Η σημερινή δημοσκόπηση που δημοσίευσε το Reuters ήταν ένα σοκ για τους υποστηρικτές του Barack Obama. Είχε ξεκινήσει μια καθοδική πορεία τον τελευταίο μήνα, αλλά η σημερινή ήταν μεγάλη. Ο Obama (σύμφωνα με αυτή τη δημοσκόπηση) υπολείπεται 5 μονάδων του John McCain τη στιγμή που τον Ιούλιο ήτνα μπροστά 7 ολόκληρες μονάδες!
Προσπαθώντας να ερμηνεύσουν το φαινόμενο οι αναλυτές το αποδίδoυν κυρίως στις συνεχείς προσωπικές επιθέσεις της καμπάνιας του McCain, καθώς και στον πρόσφατο πόλεμο στη Γεωργία που θεωρείται ως προνομιακό πεδίο στην ατζέντα του McCain. Ο Paul Crugman λέει ότι από την καμπάνια του Obama λείπει το πάθος.
Βλέποντας όμως κανείς τα στοιχεία αυτής της δημοσκόπησης στο Reuters διαπιστώνει ότι το μεγάλο πρόβλημα του Obama βρίσκεται στη συσπείρωση των Δημοκρατικών ψηφοφόρων. Μέσα σε ένα μήνα η πρόθεση ψήφου ανάμεσα στους Δημοκρατικούς έπεσε κατά 9 μονάδες, ενώ η πτώση ακουμπά το 12% ανάμεσα στους αριστερούς προοδευτικούς γενικά (liberals στην ολορογία των Αμερικάνων).
Ποτέ δεν θα μπορούσαν οι γελοίες επιθέσεις τύπου Paris Hilton ή η έλλειψη πάθους στις τελευταίες ομιλίες να διασπάσουν την ενότητα της εκλογικής βάσης. Αντίθετα, αυτές οι προσωπικές επιθέσεις θα μπορούσαν να την ενδυναμώσουν. Το πρόβλημα κατά τη γνώμη μου πάει δύο μήνες πίσω. Όταν ο Obama αποφάσισε (πρόωρα) αμέσως μετά τη νίκη του επί της Χίλαρυ να προσεγγίσει τους μεσαίους ψηφοφόρους, ψηφίζοντας το νομοσχέδιο FISA, και ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων από το σκληρό πυρήνα των υποστηρικτών του.
Εκείνη τη στιγμή διασπάστηκε η ενότητα στα βάση των ψηφοφόρων του καθώς έδειξε ότι θα μπορούσε να τους απογοητεύσει αν ερχόταν στην εξουσία. Όλοι λένε ότι υπάρχει χρόνος να ανατραπεί η κατάσταση καθώς ο McCain επί της ουσίας δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ σοβαρός αντίπαλος.
Αλλά το μάθημα για τον Obama πρέπει να ήταν σκληρό. Όταν απομακρύνεσαι από τις βασικές σου αρχές για τα εκλογικά οφέλη, δεν είναι καλό δείγμα. Ούτε για τους “δικούς σου”, ούτε για τους “απέναντι”.
Παρένθεση: Μόνο στην Ελλάδα ο κόσμος πάει και ψηφίζει μονοκούκι – αποφασισμένος. Ποτέ δεν αποφασίζουμε να τιμωρήσουμε κάποιον επειδή παίζει παιχνίδια ή είναι ασυνεπής. Στην Ισπανία έστειλαν αδιάβαστο τον Αθναρ μέσα σε 7 μέρες (από φαβορί που ήταν) και έβγαλαν τον Θαπατέρο. Εμείς εδώ, πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να τιμωρήσουμε μια κυβέρνηση ή κάποιο πολιτικό.
