NYLON

(επιχειρώ επιστροφή σε πιο τακτικό blogging, ελπίζω να τα καταφέρω)

Μόλις χθες είδα δύο νέα άρθρα σχετικά με το Twitter και ήρθαν πάνω στους δικούς μου προβληματισμούς για το πραγματικό νόημα και την αξία του μέσου αυτού. Η Ελληνική σφαίρα του Twitter μεγαλώνει με εκρηκτικούς ρυθμούς και αρχίζει να δείχνει τα πρώτα συμπτώματα παιδικών ασθενειών που έδειξαν και άλλα social Μέσα στο παρελθόν πριν να αρχίσουν να ωριμάζουν. Για το λόγο αυτό πιστεύω ότι καλό θα είναι να μένουμε σε στενή επαφή με τον προβληματισμό που αναπτύσσεται έξω ώστε να αξιοποιούμε την ωρίμανσή τους και να κάνουμε πιο γρήγορα βήματα.

Ο Steffan Antonas ακολουθούσε στο Twitter μια γνώριμη τακτική: κάθε φορά που κάποιος τον έκανε follow στο Twitter τον έκανε (follow) και αυτός. Με αυτό τον τρόπο διασφάλιζε ότι θα κρατηθεί η “αμοιβαιότητα” στη σχέση και έτσι οι αριθμοί των followers μεγάλωναν γρήγορα.

Το ίδιο κάνουν χιλιάδες μέλη του Twitter σε όλον τον κόσμο σήμερα. Ξέρουν ότι όσο περισσότερους προσθέσεις στη λίστα σου, τόσοι περισσότεροι θα σε προσθέσουν στη λίστα τους. Ο Stefan Antonas σε ένα χθεσινό του άρθρο ανακοίνωσε ότι διέγραψε από τη λίστα του όλους όσους παρακολουθεί, εκτός από καμιά διακοσαριά τους οποίους εκτιμά ότι μπορούν να του δώσουν όχι απλώς πληροφόρηση, αλλά γνώση.

Σε όλο το κείμενο εξηγεί με πολύ ενδιαφέροντα τρόπο το πως πέρασε από την λογική των μεγεθών (πολλοί followers τους οποίους προσπαθεί να μετατρέψει σε επισκέπτες στο blog του) στη λογική της ποιότητας – παρακολουθώντας μόνο όσους γράφουν μηνύματα που περιέχουν αξία.

Πάντα πίστευα ότι, όσο περισσότερους ακολουθείς, τόσο λιγότερο ενδιαφέρεσαι για αυτά που λένε – είναι αδύνατο να τους παρακολουθήσεις όταν είναι πολλοί. Το μόνο που τους ζητάς είναι μια ψήφο δημοφιλίας. Και μέσα σε αυτό χάνεις τα αξιόλογα μηνύματα, όσα μπορούν να σου κάνουν τη ζωή λίγο καλύτερη γιατί προσθέτουν γνώση.

Ο τρόπος που χρησιμοποιούμε ένα μέσο δείχνει πολλά και για την ίδια μας την κουλτούρα. Κάποιοι το χρησιμοποιούμε ως μέσο “ψηφιακού ναρκισισμού“, άλλοι ως μέσο γνώσης. Ο Robert Scoble είχε πει αρκετά νωρίς ότι δεν έχει σημασία πόσοι σε κάνουν follow στο Twitter, αλλά ΠΟΙΟΥΣ κάνεις εσύ follow.

Ο Tim O’Reilly είναι ένας από αυτούς που ακουλουθούν στο Twitter καθημερινά τη λογική “να είσαι γενναιόδωρος προωθώντας την καλή δουλειά που κάνουν άλλοι”. Είναι ένας άριστος mindcaster. Έχει πάνω από 1 εκ. followers χωρίς να είναι τηλεοπτικός ή αθλητικός αστέρας. Κάθε του tweet είναι ένας οδηγός σε κάτι αξιόλογο, μια πηγή γνώσης. Έτσι κι αλλιώς, το μοτο της εταιρείας του πάντα ήταν “αλλάζουμε τον κόσμο διαδίδοντας τη γνώση των καινοτόμων” (changing the world by spreading the knowledge of innovators).

