Η συζήτηση με αφορμή το ΒΗΜΑ Premium μεγάλωσε πολύ – ούτε εγώ δεν το περίμενα – , όχι μόνο εδώ αλλά και σε πολλά άλλα blogs. Τα παραδοσιακά Media δεν συμμετέχουν ακόμα σε αυτόν το διάλογο. Ή σνομπάρουν ή δεν τον έχουν ακόμα αντιληφθεί (αμφιβάλλω γιαυτό).
Θα ήταν κρίμα να επεκτείνω (όπως και θέλω) την κουβέντα, συνεχίζοντας την στα σχόλια του προηγούμενου post. Και αυτό γιατί ανοίχθηκαν από όλους τους σχολιαστές πολύ σημαντικά ζητήματα, και αξίζει η κουβέντα να ξεφύγει από το την κίνηση του Βήματος, και να δει την αγορά συνολικότερα.
Η συζήτηση περιστρέφεται κυρίως στο πως θα βγάλουν τα Media τα κόστη τους, ώστε να συνεχίσουν να προσφέρουν στους πολίτες την αξιόπιστη και πλουραλιστική ενημέρωση την οποία (υποτίθεται ότι) προσφέρουν, σε αντίθεση με τους χιλιάδες μπλόγκερς οι οποίοι (κατά κανόνα) απλώς αντιγράφουν (στην καλύτερη), ή συκοφαντούν (στη χειρότερη). Είναι λίγο μεγάλο αλλά νομίζω αξίζει.
Ο ANemos σε μια σειρά από posts καταγράφει κάποιες “θέσεις”, στις οποίες αποδομεί σε μεγάλο βαθμό την επιχειρηματολογία περί αξιόπιστων και χρήσιμων mainstream Media, χωρίς τα οποία η κοινωνία δεν μπορεί να ζήσει (δείτε κι αυτό το σημερινό από τη Lifo). Εγώ θα σταθώ σε μια άλλη πλευρά του ζητήματος, με αφορμή και τα σχόλια.
Το “μοντέλο της εφημερίδας” το οποίο συζητάμε να σώσουμε αυτές τις μέρες, είναι στημένο πάνω σε μια συγκεκριμένη φιλοσοφία η οποία ήταν αποτέλεσμα των αναγκών του προηγούμενου αιώνα. Η βιομηχανική κοινωνία ήταν η πρώτη που είχε αρχίσει ήδη να παράγει πολύ περιεχόμενο. Η μαζική αστικοποίηση των πληθυσμών άρχισε να δημιουργεί την ανάγκη για οργανισμούς που θα συγκέντρωναν όλα όσα συνέβαιναν (κατά βάση) στις μεγάλες πόλεις και θα τα διέθεταν στο κοινό.
Δεν είναι μόνο τα μεγάλα πολιτικά γεγονότα, οι πόλεμοι, η τρομοκρατία και τα μεγάλα εγκλήματα. Η εφημερίδα όπως την ξέρουμε σήμερα είναι δομημένη ώστε να εξυπηρετεί τον σύγχρονο κάτοικο των πόλεων με πληροφόρηση που ξεφεύγει από αυτά τα μεγάλα θέματα.
Η εφημερίδα τον ενημερώνει για τα πολιτιστικά ζητήματα της πόλης – συναυλίες, παραστάσεις, ομιλίες, πάρτυ, κοσμικά, κουτσομπολιό, κλπ Η εφημερίδα τον ενημερώνει για τα νέα προϊόντα που κυκλοφορούν στην πόλη – αυτοκίνητα, gadgets, ηλεκτρονικά, προσφορές ταξιδίων, χιλιάδες μικρές αγγελίες από ιδιώτες, κλπ Η εφημερίδα τον ενημερώνει για τα εφημερεύοντα φαρμακεία, νοσοκομεία, και τις αγγελίες θανάτων. Του προτείνει επίσης βιβλία που πρέπει να διαβάσει, του δίνει την πρόγνωση του καιρού, την αθλητική επικαιρότητα, τα νέα για το χρηματιστήριο και τις επιχειρηματικές εξελίξεις
Τέλος, η εφημερίδα είναι ο ενδιάμεσος, ο οποίος μεσολαβεί για να φτάσει η άποψη (μέσω αρθρογραφίας) σημαντικών ανθρώπων της πόλης (πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, πολιτικοί, επαγγελματίες) στους απλούς ανθρώπους.
