Την περασμένη εβδομάδα η Διαδικτυακή ομάδα της Ντόρας Μπακογάννη οργάνωσε μια βραδυά γνωριμίας με τους “διαδικτυακούς φίλους” (οτιδήποτε κι αν σημαίνει αυτό) της υπουργού, κάπου στο Γκάζι. Είχα λάβει πρόσκληση και, μια και είχε προηγηθεί η συνάντηση στο υπουργείο τον προηγούμενο μήνα, σκέφτηκα να μη φανώ αγενής και να πάω. Η χειρονομία ήταν ευγενική και κάποιοι από τους ανθρώπους που θα ήταν εκεί μου είναι συμπαθείς και ήθελα να πιώ ένα ποτό μαζί τους.
Τελικά η Ντόρα εμφανίστηκε στη συνάντηση (αν και δεν είχε προαναγγελθεί) και μετά από ένα πέρασμα στον μέσα χώρο του Κ44, βγήκε έξω στο πεζοδρόμιο που ήμασταν μια μικρή παρέα από μπλογκερς και τα λέγαμε. Έγινε προσπάθεια για μια χαλαρή κουβέντα αν και αυτού του είδους οι συγκεντρώσεις δεν προσφέρονται για κάτι που έχει νόημα. Αρκετός κόσμος μαζεύτηκε γύρω από το πηγαδάκι προσπαθώντας (ο καθένας) να έχει τη δική του παρουσία: κάποιοι να δώσουν “το παρών”, κάποιοι να γλείψουν, κάποιοι να βάλουν τα δικά τους θέματα, και πάει λέγοντας.
Προσπαθώντας να δικαιολογήσω κι εγώ την παρουσία μου είπα κάτι που σκεφτόμουν, αλλά τελικά το μετάνιωσα. Τέτοιες συναντήσεις δεν προσφέρονται για κάτι ουσιαστικό. Το κακό ήταν ότι ούτε λίγη πλάκα δεν έγινε να χαλαρώσουμε. Παρόλο που η ομάδα της Ντόρας οργάνωσε τη συνάντηση με τις καλύτερες προθέσεις, ο κόσμος που συνήθως μαζεύεται γύρω από πρόσωπα με κάποιου είδους εξουσία, έχει πάντα τη δική του προσωπική ατζέντα, τις δικές του επιδιώξεις, και δεν επιτυγχάνεται κανένας στόχος: ούτε η πλάκα της παρέας, ούτε μια σοβαρή συζήτηση.
Η προσπάθεια που γίνεται από τη διαδικτυακή ομάδα της Ντόρας να προσεγγιστεί ο κόσμος των Social Media είναι εντυπωσιακή. H προσέγγιση είναι απόλυτα ανοιχτή, γίνεται χρήση σχεδόν όλων των υπηρεσιών στις οποίες ο κόσμος βρίσκεται σήμερα καθημερινά (από Facebook μέχρι Flickr με χρήση μάλιστα αδειών Creative Commons!), και γίνεται προσπάθεια να υπάρχει επικοινωνία απευθείας με το κοινό με πολλούς τρόπους.
Στην ουσία, ακόμη και πολιτικοί όπως η Ντόρα νιώθουν την ανάγκη να χτίσουν δικά τους, ιδιόκτητα κανάλια επικοινωνίας με το κοινό τους (ξέρω, έχω γίνει κουραστικός με τη φράση, αλλά εκεί είναι η ουσία, οπότε θέλω να το εμπεδώσετε 
), και να απεξαρτηθούν εν μέρει από τους καναλάρχες. Η σχέση όμως αυτή που προσπαθεί να χτίσει η Ντόρα (και κάθε πολιτικός) πρέπει να είναι βαθύτερη και πιο ουσιαστική. Πρέπει να περάσει από το στάδιο της πρόσκαιρης επικοινωνίας (και των βραδυών γνωριμίας) στο επίπεδο του καθημερινού διαλόγου και μιας πιο βαθιάς σχέσης.
Ακόμα περισσότερο, να γίνει ο απλός κόσμος το αποκλειστικό οικονομικό στήριγμα για μια πολιτική καριέρα. Να μην υπάρχουν κρυφές ατζέντες στον τομέα της χρηματοδότησης των πολιτικών. Και το Internet σήμερα μπορεί να φέρει τη διαφάνεια που πάντα αναζητούσαμε.
