- Image by Jaap Steinvoorte (Japarazzi) via Flickr
Πριν από 2 μήνες περίπου είχε επισκεφθεί την Αθήνα ο Tim O’Reilly, πολύ σημαντική προσωπικότητα, περισσότερο γνωστός στον κόσμο του web ως δημιουργός του όρου Web 2.0, αλλά και ιδιοκτήτης του ομώνυμου εκδοτικού οίκου και διοργανωτής των σημαντικότερων συνεδρίων που γίνονται στις ΗΠΑ γύρω από τις τελευταίες εξελίξεις της τεχνολογίας.
Ο Νίκος Αναγνώστου είχε την ευφυή ιδέα να επικοινωνήσει μαζί του και να διοργανώσει ένα πρωϊνό γνωριμίας μαζί του για όσους ενδιαφέρονται να τον δουν από κοντά. Η συνάντηση έγινε ένα πρωϊνό του Οκτωβρίου στα Starbucks Μητροπόλεως και δεν θα μπορούσα να λείπω – δεν συναντάς συχνά στη ζωή σου τέτοιες προσωπικότητες.
Η συζήτηση ήταν απίστευτα ενδιαφέρουσα, αλλά εμένα μου έμεινε μια φράση που είπε ανάμεσα σε πολλά άλλα:
In the age of Internet, privacy is dead
Είναι μια φράση που έχω ακούσει πολλές φορές στο παρελθόν, και ήταν το κυρίαρχο θέμα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης που κάναμε το Σεπτέμβριο στις Βρυξέλες καλεσμένοι του Ευρωβουλευτή Σταύρου Λαμπρινίδη. Το να λέει όμως ο O’Reilly ότι η ιδιωτικότητα δεν έχει κανένα μέλλον στην επoχή του Internet αποκτά εντελώς νέα διάσταση στα μάτια μου. Γνωρίζει όσο κανείς άλλος ίσως, το που πάει σήμερα η τεχνολογία και ποιές οι επιπτώσεις της στην καθημερινότητα μας.
Σήμερα το πρωϊ μου κόλησε αυτή η φράση, όταν έμαθα για το pipl.com, μια νέα μηχανή αναζήτησης, όχι για λέξεις – κλειδιά, αλλά για ανθρώπους.
Ο Roi Carthy του TechCrunch λέει ότι “είναι μια μηχανή αναζήτησης για ανθρώπους τόσο καλή, που σε τρομάζει“, και από ό,τι φαίνεται έχει απόλυτο δίκιο.
Έκανα μια αναζήτηση για το όνομα μου (και στα Αγγλικά), και βρήκα τα πάντα: βασικά στοιχεία, προφίλ σε διάφορους δικτυακούς τόπους, φωτογραφίες, αρθρογραφία, αναφορές σε διάφορες ιστοσελίδες, αναφορές σε ειδήσεις, ενώ ξέρω ότι μπορεί να βρεί κάποιον και μέσα σε έγγραφα pdf.
Ο Roi εξηγεί ότι το Pipl είναι τόσο καλό επειδή ο αλγόριθμός του ψάχνει στο “βαθύ web” (deep web), ή σε άλλες σελίδες (κυριως δυναμικές) οι οποίες δεν παίρνουν links από άλλες σελίδες – και γιαυτό δεν κερδίζουν την προσοχή της Google.
Είναι πραγματικά τρομακτικό που μια μηχανή αναζήτησης μπορεί να εμφανίζει πληροφορίες γύρω από ένα πρόσωπο σε τέτοιο βάθος. Γνωρίζω ότι κυβερνήσεις ή κινήματα πολιτών κάνουν ό,τι καλύτερο για να προληφθούν οι κακές συνέπειες της τεχνολογικής εξέλιξης στο επίπεδο της ιδιωτικότητας. Όμως η τεχνολογία δείχνει να ξεπερνά με ταχύτητα αυτές τις προσπάθειες.
Στο τέλος, η ευθύνη βαραίνει σε ένα μεγάλο μέρος τον ίδιο τον χρήστη. Οτιδήποτε καταχωρείς στο web γύρω από τον εαυτό σου, ακόμη και το πιο ασήμαντο, θα μείνει για πάντα εκεί. Διαθέσιμο στον καθένα.
Ίσως είναι το σημαντικότερο που έχουμε να μάθουμε σαν πολίτες του Internet.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=b860e7e5-ed8e-4360-ab4b-4c2ae1519b01)
January 30th, 2009 at 12:34 pm
Πάντα μου φαινόντουσαν πολύ βαρύγδουπες κάτι τέτοιες εκφράσεις. Χρησιμοποιώ το Internet και αφήνω το ψηφιακό μου αποτύπωμα στο web εδώ και 14- 15 χρόνια και μπορώ με βεβαιότητα να πω πως δεν ήρθε κανένα τέλος. Απλά η ιδιωτικότητα αποκτά διαφορετικές παραμέτρους. Λίγο προσοχή και τπτ άλλο. Επίσης η νέα τεχνολογία επαναπροσδιορίζει κάποια πράγματα. Παλιά δεν νοήτο να γράψεις το πραγματικό σου όνομα στο web. Μετά τα blogs και το facebook αρχίζει να αλλάζει αυτή η λογική. Αυτό για κάποιους είναι αρνητικό, για εμένα δείχνει πως επιτέλους το μέσο ωριμάζει.