Γυρνάμε στον Obama. Θα φανεί το επόμενο διάστημα αν έχει αξιολογήσει σωστά τς αιτίες της πτώσης. Η αρχή για την τελική ευθεία της καμπάνιας θα γίνει στο συνέδριο των Δημοκρατικών όπου και θα αποδεχθεί το χρίσμα, οπότε θα πάρουμε μια πρώτη γεύση. Θα είναι εκεί και ο Παναγιώτης να μας τα πει από πρώτο χέρι. Παίζονται πολλά.
Update: Είδα ότι ο Παναγιώτης ο Βρυώνης έκανε share στο Google reader του το άρθρο (τον ευχαριστώ) με την υποσημείωση
“Ενδιαφέρον άρθρο. Λίγο άστοχη η αναφορά στην Ισπανία -χρειάστηκε μία τρομοκρατική επίθεση με πολλούς νεκρούς για να αλλάξει το εκλογικό σώμα.”
Έχει κάποιο δίκιο γιατί γράφοντας το, θεώρησα δεδομένο ότι οι αναγνώστες γνωρίζουν τις αιτίες αλλαγής του προσανατολισμού του εκλογικού σώματος στην Ισπανία το 2004. Πράγματι, δεν θα μπορούσε να υπάρξει τέτοια μεταστροφή χωρίς κάποιο σοβαρό λόγο. Απλά πιστεύω απόλυτα ότι αν στην Ελλάδα είχαμε παρόμοιο γεγονός (και οι πυργκαγιές πέρσι ήταν επίσης κάτι εξίσου βαρύ) δεν θα αλλάζαμε τον εκλογικό μας προσανατολισμό για να τιμωρήσουμε τον οποιονδήποτε.
ΥΓ: Αυτός ο Lieberman τι φρούτο είναι? Το 2000 υποψήφιος αντιπρόεδρος με τον Al Gore, τώρα πάει για υποψήφιος με τον McCain? Τι κωλοτούμπα είναι αυτή?
August 21st, 2008 at 00:24
«Εμείς εδώ, πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να τιμωρήσουμε μια κυβέρνηση ή κάποιο πολιτικό»
Τέτοιες μέρες, πέρσι το καλοκαίρι, γύρισε ο κόσμος ανάποδα και παρόλα αυτά δεν τιμωρίσαμε κανένα, ούτε τους μεν ούτε τους δε. Οι εκλογές έγιναν ως σαν οι Φωτιές να μην υπήρξαν ποτέ.
Σχετικά με τον Lieberman και τον τρόπο που μετακινήται μεταξύ των δύο “στρατοπέδων”, μου θυμίζει , τηρουμένων των αναλογιών, τον χαρακτήρα του Mike Novick, για όσους έχουν δει το, έτσι και αλλιώς, προφητικό σήριαλ -24- (προφητικό γιατί αναφέρατε στην μαύρο δημοκρατικό γερουσιαστή David Palmer, o οποίος γίνεται και ο πρώτος μαύρος πρόεδρος των Η.Π.Α.)
August 21st, 2008 at 02:36
Στα averages των πολ είναι ακόμα μπροστά (http://www.realclearpolitics.com/epolls/2008/president/us/general_election_mccain_vs_obama-225.html)… Ίσως ο Ομπάμα όντως προσέγγισε τον median voter παραπάνω από όσο θα έπρεπε και τώρα έχει δουλειά μπροστά του για διορθωτικές κινήσεις. Για να δούμε αν το convention θα “στρώσει” την κατάσταση.
August 21st, 2008 at 10:34
Πιστεύω ότι η προφανέστερη μετάφραση του liberals είναι φιλελεύθεροι. Γιοκ αριστεροί, γιοκ προοδευτικοί.
August 21st, 2008 at 10:42
@jorge έχω επηρεαστεί από το βιβλίο του Paul Grugman “Η συνείδηση ενός προοδευτικού” του οποίου ο πρωτότυπος τίτλος είναι “The Conscience of a Liberal”. Στην Ελλάδα το μετέφρασαν ως “προοδευτικός” και ο μεταφραστής (δεν θυμάμαι ποιός ειναι) είχε δώσει μια καλή εξήγηση γιατί χρησιμοποίησε αυτό τον όρο.