Obama Open Source Politics
Αυτό είναι που συμβαίνει σήμερα με τον Barack Obama. Συνομιλώντας απευθείας με τη γενιά του Internet και των Social Networks απεξαρτήθηκε οικονομικά από τις συνεισφορές των “χορηγών” που πάντα βοηθούσαν τους υποψήφιους προέδρους οικονομικά. Εφάρμοσε στην πράξη το Open Source Politics (εδώ μια μετάφραση στα Ελληνικά thanks to trianta), και κατάφερε να μετατρέψει το μοντέλο μεγάλες-συνεισφορές-από-λίγους σε μικρές-συνεισφορές-από-πολλούς.
Ο Obama ξεπέρασε την παλιά σχολή της πολιτικής καμπάνιας, αλλάζοντας τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ουάσινγκτον. Η στρατηγική του στο web ξέφυγε από τα παραδοσιακά websites των πολιτικών, δημιουργώντας ένα δυναμικό online δίκτυο μικρών οικονομικών συνεισφορών από εκατομμύρια απλούς ανθρώπους, στηριζόμενο σε φανατικούς online εθελοντές. Με τον τρόπο αυτό κατάφερνε να “σηκώνει” περίπου ένα εκατ. δολάρια κάθε μήνα μέσα από το διαδίκτυο.
Ο Roger Cohen παρομοιάζει τον Ομπάμα με ένα Internet start up, ένα κίνημα που διαδίδεται σαν ιός με τη βοήθεια μερικών από τα πιο δημιουργικά μυαλά της Silicon Valley. Έχει αντιληφθεί άριστα (ο Ομπάμα) ότι σε ένα κόσμο που λειτουργεί απόλυτα διασυνδεδεμένος, με βασική αξία το μοίρασμα (ιδεών ή πληροφοριών) ανάμεσα σε ίσους, θα ήταν συνταγή αποτυχίας το να προσπαθήσει να περάσει τα μηνύματά του με τη λογική “από πάνω προς τα κάτω” – κάτι που εν πολλοίς έκανε η Χίλαρυ.
Γυρνώντας στην Ελλάδα, οι επόμενες εκλογές θα είναι πιθανότητα οι τελευταίες που ΔΕΝ θα επηρρεαστούν αποφασιστικά από το Internet και τα Social Media. Για τις μεθεπόμενες ο χρόνος κυλάει πλέον αντίστροφα για όσους θέλουν να βλέπουν μακρυά και προετοιμάζονται από τώρα.
ΥΓ: Υπάρχουν αρκετοί που είναι ακόμα σκεπτικοί απέναντι στο μοντέλο του Obama αν και αναγνωρίζουν τις θετικές του πλευρές. Ο Παναγιώτης πιστεύει ότι πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι και να παρακολουθήσουμε πως θα μπορούσε να εξελιχθεί η ανεξαρτησία που φέρνει ο τρόπος χρηματοδότησης του Ομπάμα, ή οτιδήποτε άλλο σχετικό.
Δεν θα διαφωνήσω. Αρκεί να μην είμαστε σκεπτικοί με τον Ομπάμα, αλλά ενθουσιώδεις με τον Παπανδρέου. Υπάρχει μια διαφορά, νομίζω…
June 5th, 2008 at 15:58
Nik, fovero post. Dyo prgmata:
1. “ο κόσμος που συνήθως μαζεύεται γύρω από πρόσωπα με κάποιου είδους εξουσία, έχει πάντα τη δική του προσωπική ατζέντα, τις δικές του επιδιώξεις”. Ayth einai h terastia alitheia, oso toys politikoys toys perivalloun ta palioy typou kommatoskyla tipota stin oysia toy den tha allaxei. Poios tha einai o politikos poy tha parei mia skoypa kai tha toys kynigisei oloys aytoys vevaia, poly tha ithela na to dw…
2. Milwntas me filoys progressive amerikanoys, vlepw oti arxizoun an fovoyntai mhpws o Obama “tromaxei” toys mesoys syntiritikoys mikroastoys kai telika wfelithoyn oi rempoymblikanoi. Ayto nomizw oti einai o monos fovos…. Vevaia, kai o Obama na ginei proedros min perimenoume oti tha ferei ta panw katw, se polla tha symvivastei kai se alla tha kanei pisw, den pavei vevaia na enai our big hope…
June 5th, 2008 at 19:35
εκτός αν το έγραψες καπου και δεν το ειδα, ήσουν και εσύ εκεί (σημειώνω 2/2 με την Ντόρα). Απορίες:
Ήσουν ‘παρών’, γιατί είσαι φερέφωνο της Ντόρας?
Ήσουν εκεί για να γλείψεις?
Ή ήσουν εκεί για να βάλεις το θέμα ‘πως θα γινει η Ντόρα, Ομπάμα’?