ΟΛΗ η δομή κόστους (cost structure) των εφημερίδων ως οργανισμών είναι χτισμένη στο να εξυπηρετήσει όλο αυτό το μοντέλο. Και πως το επιτύγχανε μέχρι σήμερα; Παίρνοντας λεφτά από δύο πλευρές: από τον καταναλωτή και από τον διαφημιστή. Τα τελευταία χρόνια εμφανίστηκε και μια παραλαγή αυτού του μοντέλου (free press) η οποία τα παίρνει μόνο από τη μία πλευρά (δίνοντας πιθανότατα σε αντάλλαγμα μικρότερο εύρος των παραπάνω υπηρεσιών), αλλά το μοντέλο στη βάση του παραμένει το ίδιο.
Όλη η συζήτηση που γίνεται σήμερα στο web αφορά την προσπάθεια των εφημερίδων να μεταφέρουν online αυτό το μοντέλο στο ΠΛΗΡΕΣ του μέγεθος. Λένε δηλαδή: “αφού έχω όλους αυτούς τους συντάκτες και τους πληρώνω για αυτή τη δουλειά, αφού έχω στήσει όλη αυτή την οργάνωση με τόσο μεγάλο όγκο περιεχομένου, γιατί να μην το δώσω και online;”
Βλέπουν όλη αυτή τη δομή κόστους ως “ανταγωνιστικό πλεονέκτημα” το οποίο αρνούνται να απωλέσουν στο web. Όταν όμως έρχεται η συζήτηση στα λεφτά, ανακαλύπτουν ότι τα λεφτά δεν βγαίνουν. Και, αντί να ξανασκεφτούν το ίδιο το μοντέλο τους, σκέφτονται να βρουν με ποιό τρόπο θα αναγκάσουν τον καταναλωτή να τους δώσει λεφτά, ώστε να καλύψουν κόστη τα οποία όμως ο καταναλωτής δεν θέλει να πληρώσει.
Για παράδειγμα: γιατί να πληρώσω συνδρομή στο ΒΗΜΑ για ΟΛΟ του το περιεχόμενο, όταν εμένα με ενδιαφέρει να διαβάζω μόνο τον Πρετεντέρη (λέμε τώρα…)? Πολύ περισσότερο αν θέλω να τον διαβάσω ΜΟΝΟ όταν μου τον κάνει link κάποιος γνωστός μου (π.χ. ο Παναγιώτης); Το πάω λίγο παραπέρα – έχει ενδιαφέρον:
Αν δούμε όλη αυτή την επιμέρους “μικρή” πληροφόρηση που ανέφερα παραπάνω (από πολιτιστικά γεγονότα μέχρι μικρές αγγελίες), θα δούμε πως εμφανίζεται ο παράγοντας blogs και user generated content – τον οποίο πολλοί απαξιώνουν, αν και συμμετέχουν σε αυτό πολύ δυναμικά και με επιτυχία (πιστεύοντας ίσως ότι οι ίδιοι αποτελούν εξαίρεση?).
Γνωρίζω, για παράδειγμα, μετά λόγου γνώσεως, ότι στο κομμάτι της τεχνολογικής ενημέρωσης καμία εφημερίδα, και κανένα μεγάλο Media shop δεν έχει στις τάξεις του τους δημοσιογράφους εκείνους που μπορούν να ανταγωνιστούν σε γνώσεις, και πάθος αρκετούς από τους Έλληνες bloggers που ασχολούνται με το αντικείμενο. Όταν πρόκειται για τεχνολογία και gadgets, οι experts θεωρούνται οι κορυφαίοι bloggers σήμερα. Συμβαίνει πλέον και στον Ελληνικό χώρο, ενώ είναι ήδη πραγματικότητα εδώ και πολλά χρόνια στο εξωτερικό, όπου τεχνολογική ενημέρωση σημαίνει Engadget, Techcrunch, και xιλιάδες παρόμοια blogs.