Στο κάτω – κάτω, η λέξη “προοδευτικός” δεν έχει την απολύτως ίδια έννοια σε όλους τυς πολιτισμούς και τις κουλτούρες. Μπορεί για αυτούς προοδευτικοί να θεωρούνται όσοι ονομάζονται liberals. Δεν ξέρω, εμένα η εξήγηση του μεταφραστή του βιβλίου με κάλυψε ότι για την εκεί κουλτούρα ο όρος προοδευτικός είναι αντιπροσωπευτικός. Πολύ περισσότερο που, φιλελεύθεροι, με την πολιτική έννοια του όρου, θεωρούνται και οι Ρεπουμπλικάνοι.
August 21st, 2008 at 10:52
Νίκο δεκτόν. Σε ευχαριστώ για την απάντηση και το reference.
August 21st, 2008 at 15:08
Αν κάτι σίγουρα διαθέτει ο McCain είναι ο απλοποιημένος και ευθύς λόγος. Μπορεί να διαφωνεί κανείς μαζί του (που σίγουρα αρκετοί διαφωνούμε έντονα), αλλά μένει σταθερός στις απόψεις του και αυτό του δίνει εκ των πραγμάτων ένα επικοινωνιακό πλεονέκτημα. Χρησιμοποιεί το χαρτί της εντιμότητας και συνέπειας των λόγων του, τη στιγμή που ο Obama παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα σε αντικρουόμενες θέσεις για να μην απογοητεύσει κανέναν (αν το σκεφτούμε υπάρχουν πολλά ανάλογα ελληνικά παραδείγματα..)
Αυτή η αντίθεση ήταν ακόμα πιο εμφανής στην πρώτη κοινή τους εμφάνιση στο forum που διενεργήθη στην εκκλησία Saddleback, όπου ο Obama επιχειρούσε να υπεκφύγει, ενώ ο McCain εμφανίστηκε στιβαρός και αποφασιστικός. “Obama was just like a regular politician, he didn’t answer the questions…” (το άρθρο του guardian είναι κατατοπιστικότατο)
Μέχρι τώρα ο Obama εμφανιζόταν ως εκφραστής της βαθιάς ανάγκης για αλλαγή. Αν αρχίσει να κάνει συμβιβασμούς για να ταιριάξει τα αταίριαστα και να ικανοποιήσει τους πάντες, τότε πιθανότατα θα καταλήξει να απογοητεύσει τους πάντες. Να τον θεωρήσουν δηλαδή σαν ένα ακόμα συνηθισμένο πολιτικό με τετριμμένο λόγο, να αδιαφορήσουν για αυτόν και να τον προσπεράσουν.
Όμως όπως λες κι εσύ Νίκο, χρόνος υπάρχει…
August 21st, 2008 at 17:13
Πολύ καλή ανάλυση. Εξηγεί εν μέρει και το πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο από το 1996 έως το 2004 πήγε κόντρα στις προσδοκίες της βάσης του και απογοήτευσε τον σκληρό πυρήνα των οπαδών του, διαλύοντας έτσι την βάση του.
Θυμίζω αγρότες, συνταξιούχους και νεολαία, πεδία προνομιακά για το ΠΑΣΟΚ μέχρι τότε.
Ήταν δε τόσο ισχυρή η απογοήτευση του σκληρού πυρήνα, που αυτή αντέχει μέχρι σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά.
August 21st, 2008 at 23:07
Πάντως Lieberman κακομοίρης έφαγε τόσο κράξιμο από τους Δημοκρατικούς που υποστήριξε την εισβολή στο Ιράκ, δεν είχε και πολλές επιλογές. Είναι και ο κλασικός τύπος αντιπρόεδρου, που επειδή είναι κεντρώος, κάνει boost τα credentials του κάθε υποψήφιου, είτε από την μία πλευρά, είτε από την άλλη.
