ευθύνες του για την έλλειψη στοιχειωδών μέτρων προστασίας και ελέγχων της Επιθερώσης Εργασίας στα επαγγέλματα υψηλής επικινδυνότητας, ώστε να μην σκοτώνεται κάθε εβδομάδα ένας εργαζόμενος.

Αλλά ακόμη κι αν δεχτω αυτή τη λογική γιατί να μην διορίζονται σε θέσεις του δημοσίου συγγενείς και των 2.100 ατόμων που σκοτώνται κάθε χρόνο στην άσφαλτο; Λιγότερο πόνο και ψυχική οδύνη προκαλούν όσοι σκοτώνονται κατά μόνας;

Γιατί να μην διορίζεται στο δημόσιο κάθε συγγενής εργαζόμενου (συνήθως μετανάστη) στις οικοδομές που πεθαίνει από εργατικό δυστύχημα; Να θυμίσω ότι μόνο στα Ολυμπιακά έργα του 2004 είχαμε 13 νεκρούς στα Ολυμπιακά εργοτάξια, 65 στα υπόλοιπα έργα στήριξης και εκατοντάδες τραυματίες! Γι αυτούς γιατί δεν άνοιξαν οι πόρτες του δημοσίου;

Δεν θα ήταν πιο έντιμο να πει το κράτος, ότι αντί να διορίζω ανειδίκευτους ανθρώπους σε άσχετα πόστα, θα διαθέτω τα λεφτά που μου κοστίζει κάθε εργαζόμενος, στον αντίστοιχο κοινωφελή σκοπό στη μνήμη του; Δεν θα μπορούσε για να πάραδειγμα να αγοράσει πυροσβεστικά για τη Δυτική Ελλάδα, ασθενοφόρο για τα σεισμόπληκτα Κύθηρα, να δημιουργήσει Κέντρο Υγείας Αστικου Τύπου και να το επανδρώσει στο πολύπαθο Πέραμα, να βελτιώσει τον ηλεκτροφωτισμό και τη σήμανση στα Τέμπη αντί να διορίζει;

Πότε επιτέλους θα πάψει το δημόσιο να είναι το χαλάκι κάτω από το οποίο κρύβουμε όλα τα προβλήματα αυτού του κράτους και πότε θα σταματήσει να προβάλλεται (ειδικά στα μάτια των νέων στους οποίους απευθύνεται συνήθως το ευεργέτημα) ως η πανάκεια για όλα προβλήματα; Θα τολμήσει κανένας πολιτικός να καταγγείλει αυτόν τον άκρατο λαϊκισμό;