NYLON

Η δημοκρατία, ως σύστημα διακυβέρνησης και πρότυπο κοινωνικής συμβίωσης, δεν επινοήθηκε ως ένα αψεγάδιαστο πολιτευματικό αρχέτυπο.Για τους πλέον οξυδερκείς πολιτικούς αναλυτές ο δημοκρατικός τρόπος απονομής, οργάνωσης και διάχυσης της κρατικής ισχύος θεωρήθηκε ο λιγότερο κακός τρόπος οργάνωσης των σύνθετων ανθρώπινων κοινωνιών και ,ειδικότερα, της διαχείρισης των αντιτιθέμενων ατομικών συμφερόντων.

Η θεώρηση της δημοκρατίας υπό αυτό το πρίσμα συνεπάγεται ,αυτονόητα, την παραδοχή ότι κατά την λειτουργία της θα υπάρξουν σφάλματα, παραλείψεις και φαινόμενα διαφθοράς.Ο άνθρωπος, ως πολιτική μονάδα, διαθέτει ικανότητες, χαρίσματα αλλά και αδυναμίες που είναι αδύνατον να μην αντανακλούνται κατά την δραστηριοποίηση στην δημόσια σφαίρα.

Οι νόμοι μιας δημοκρατίας είναι οι ασφαλιστικές δικλείδες απέναντι σε τέτοιες δυσλειτουργίες όμως η πραγματική της δύναμη είναι έγκειται στην δέσμευση του καθενός από εμάς να την υπερασπιστεί και να την εξελίξει όταν αυτό κρίνεται αναγκαίο.Όταν αυτή η δέσμευση απουσιάζει ατομικές αδυναμίες και συμπεριφορικά μεινονεκτήματα γίνονται αίτια νοσηρότητας και παρακμής σε μαζική κλίμακα.

Η ιστορία της δημοκρατίας μας είναι η ιστορία ενός διεφθαρμένου και αυτιστικού,πλέον, πολιτικού συστήματος που δεν μπορεί όχι μόνο να ακολουθήσει τις ανάγκες της μετα-νεωτερικότητας αλλά (πιο τραγικό) να υπερασπιστεί στοιχειώδη δικαιώματα όπως αυτά της ζωής, της αξιοπρέπειας,της παιδείας και της εργασίας

Σεβομαι την άποψη του καθενός ο οποίος μπορεί να τρέφει φιλοσοφική ή εμπειρική αντιπάθεια προς την έννοια του κράτους ως φορέα ισχύος.Έχω και εγώ πάρα πολλές επιφυλάξεις.Θα πρέπει όμως ο καθένας μας να εκφράσει το όραμα του για την οργάνωση της κοινωνίας μας και θεμελιώνοντας το με επιχειρήματα να το θέσει σε αναμέτρηση με το status quo, που όλοι λατρεύουμε να κατηγορούμε.

Το “σύστημα” νοηματοδοτείται από τον καθένα μας αρνητικά, θετικά ή και ουδέτερα. Αρνούμαι όμως να δεχθώ ότι είναι κάτι σκοτεινό,ακαθόριστο και ανεπηρρέαστο από την δική μας αντίδραση.Αυτό το τέρας χτίστηκε και διογκώθηκε καταπιέζοντας τις δικές μας ανάγκες με την προσωπική μας ανοχή και αφασία.Ως εκ τούτου μόνο από εμάς μπορεί να αλλάξει.

Συνειδητοποιημένα (όχι με άναρθρες κραυγές και μονότονα συνθήματα),σταθερά (όχι μόνο με πορείες) και μαζικά (όχι με περιχαρακωμένα κομματικά blocks) είναι δυνατόν τέτοιου είδους συστημικές αλλαγές να συντελεστούν.Αιρετικός ή όχι, αυτό που εξελίσσεται δεν είναι εξέγερση όμως μπορεί υπό όρους να αποτελέσει μια εστία κοινωνικής αφύπνισης.Δεν θα είναι όμως αρκετό να φωνάξουμε όλοι φτάνει πια.Ολοι μας είμαστε υποχρεωμένοι να εξωτερικεύσουμε συγκροτημένα τις προσδοκίες μας για την συνέχεια.

Mόλις ο τελευταίος κάδος σκουπιδιών σταματήσει να καπνίζει τα MME μας (ίσως και μερικά blogs) θα στραφούν ,όπως κάνουν τόσα χρόνια τώρα, αλλού.Οι πολιτικές μας συνειδήσεις θα κοιμηθούν πάλι?