Βλέπω υπηρεσίες σαν το Twitter και το FriendFeed να διαδίδονται σαν ιός παγκόσμια. Πριν από ένα χρόνο ήταν που ξεκινούσε ο ιός του Facebook. Τώρα όμως δεν πρόκειται για κάποιες νέες εταιρείες με άλλο όνομα – κάτι παρόμοιο με το Facebook. Έχουμε να κάνουμε με ένα social experience πολύ διαφορετικό. Κάτι που μας απομακρύνει από παραδοσιακούς τρόπους να παίρνουμε και να δίνουμε πληροφορίες, και μας βάζει σε νέους δρόμους.
Λίγο καιρό πριν ο Loic Le Meur έγραψε ότι ο διάλογος έχει ξεφύγει πλέον από τα blogs – κάτι που μέχρι τώρα ήταν ο κανόνας. Γράφει συγκεριμένα:
H πρόκληση για το Friendfeed και τα παρόμοια είναι ότι ενώ θέλω πραγματικά όλες οι υπηρεσίες μου να είναι συγκεντρωμένες σε ένα μέρος, θα προτιμούσα αυτό το μέρος να είναι το μπλογκ μου.
Λογικό να θέλει κάποιος να συγκεντρώσει όλο το διάλογο που τον ενδιαφέρει και τον αφορά, στο “δικό του χώρο”. Όχι για να τον ελέγξει (φαντάζομαι ότι ο Le Meur δεν έχει τέτοιο πρόβλημα) αλλά για να τον παρακολουθεί καλύτερα (αυτός και το κοινό του). Όμως δεν είναι τόσο απλό.
Ο διάλογος μετακινείται από μια πολύ στατική και αργή μορφή – τα σχόλια κάτω από ένα blog post – σε μια πιο δυναμική μορφή: στη ροή του Twitter, του Friendfeed (αν και εγώ δεν έχω καταφέρει μέχρι τώρα να το ενσωματώσω στην καθημερινή μου πρακτική), και άλλα παρόμοια. Φαίνεται ότι ο διάλογος οδηγείται εκεί που μπορεί να έχει πιο social χαρακτηριστικά.
Είναι δύσκολο πλέον (κατά τη γνώμη μου) να επιστρεψουμε στο μοντέλο που λέει ότι το μπλογκ μας είναι το επίκεντρο της σχέσης μας με την κοινότητα. Υπηρεσίες σαν το Twitter (και το sync live στην Ελληνική να μην ξεχνιόμαστε) μοιάζουν πλέον πιο ελκυστικές σε σχέση με τα σχόλια ενός μπλογκ. Παρόλο που η στενή σχέση ανάμεσα σε ένα blog post και ένα σχόλιο από κάτω μπορεί να δείχνει ότι βγάζει περισσότερο νόημα, στην πράξη είναι αρκετά περιοριστική και κλειστή από τη φύση της.
Αν θέλεις να καταθέσεις την άποψη σου για ένα blog post πρέπει να πας εκεί (που έχει γραφτεί το post), να ανοίξεις το link που ανοίγει τα σχόλια, να σκρολάρεις μέχρι να τα δεις όλα έως κάτω, και μετά να σχολιάσεις. Πολλή προσπάθεια. Tο ίδιο ταξίδι πρέπει να επαναλαμβάνεται κάθε φορά που πρέπει να διαβάσεις ένα μπλογκ, και μετά να σχολιάσεις αν έχεις κάτι να πεις.
Το Twitter, το Sync live, και όλες οι παρόμοιες υπηρεσίες είναι βασισμένες στο “web της ροής” (web of flow): η πληροφορία που μας ενδιαφέρει έρχεται σε εμάς, όχι το αντίθετο. Και “ρέει” μέσα από ανθρώπους, μέσα από ανθρώπινες σχέσεις.
Ποιά μπορεί να είναι η μετεξέλιξη των μπλογκς όταν ο διάλογος απομακρύνεται από αυτά? Πιθανότατα θα είναι ο χώρος στον οποίο θα αρχειοθετούνται όσα γράφουμε, ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να τα βρίσκουν όταν αναζητούν μια σχετική πληροφορία, κάτι που ακόμα είναι αναγκαίο.