Οι δικές σου ποιες ειναι? Γιατί κατηγορείς τους άλλους? Από τους bloggers που πήγατε στο ΥΠΕΞ, πόσοι ήταν και σε αυτή τη 2η συναντηση?
June 5th, 2008 at 20:05
Φίλε μου nuwanda σε ευχαριστώ. Θέλω να σου διευκρινήσω ότι τα “κομματόσκυλα” οπως τουλάχιστον τα ξέρουμε στην Ελλάδα είναι ο μικρότερος κίνδυνος καθώς στην ουσία είναι άνθρωποι που κυκλοφορούν στον ίδιο κομματικό χώρο μόνιμα και δεν είναι η πιό “επικίνδυνη περίπτωση.
Περισσότερο με ενοχλούν άλλοι που είναι περιφερόμενοι. Ήταν εκεί παλιός γνωστός μου που έκανε δουλειές με εταιρείες της εποχής του ΠΑΣΟΚ (γνωστές και μη εξαιρετέες). Τώρα μου δήλωσε ότι κάνει δουλειές με “υπουργεία”, οπότε ήταν ευνόητη η παρουσία του. Ξέρω ότι πολλοί από αυτούς που ενοχλούσαν στη συγκεκριμένη συνάντηση, όταν ξαναέρθει το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία θα είναι στην απέναντι πλευρά.
Αυτοί είναι η πιο επιίνδυνη κάστα.
June 5th, 2008 at 20:11
Φίλε (ανώνυμε) κάποιε, το γιατί πήγα το εξήγησα στην πρώτη κιόλας παράγραφο του κειμένου μου. Ας μην αναπαράγουμε διαρκώς τις ίδιες λέξεις και γεμίζουμε το web με σκουπίδια.
Από τη στιγμή που βρέθηκε εκεί η Ντόρα (και ενώ δεν το ήξερα από πριν) άρπαξα την ευκαιρία να της πω (και οι παριστάμενοι μπορούν να το επιβεβαιώσουν) ότι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι μια χώρα που διώχνει τους πιο άξιους από τους ανθρώπους της. Της ανέφερα το παράδειγμα της Huffington και του Negreponte από το ΜΙΤ, και είπα ότι πραγματικά μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική θα κάνουμε μόνο αν η χώρα μας γίνει ένα μέρος που θα αναδεικνύει τους άξιους ανθρώπους.
Μου είπε ότι “δεν μπορούμε να κάνουμε κι εμείς εδώ ένα ΜΙΤ, είναι δύσκολο”, και πριν συνεχίσει ο διάλογος μας διέκοψαν άλλοι με τα δικά τους αιτήματα.
Ελπίζω να κατάλαβες…
ΥΓ: Εξακολουθώ να έχω ένα τεράστιο πρόβλημα με ανθρώπους που δεν έχουν το θάρρος να μου τα χώσουν με το όνομά τους ,και κρύβονται πίσω από την ανωνυμία. Κάποτε το ξεπερνώ και συνεχίζω το διάλογο, κάποτε τα παίρνω…. Τώρα με πέτυχες στις καλές μου
June 5th, 2008 at 20:44
Φοβάμαι ότι από την στιγμή που η σχέση του πολιτικού με τους πολίτες είναι εξ ορισμού 1 προς πολλά (και για την ακρίβεια 1 προς πάρα πολλά) δεν είναι δυνατόν να προσδοκούμε την εμβάθυνση των σχέσεων με καθένα από αυτούς.
Επίσης, δεν είμαι σίγουρος αν με ικανοποιεί ως φορολογούμενο η Υπουργός Εξωτερικών μου (μας) να ξοδεύει τον χρόνο της επικοινωνόντας απ’ευθείας με το κοινό, ειδικά όταν αυτό γίνεται με έναν μη δομημένο και μάλλον random τρόπο (όταν την ίδια ώρα θα μπορούσε να συνομιλεί με opinion makers ή υπουργούς εξωτερικών άλλων χωρών πχ εξυπηρετώντας καλύτερα την αποστολή της.)
Επιμένω σε αυτό που και ιδιωτικά έχουμε συζητήσει, το θέμα της “ποσοτικοποίησης” του αποτελέσματος της συμμετοχής των πολιτών στην πολιτική. Το web μας δίνει πλέον τα εργαλεία – το θέμα είναι ποιος πολιτικός έχει την βούληση να τα χρησιμοποιήσει και να αναλάβει κάποια δέσμευση έναντι αυτών.
ΥΓ: Ανώνυμε, ήμουν και εγώ εκεί!