Σχετικά με τον όρο liberal στο αμερικάνικο context, συμφωνώ και εγώ ότι ενώ κυριολεκτικά μεταφράζεται φιλελεύθερος, είναι πιο ρεαλιστικό να μεταφραστει σαν προοδευτικός, που βασικά σημαίνει υποστηρικτής του μεγάλου και αναδιανεμητικού κράτους.
August 22nd, 2008 at 03:23
Πρώτα μάθε πως μεταφράζεται το liberal και μετά να μιλάς για το FISA.
Όσο για την μπαρουφιά περί Ισπανίας, πάλι καλά στα προλάβανε άλλοι
Φιλικά αλλα λίγη σκληρή κριτική κάνει καλό στον καθένα.
August 22nd, 2008 at 17:00
Διάβασε και το άρθρο Obama fatigue στον Economist της περασμένης εβδομάδας.
Υπάρχει και online εδώ:
http://www.economist.com/displaystory.cfm?story_id=11885292
August 24th, 2008 at 03:16
Koita mias k les gia LIberman, to krifo xarti tou McKein einai oti einai bi-partisan, to 2004 epeze gia na itan VP me ton Kerry. Ayto einai kati pou mas lipei, diladi oti enw sthn ellada exoume ta kopadia, sthn ameriki o ka8e politikos mporei na paei enantia sto komma k na allaxei k opote 8elei, ayto paei na pei politiki. o McKein einai enas kentrwos me arketa proodeytikes idees p.x. se abortion issues k giayto pernei k apo ta aristera enw oi neo-cons ton vlepoun me miso mati
August 24th, 2008 at 12:46
@chris συμφωνούμε. Εδώ έχουμε βουλευτές που εκπροσωπούν το κόμμα τους στους ψηφοφόρους τους, αντί να εκπροσωπούν τους ψηφοφόρους τους στη βουλή.
August 26th, 2008 at 13:42
Περιμένουμε όλοι με εξαιρετικό ενδιαφέρον τα αποτελέσματα των διορθωτικών ενεργειών του Obama απέναντι στις κοινότητες που τον υποστήριξαν με πάθος στο διαδίκτυο.
Όσο για την μετάφραση των ευαίσθητων ορολογιών, μάλλον θα πρέπει να αρχίσουμε να τις αποδίδουμε σε σύνθετη μορφή (όπως συνηθίζεται στην γερμανική-συνθετική γλώσσα).
Ο λόγος είναι ότι οι τα πολιτικά κόμματα φαίνεται να χρησιμοποιούν παραδοσιακά στερεότυπα και έννοιες για να κρύψουν την πραγματική κοινωνική τους τοποθέτηση-συνισταμένη. Πχ. Οι republicans δεν είναι σωστό να χαρακτηριστούν μονοδιάστατα φιλελεύθεροι γιατί είναι πάνω από όλα συντηρητικοί (με την έννοια ότι δεν επιθυμούν την πρόοδο της κοινωνίας συνολικά, αλλά την συντήρηση ή την πρόοδο συγκεκριμένων τάξεων και ομάδων).
Έτσι, κατά την άποψη μου οι δημοκρατικοί θα αντανακλούσαν καλύτερα την φιλοσοφία τους με ένα επίθετο του τύπου “φιλελευθεροκοινωνικοπροοδευτικοί” (όπως σε κάποια άλλη ξένη γλώσσα) και οι ρεπουμπλικάνοι “συντηρητικοσκληροεπεκτατικοί”.