Η σημερινή τεχνολογία των μπλογκς όμως δεν σχεδιάστηκε με την έννοια της “ροής”: τα μπλογκς είναι βασισμένα σε αρχές του web 1.0, και παρόλο που έχουν βοηθήσει στην επανάσταση του κοινωνικού ιστού μέσα από τα ψηφιακά Μέσα, δεν τον υποστηρίζουν με πάρα πολύ καλό τρόπο. Αυτό ανοίγει κατά τη γνώμη μου ένα νέο πεδίο ανταγωνισμού στην αγορά των social media, αλλά κυρίως πιο σημαντικό είναι το ότι έχουμε μπροστά μας ένα νέο τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα social media. Ένα τρόπο που ξεπερνάει την έννοια του destination site – κάτι που είναι τα blogs.
Όλο και περισσότερο, ο λόγος για τον οποίο παρακινούμαι να γράψω ένα blog post, ή να διαβάσω, ή να σχολιάσω σε κάποιο άλλο, είναι μια αφορμή που βρήκα μέσα από την πληροφορία που ρέει στο Twitter, το sync live, ή (λιγότερο) το FriendFeed – το web flow δηλαδή. Κάθε δραστηριότητα μέσα σε αυτό το μπλογκ ποστ ολοκληρώνεται με την επιστροφή μου αμέσως στο web flow.
Όχι μόνο για να συνεχίσω την αλληλεπίδραση του δικτύου, αλλά και για ένα άλλο λόγο: θέλω να μιλήσω για το μπλογκ ποστ με το πρόσωπο που μου έδωσε το ερέθισμα για αυτό, αλλά και με τους υπόλοιπους μέσα από το web flow, που ήρθαν σε επαφή με το ίδιο ερέθισμα
Κάτι άλλο που βλέπω ότι αρχίζει να ενοχλεί αρκετό κόσμο, είναι ο κατακερματισμός στη διανομή της πληροφορίας, αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε social experience: εκατοντάδες, χιλιάδες υπηρεσίες ροής, μεταδίδουν πολλά μηνύματα, από πολλά διαφορετικά δίκτυα, από εκατομμύρια διαφορετικούς ανθρώπους. Πως το μαζεύεις όλο αυτό?
Δεν νομίζω ότι θα διορθωθεί γρήγορα. Πιθανότατα θα γίνει ακόμα χειρότερο, πριν αρχίσει να καλυτερεύει. Και η υπηρεσία που θα καταφέρει να το μαζέψει με αποτελεσματικό τρόπο, ίσως θα είναι η Google της επόμενης γενιάς του web.
Πιστεύω ότι θα επανέλθω, γιατί είναι μεγάλο κεφάλαιο. Ίσως και ο διάλογος γύρω από αυτό το ποστ δώσει επιπλέον τροφή.
April 18th, 2008 at 16:50
Νίκο, με εξέφρασες και πάλι πλήρως. Συνεχώς κάνω τις ίδιες σκέψεις τελευταία.
Απλά βλέπω ότι ακόμη η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων ασχολείται με μια δυο υπηρεσίες.
Και εμείς που κυνηγάμε (ή και δημιουργείτε κάποιοι) τις εξελίξεις δεν προλαβαίνουμε να κοντρολλάρουμε την πληροφορία γύρω μας.
Το σίγουρο είναι ένα.
Το blog είναι η σελίδα μας. Εκεί είναι λογικό να μαζεύονται όλα. Εκτός και αν το friendfeed ή κάποιες αντίστοιχες υπηρεσίες λειτουργήσουν και ως blog όσον αφορά την διαμόρφωση των σελίδων μας ή την δυνατότητα μεταφοράς και των κειμένων μας μαζί με τα σχόλια τους.
Για εμενα blogs είναι και τα σχόλια. Αν κόψεις τα σχόλια από το post είναι απλά ένα ανάγνωσμα.
April 18th, 2008 at 23:05
Νίκο καλησπέρα.