January 30th, 2009 at 1:37 pm
Φίλε Λεωνίδα, συμφωνούμε απόλυτα ότι το μέσο ωριμάζει. Δεν πιστεύω όμως ότι η ωριμότητα φέρνει πάντα μαζί της θετικά πράγματα.
January 30th, 2009 at 1:58 pm
Και αυτό είναι παρόμοιο: http://snitch.name/ .. και απο ελληνικα χερια!
January 31st, 2009 at 5:19 am
Η δεδομένη μηχανή προκειται για μια “χαζη” μηχανή.
Για ένα όνοματεπώνυμο όπως το δικό σας “Νίκος Δρανδάκης”, είναι απόλυτα λογικό να βγάλει αποκλειστικά αποτελέσματα γιατί πρόκειται για ένα συε’υρετο ονοματεπώνυμο (κυρίως επώνυμο).
Στη δική μου περίπτωση βγάζει ασυναρτησίες. Πρόκειται για τη περίπτωση που το deep search δεν βοηθά, απλά μπερδεύει. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ονομάζονται έτσι και λειτουργουν το διαδίκτυο και επίσης υπάρχει και ένας μεγάλος επιστήμονας (με πολλά ποστς, διατριβές, έρευνες και αναφορές).
Τι θα γινόταν άραγε όταν έδινες στον αλγόριθμο αναζήτησης ένα κινέζικο όνομα που είναι ολιγο-σύλλαβο και καθόλου σπάνιο (λόγω του πληθυσμού ισχυρίζομαι).
Ίσως να βοηθούσε ένα advanced search, αλλά στη συνέχεια τι νόημα θα είχε ένα search για κάποιον που γνωρίζεις αρκετά, πέρα από το να δείς συγκεντρωμένα κάποια πράματα για αυτόν. Που 1ον ίσως είναι θέμιτό από τις δύο πλευρές και 2ον σε αυτή τη περίπτωση δε τίθεται θέμα anonimity.
Θα συμφωνήσω και με τον Λεωνίδα σε όλα και κυρίως με την ωρίμανση, καταλίγοντας ότι δεν πρέπει να τρομοκρατούμαστε με αυτά τα, πολλές φορές γενικευμένα, αποφθευγματα.
Θα μπορούσε κάλλιστα κάποιος να μην εμφανιστεί ποτέ πραγματικά στον κυβερνοχώρο ώς φυσικό πρόσωπο και ο μόνος που θα μπορεσει να τον προσεγγίσει μέσω IP Address και με την βοήθεια του ISP του να είναι ο εισαγγελέας μέσω της νομίμου οδούς.
Αυτά,
Καλημέρα/νύκτα.
January 31st, 2009 at 10:05 am
Για μένα η ουσία του άρθρου δεν περιορίζεται στα τεχνικά μέρη της μηχανής αναζήτησης, αλλά οτι η ιδιωτική ζωή όπως την ξέραμε δεν υφίσταται.
Θα διαφωνήσω μόνο στο εξής, οτι όλες οι πληροφορίες τις οποίες βρίσκουν οι μηχανές αναζήτησης τις έχουμε εμείς προωθήσει.
Κατα κάποιο τρόπο αυτό που χρειάζεται είναι να γνωρίζουμε οτι όταν βάζουμε κάπου το όνομα μας στο Ιντερνετ, αυτό πλέον θα είναι διαθέσιμο για πάντα και θα είναι δημόσιο.
Εξαίρεση σε όλα αυτά -μπορεί να διαβάζουν και κάποιοι με λιγότερες τεχνικές γνώσεις- είναι οι σελίδες encrypted με τις οποίες γίνονται οικονομικές συναλλαγές, οπότε αν αγοράσατε κάτι απο ένα ασφαλές e-shop, τα δεδομένα σας δεν θα εμφανιστούν στις μηχανές αναζήτησης (εμένα αυτού του είδους η ιδιωτικότητα με απασχολεί πιο πολύ).
Το τελευταίο άρθρο του dealsend… Laikimoi – The podcast
January 31st, 2009 at 12:30 pm
@christos δεν στέκομαι στο κατά πόσο μπορεί η συγκεκριμένη μηχανή να φιλτράρει τα αποτελέσματα ανά “μοναδικό” φυσικό πρόσωπο. Περισσότερο βλέπω το potential αυτής της εξέλιξης. Αν μια μηχανή φτάνει σήμερα εδώ, πόσο δύσκολο θα είναι σε μισό ή ένα χρόνο να “βελτιωθεί” στα σημεία που επισημαίνεις ή και σε ακόμα περισσότερα?
Όταν ο O’Reilly μας μίλησε για το τέλος της ιδιωτικότητας είχε υπόψιν του (νομίζω) τις ατέλειες όλων των υπό εξέλιξη συστημάτων, αλλά μπορούσε να προβλέψει και τη διαρκή βετιστοποίηση τους – κάτι που βλέπουμε όλοι να συμβαίνει την τελευταία δεκαετία συνεχώς.