Επίσης το φάσμα της Αμερικανικής πολιτικής ξεκινά λίγο πιο αριστερά από το δικό μας κέντρο και πάει εξίσου δεξιά, φέρνοντας τα δυο κόμματα εξουσίας πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Οι όροι και οι έννοιες λοιπόν θέλουν προσοχή στη χρήση τους γιατί αλλιώς παίζουμε το παιχνίδι της διάχυσης “εικόνας” που εξυπηρετεί το πολιτικό marketing των φορέων…
August 31st, 2008 at 19:27
Η Αμερική τόσο πολιτικοποιημένη ; ώστε να αποτέλεσει παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους άλλους ; Πρωτάκουστα πράγματα, νομίζω …
Λέτε ότι εμείς ψηφίζουμε μονοκούκι, γιατί δεν γνωρίζουμε το συμφέρον μας; κάτι τέτοιο καταλαβαίνω, διορθώστε με αν νομίζετε άδικο τον σχολιασμό. Αστειότητες. Δεν γνωρίζει ο άνεργος τι πρέπει να κάνει ; Όταν το στομάχι του γουργουρίζει, όταν δεν έχει να πληρώσει τα στοιχειώδη τιμολόγια των ΔΕΚΟ; αυτό λέτε, αυτά αναλύετε ; Πάει και ψηφίζει μονοκούκι αυτόν που τον διαλύει ; Νομίζω ότι απαιτείται περισσότερος σεβασμός στους αδύναμους μη προνομιούχους έλληνες που δεν έχουν καν τη δυνατότητα επιλογής.
Σε ότι αφορά τον Obama, McCain και τις αμερικάνικες εκλογές. Οι Αμερικανοί θα ψηφίσουν όπως πάντα, το 50% του ενεργού πληθυσμού. Και κατά τα φαινόμενα θα βγάλουν τον McCain. Θα γίνει αυτό διότι ακόμη ο φυλετισμός στην Αμερική καλά κρατεί έστω και αν βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση. Όλες οι δημοσκοπήσεις στην αμερική (κρυφές και φανερές) αυτό συμπεραίνουν: Οι λευκοί δημοκρατικοί ψηφοφόροι, στην συντριπτική πλειοψηφία τους, θα επιλέξουν McCain.
Και ειδικά από τη στιγμή που τους προσέφεραν τη δικαιολογία της απειρίας του Obama γύρω από διεθνή θέματα, τους έδωσαν και το “ηθικό” έρεισμα να ψηφίσουν τον αντίπαλο.
Το σύνθημα με λίγα λόγια λέει: Ο Ομπάμα είναι άπειρος (μαύρος μουσουλμάνος), ψηφίστε τον έμπειρο (λευκό) McCain.
September 17th, 2008 at 12:47
Οι συσχετισμοί πολιτικής κουλτούρας μεταξύ λαών αν θέλουμε να γίνονται σοβαρά θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη και άλλα κοινωνικά χαρακτηριστικά.
Στην Ελλάδα ακόμα διατηρούμε ένα πολιτικό σύστημα με πελατιακές σχέσεις. “Δεν μου διόρισε ο Χ το παιδί και δεν τον ψηφίζω”.
Ένας φίλος Φιλανδός μου είχε πει πως παραιτήθηκε βουλευτής επειδή διέρευσε ότι ασχολήθηκε, απόλυτα νόμιμα, με προσωπικό θέμα ενός ψηφοφόρου του. Και δεν μιλάμε για διορισμό αλλά για διευκόλυνση μίας διοικητικής διαδικασίας.
Το ότι, ως τώρα τουλάχιστον, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ συγκέντρωναν περί το 84% οφείλεται νομίζω στις πανίσχυρες πλάτες των ΜΜΕ και στις πελατιακές σχέσεις.
Βλέπου με όλοι τον πόλεμο των μεγάλων ΜΜΕ στο προφιλ του Αλέξη Τσίπρα που δεν σχετίζεται με τις πολιτικές του θέσεις αλλά με τις προσωπικές του συνήθειες.
Δύο λοιπόν είναι οι λύσεις και τις ξέρουμε όλοι:
1. Απομάκρυνση του ελέγχου των ΜΜΕ από συμφέροντα και επιστροφή τους στους δημοσιογράφους
2. Αποδόμηση των πελατειακών σχέσεων πολίτη-βουλευτών
Πιστεύετε σοβαρά πως υπάρχει φως στο βάθος του τούνελ; Μπαααα….