Κάθε φορά που το rss feed μου “χτυπάει” NYLON, ξέρω πως κάποια ενδιαφέρουσα άποψη θα έχεις να εκφράσεις, όπως για παράδειγμα τα όσα αναφέρεις σε αυτό σου το post.
Εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη επί του θέματος θα έλεγα πως το concept του twitter δεν με συγκινεί και ιδιαίτερα. Για το FriendFeed δεν μπορώ να πω κάτι γιατί ούτε εγώ το έχω εντάξει στην καθημερινότητά μου.
Πιστεύω πως μέσω των rss feed η πληροφορία ρέει και πάλι προς εσένα, και όχι εσύ σε αυτήν (όπως πολύ σωστά τονίζεις και εσύ), και μάλιστα ρέει ελεγχόμενη πληροφορία που εσύ, εγώ, ο καθένας έχει επιλέξει.
Θα χαρακτήριζα λοιπόν “web of flow” τα rss feed, ενώ για το twitter και όλο αυτό το concept θα έδινα τον χαρακτηρισμό “web of overflow”…δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο, αν είμαι λάθος ή σωστός, αλλά δεν με συγκινεί το “τιουτάρισμα”…
April 18th, 2008 at 23:59
Thank you philos μου!
@alkal δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι που να είναι σωστό ή λάθος. Ο καθένας θα μπει (υποθέτω) στο web of flow με τους δικούς του όρους, με κάποια υπηρεσία που τον εκφράζει.
April 21st, 2008 at 15:47
Με βοήθησες πολύ και με τις σκέψεις και με το link σου. Γράφω ένα σχετικό paper για το πανεπιστήμιο σήμερα on identity and social networks as enabled by digital convergence και έχω πάθει σοκ με την εξαιρετική φράση του Le Meur “my decentralised self”. Τόσο καλή παρατήρηση που είναι σχεδόν φιλοσοφική.
April 21st, 2008 at 22:25
Για να καταλάβω καλύτερα. Λέγοντας web flow εννοούμε για παράδειγμα το rss feed που έχω για να βλέπω πότε δημοσιεύεται κάτι στο ιστολόγιο που παρακολουθώ;
Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε γιατί να έχει τόσο μεγαλύτερη σημασία το από που πήρες την πληροφορία από την ίδια την πληροφορία; Δηλαδή αν η πληροφορία που σου δίνει την αφορμή να γράψεις σε ένα blog δεν ήταν μέσα σε κάποιο web flow, δεν θα έφτανε σε ‘σένα με κάποιο άλλο τρόπο;
Αυτό που μ’ενοχλεί περισσότερο είναι το πως διαδίδονται τα πράγματα που κάνω. Για παράδειγμα, στο sync.gr έχει ένα τμήμα στα δεξιά που λέει ο τάδε είναι φίλος με τον δείνα εδώ και 2 ώρες, ο Χ έβαλε στο blog του αυτό το application, κ.ο.κ. Έχω την αίσθηση ότι παρακολουθώ τις κινήσεις κάποιου χωρίς να ξερω αν εκείνος το επιθυμεί ή όχι. Θα μου πεις, σιγά το πράμα, ξέρεις ότι εβαλα στο blog μου το calendar, πχ. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι κατά πόσο είναι αναγκαία αυτή η πληροφόρηση. Σε τι χρησιμεύει εμένα να τα ξέρω όλα αυτά;
Συγχαρητήρια για το άκρως ενδιαφέρον θέμα, και συγνώμη για το μακροσκελές της απάντησης.
April 21st, 2008 at 22:38
Αγαπητέ Μανώλη, όλοι έχουν αυτό το προβληματισμό. Για την ώρα, μπορείς να αγνοείς την πληροφορία που δεν σε ενδιαφέρει. Αργότερα ελπίζουμε να μπορούμε να προσαρμόσουμε στο sync την εμπειρία ώστε να βλέπεις μόο πληροφορία που σε ενδιαφέρει δίνοντάς σου πλήρη έλεγχο σε αυτό.
Σε ευχαριστώ!