@dealsend συμφωνώ ότι υπάρχουν και πληροφορίες για εμάς που δεν έχουμε καταχωρήσει εμείς – π.χ. κάποιο άρθρο ή κάποια αναφορά στο πρόσωπο μας. Εκεί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα, εκτός αν οι αναφορές υπερβαίνουν τα όρια του νόμου και ίσως μπορούμε να κινηθούμε δικαστικά. Στέκομαι μόνο στο βαθμό της δικής μας ευθύνης για όσα καταχωρούμε.
February 1st, 2009 at 1:02 am
Θυμόσαστε όταν η Goolge έκανε τα usenet archives αναζητήσημα τον Φεβρουάριο του 2001? Ένα σωρό κόσμος που έλεγε ένα σωρό κοτσάνες στο usenet και τώρα έχει αυσεβή θέση βρέθηκε σε μία λίγο ευαίσθητη θέση. Δεν έγινε και τίποτα. Προσωπικά, περισσότερο ωφεληθήκαμε από τη νέα υπηρεσία. Θες ιδιοτικότητα? Να συμετάσχεις μόνο σε μέρη που σου τη προσφέρουν στους όρους χρήσης ή να κάνεις ό,τι κάνεις και στην πραγματική σου ζωή: κλείνε καμιά πόρτα, τράβα καμιά κουρτίνα και πρόσεχε σε ποιόν μιλάς.
February 1st, 2009 at 11:06 am
Φίλε Άρη το θυμάμαι για το usenet, αλλά η αλήθεια είναι ότι τέτοιες εξελίξεις τις αποτιμάς ανάλογα και με το μέγεθος του πληθυσμού που επηρρεάζουν. Τα μεγέθη της κοινότητας του usenet ήταν ένα ελάχιστο υποπολλαπλάσιο του συνολικού πληθυσμού του Internet ( ή και του πληθυσμού γενικότερα). Μιλάμε για ποσοστό της τάξης του 0,ΧΧΧ%.
Όταν όμως μια τέτοια εξέλιξη αφορά πολίτες του Διαδικτύου της τάξης των εκατοντάδων εκατομμυρίων, τότε αρχίζουμε να την προσέχουμε διαφορετικά. Το 2001 οι χρήστες του Internet ήταν μισοί (ίσως και λιγότεροι) από όσοι σήμερα, και -το κυριώτερο- οι περισσότεροι έκαναν απλώς browsing, δεν καταχωρούσαν πληροφορίες σε μεγάλη κλίμακα καθώς τα Social Media ήταν στα σπάργανα.
Πάντως συμφωνούμε απόλυτα στο τελκό σου συμπέρασμα: “Θες ιδιοτικότητα? Να συμετάσχεις μόνο σε μέρη που σου τη προσφέρουν στους όρους χρήσης ή να κάνεις ό,τι κάνεις και στην πραγματική σου ζωή: κλείνε καμιά πόρτα, τράβα καμιά κουρτίνα και πρόσεχε σε ποιόν μιλάς.”
February 1st, 2009 at 2:27 pm
Η έννοια της ιδιωτικότητας, νομίζω, είναι φαινόμενο που γεννήθηκε μαζί με την άνοδο της αστικής τάξης στην εξουσία. Τα σπίτι των αστών χτίζονταν με ξεχωριστά δωμάτια και είχαν ιδιωτική ζωή, οι κατώτερες τάξεις δεν γνώριζαν από ιδιωτική ζωή, όλα ήταν φόρα παρτίδα. Κάπου το είχα διαβάσει, δεν το κατέβασα από το κεφάλι μου. Αν θυμάται κάποιος ποιος το έχει πει αυτό ας το προσθέσει (διότι ου γαρ έρχεται μόνον…) Λες το διαδίκτυο να είναι τόσο επαναστατικό που να ανατρέψει την παρούσα τάξη πραγμάτων μέσα από την κατάργηση της ιδιωτικότητας; Πλάκα κάνω, πάντως θεωρώ υπερβολικούς τους φόβους μη “φακελωθείς” στο διαδίκτυο. Πάντα άμα θέλανε να σε φακελώσουν σε φακελώνανε και χειροκίνητα. Αλλά τώρα θα πει κάποιος είναι πιο γρήγορο και πιο εύκολο. Ναι, αλλά πιο γρήγορη και πιο εύκολη είναι και η αντίδραση στο φακέλωμα. Κάθε κλειδί έχει και αντικλείδι…
Το τελευταίο άρθρο του coolplatanos… Για τη Γάζα σε Αθήνα – Θεσσαλονίκη
February 2nd, 2009 at 11:06 am
Όσο αυξάνεται η ανασφάλεια των κυβερνώντων τόσο αυξάνεται και η καχυποψία τους προς τις λαΪκές αξτιδράσεις και τις εξεγέρσεις. Έτσι, είαναι λογικό να αναζητούνται συνέχεια οργουελιανά πρότυπα στο όνομα της ασφάλειας.