Mindcasting

Την ίδια μέρα ο Jay Rosen έκανε link μέσω του Twitter, σε ένα παλιότερο άρθρο του στο οποίο περιγράφει το πως εκείνος χρησιμοποιεί το Twitter – ως ένα εργαλείο Mindcasting αντίθετα με πολλούς που το χρησιμοποιούν σαν εργαλείο lifecasting.

Το Word Spy έχει ένα ενδιαφέροντα ενδεικτικό ορισμό του τι είναι mindcasting:

Η δημοσίευση μιας σειράς μηνυμάτων τα οποία αποτυπώνουν τις τρέχουσες απόψεις κάποιου προσώπου, τις ιδέες, τα πάθη, τα διαβάσματα και άλλα πνευματικά του ενδιαφέροντα.

Το άρθρο βρήκε μια εκ νέου μεγάλη αποδοχή και συζητήθηκε πολύ. Μέσα από το άρθρο βρίσκει κανείς links σε εξαιρετικά ενδιαφέρουσες πηγές σε άλλα άρθρα, όπως αυτό που παρουσιάζει το Mindcasting στο Twitter σαν μια νέα στρατηγική Blue Ocean.

Στο άρθρο ο Rosen παρουσιάζει μια σειρά από πρακτικές καθημερινής χρήσης του Twitter οι οποίες μεγαλώνουν την αξία ενός Twitter feed, και μπορούν να συγκροτήσουν ένα mindcasting Twitter account. Και συμφωνώ απόλυτα με το μήνυμα που έγραψε ο Tim O’Reilly ότι θα ήταν ευχής έργο αν μπορούσα κι εγώ να ακολουθήσω τις πρακτικές που προτείνει στο #3 του άρθρου του ο Rosen.

Η πρόταση του Rosen να χρησιμοποιούνται πολλά διαφορετικά κοινωνικά δίκτυα με τον τρόπο που ταιριάζει στο καθένα, είναι η άριστη απάντηση στα συνήθη ερωτήματα “blog ή Twitter – Twitter ή Friendfeed?” Συγκεκριμένα, ο Rosen στο #4 προτείνει “σχετικά αραιό blogging, καθημερινό mindcasting στο Twitter, χώρος εργασίας στο Friendfeed” (ο Παναγιώτης προτείνει το Friendfeed ως χώρο διαλόγου κάτι που δεν το βλέπω αρκετά διαφορετικό).

Μέσα από αυτό το άρθρο, αλλά και πολλά άλλα στα οποία κάνει link ο Rosen, μπορεί κάποιος να βρει πως το mindcasting μπορεί να έχει αξία για διαφορετικούς τύπους ανθρώπων, διαφορετικά κοινά και κλάδους – από το χώρο της δημοσιογραφίας και ενημέρωσης, μέχρι τις επιχειρήσεις και την πολτική.

Πολύ σημαντικό στοιχείο σε αυτή την εξέλιξη είναι η ύπαρξη των Twitter lists που μόλις έγιναν διαθέσιμες, και σου δίνουν τη δυνατότητα να δημιουργείς ομάδες από χρήστες που παρακολουθείς με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, και να τις μοιράζεσαι με άλλους. Είναι ένα από τα φίλτρα που χρειαζόταν το Twitter για να αποφύγουμε την υπερπληροφόρηση.

Πριν από ένα σχεδόν χρόνο οι πιο διάσημοι χρήστες του Twitter ήταν προσωπικότητες κυρίως της τεχνολογικής κοινότητας όπως ο Robert Scoble. Από τη στιγμή που μπήκαν μεγάλες διασημότητες των Media και της κοινωνίας το τοπίο άλλαξε δραματικά. Πολύ σύντομα θα δούμε και στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο με την είσοδο πολλών διάσημων που επιδιώκουν μια πιο στενή σχέση με το κοινό τους.

Τότε οι χρήστες του Twitter θα αρχίζουν να χωρίζονται σε 2 μεγάλες κατηγορίες: στους διάσημους οι οποίοι απλώς επικοινωνούν με το κοινό τους, και τους mindcasters που θα μεγαλώνουν αργά αλλά σταθερά το κοινό τους επειδή δίνουν πληροφόρηση πολύ υψηλής αξίας και γιαυτό τους κάνουν share πολλοί άλλοι στα δικά τους δίκτυα. Οι υπόλοιποι θα συμμετέχουν σε μικρές (σχετικά) κοινότητες ανθρώπων, με τους οποίους μοιράζονται κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και συνομιλούν γιαυτό καθημερινά.