June 5th, 2008 at 21:41
Re: Dovas comment {seesmic_video:{“url_thumbnail”:{“value”:”http://t.seesmic.com/thumbnail/vJYD4TLUUr_th1.jpg”}”title”:{“value”:”Re: Dovas comment ”}”videoUri”:{“value”:”http://www.seesmic.com/video/xMixiR9KGD”}}}
June 6th, 2008 at 03:00
Νίκο, χρειάζεται να γράψω 5-6 posts για να απαντήσω σε όλα αυτά που θέτεις! Θα περιοριστώ σε ένα σεντόνι εδώ
Ο σκεπτικισμός μου δεν σχετίζεται με τον Obama ως πολιτικό, αλλά με ένα μοντέλο που *ΙΣΩΣ* αναδείξει το star status ενός πολιτικού ως το κυρίαρχο στοιχείο για την χρηματοδότησή του. Απλά είμαι σκεπτικός, όχι επικριτικός.
Όλα τα μοντέλα χρηματοδότησης έχουν τα θετικά και τα αρνητικά τους και δεν αποκλείεται το μοντέλο με τις εκατομμύρια μικρές δωρεές να είναι το καλύτερο. Συμφωνώ μαζί σου και μπορώ να προσθέσω και μερικά επιχειρήματα ακόμη αν χρειαστεί. Επειδή όμως βλέπω να αναφέρονται μόνο τα θετικά του, θεώρησα ότι πρέπει να αναφερθούν και τα *πιθανά* αρνητικά.
Όσο για την σύγκριση Obama-Παπανδρέου που κάνεις… Ναι, με όλους πρέπει να είμαστε σκεπτικοί!
Απλά ο ένας είναι τόσο μακρυά που είναι πολύ εύκολο (και ανώδυνο) να προβάλουμε πάνω του όλα τα καλά του κόσμου και ο άλλος τόσο κοντά που μπορούμε να του φορτώσουμε τα σφάλματα μίας 20ετίας.
Αν ήταν στην Ελλάδα, ο Obama θα έπρεπε να δικαιολογηθεί γιατί εκπροσωπεί το κόμμα που ξεκίνησε τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία. Που ο Πρόεδρός του είπε κατάματα ψέματα σε όλους τους Αμερικανούς πολίτες για την υπόθεση Λεβίνσκι. Που κατά την διάρκεια που ήταν στο Λευκό Οίκο έγινε το σκάνδαλο της Enron κ.λ.
Μπορώ να απαριθμήσω πολλά περισσότερα καλά και αν ψήφιζα στην Αμερική και εγώ θα υποστήριζα τον Obama και τους Δημοκρατικούς. Απλά με εντυπωσιάζει η ευκολία με την οποία κάνουμε παραλληλισμούς μεταξύ πολιτικών συστημάτων (να μην πώ πολιτευμάτων) που είναι τελείως διαφορετικά.
Όσο για την Ντόρα και την ομάδα της που κάνουν μέχρι στιγμής πολύ καλή δουλειά (δυστυχώς δεν μπόρεσα να έρθω στην συνάντηση, αν και με κάλεσαν, κάτι που σηκώνει αρκετά σχόλια εναντίον μου, μετά τον χαμό που έκανα την προηγούμενη φορά…), ίσως να της δοθεί η ευκαιρία να αποδείξει αν οι πράξεις της έχουν ουσία ή είναι μόνο επικοινωνιακές. (πώς σου φαίνεται η ιδέα;)
June 6th, 2008 at 08:58
Κάτι πήγε στραβά με το ποστάρισμα του video comment μου εχθές, και δεν εμφανίστηκε εδώ.
Ας το ξαναποστάρω κωλοκοτρωνέικα:
http://seesmic.com/videos/6S7IH59ZYE
June 6th, 2008 at 12:49
Ωραίο ποστ, αλλά γιατί κόλλησες τον Ομπάμα με τη Ντόρα; Θα τον προτιμούσα σκέτο..
June 6th, 2008 at 14:49
@vrypan με την ιδέα που θέτεις στην τελευταία σου παράγραφο συμφωνώ απόλυτα! Είναι καλό να δίνονται σε όλους τέτοιες ευκαιρίες να δείχνουν την αξιοπιστία των όσων κάνουν. Για να δούμε…
@Σπύρος δεν ξε΄ρω κι εγώ τι πήγε στραβά. Ζητώ συγνώμη εκ μέρους του Seesmic
@Rodia συνηθίζω πολλές φορές στα άρθρα μου να κάνω ακροβασίες ξεκινώντας από ένα θέμα, και πηγαίνοντας σε κάποιο παρεμφερές. Κάποιες φορές μου πετυχαίνει, κάποιες άλλες, όχι
June 9th, 2008 at 04:09
Μεγάλε Ομπάμα..