Στη λογική των εφημερίδων, ο αναγνώστης πρέπει να πληρώσει και το κόστος του “τεχνολογικού συντάκτη” άσχετα αν τον διαβάζει ή αν καλύπτεται από άλλες πηγές. Ίσως πει κάποιος ότι η τεχνολογία είναι μια ειδική περίπτωση όταν πρόκειται για το web. Για να μην κουράζω με άλλους χώρους ενημέρωσης (πιστεύω ίσως ότι στα σχόλια θα έχετε παραδείγματα που οι bloggers κάνουν καλύτερη δουλειά από τα παραδοσιακά Media), θα μείνω σε ένα άλλο κομμάτι της δουλειάς των εφημερίδων:
Μιλώ για αυτό το ασήμαντο μέρος όπου κάποιος βρίσκει καθημερινές μικρές πληροφορίες για φαρμακεία, για νοσοκομεία, γιατρούς, βενζινάδικα, χρήσιμα τηλέφωνα κλπ. Ακόμα και αυτό – αν και μικρό συγκριτικά σε κόστος – είναι μέρος της δομής και των διαδικασιών των εφημερίδων, που απαξιώνονται. Πως;
Ο Tim O’Reilly πριν λίγο καιρό είχε αναφέρει σε ομιλία του τον όρο “ανάπτυξη εφαρμογών ως μορφή δημοσιογραφίας“. Τι εννοούσε; Δείτε το Athensbook, μια Ελληνική εφαρμογή για το iPhone για την οποία σας είχα μιλήσει από εδώ πριν λίγες εβδομάδες. Όταν ανοίγεις το Athensbook με το κινητό σου αμέσως αναγνωρίζει το σημείο στο οποίο βρίσκεσαι και σου προτείνει τα κοντινότερα βενζινάδικα μαζί με την τιμή που πουλά το καθένα την αμόλυβδη (!), τα κοντινά διαθέσιμα (εφημερεύοντα) φαρμακεία και ιατρικά κέντρα. Και αυτό μόνο είναι η αρχή, καθώς σκοπεύουν να προσθέσουν πολλές άλλες χρήσιμες παρόμοιες υπηρεσίες.
Πιστεύω ότι τα παιδιά του Athensbook κάθονται πάνω σε κάτι μεγάλο από το οποίο μπορούν να δουν τεράστια οφέλη – μαζί με αυτούς κι εμείς. Το ίδιο και με τη Χρηματιστηριακή ενημέρωση: δεν έχω ανάγκη την εφημερίδα να μου δώσει τις τιμές του χρηματιστήριου – τις έχω στο κινητό σε πραγματικό χρόνο ή σε κάποιο widget στον υπολογιστή μου. Το ίδιο και με εφαρμογές σαν το StimulusWatch.org στις ΗΠΑ. Αυτή την πληροφόρηση την έδινε κάποτε ο δημοσιογράφος (έστω και junior) – σήμερα τη δίνει ο προγραμματιστής. Αυτή είναι μια τεράστια αλλαγή αν μπορεί κάποιος να διακρίνει το potential.
Σε ένα σχόλιο του ο Μιχάλης στο προηγούμενο post αναφέρθηκε στο Politico, ένα εξαιρετικό παράδειγμα του πως ένα online ενημερωτικό μέσο εξειδικεύεται σε μια μορφή πληροφόρησης με τρόπο που δεν μπορούν να τον ξεπεράσουν ερασιτέχνες bloggers (με μόνο όπλο το πάθος τους – βλ. Engadget), δημιουργεί τις κατάλληλες δομές κόστους να το υπηρετήσει, και βρίσκει ένα μοντέλο να βγάλει τα λεφτά του.
Δεν το πετυχαίνουν όλοι πάντα. Η διαδικασία μετάβασης είναι πολύ δύσκολη – οδυνηρή. Όσο κι αν κάποιοι πιστεύουν ότι πρέπει εδώ και τώρα κάποιος να τους υποδείξει “πως θα γίνει να ενημερώνουμε και να επιβιώσουμε“, κανείς δεν πρόκεται να το κάνει – και γιατί να το κάνει άλλωστε; Στο κάτω – κάτω, ένα από τα προβλήματα των εφημερίδων είναι ότι, οι παθιασμένοι υποστηρικτές του μοντέλου τους είναι απολύτως ανέτοιμοι, ακόμα και τώρα στο 2009, να προσφέρουν ένα στοιχειώδη σχεδιασμό για μια νέα εποχή στην οποία ο κλάδος που ήξεραν πεθαίνει – αντίθετα, το μόνο που ξέρουν είναι να κάνουν ερωτήσεις.
Το πρόβλημα για τις Ελληνικές εφημερίδες είναι ακόμα μεγαλύτερο. Σήμερα, στο τέλος της δεκαετίας του ’00, κάνουν τα πειράματα που θα έπρεπε να είχαν κάνει στο τέλος της δεκαετίας του ’90. Δεν είναι ότι δεν έβλεπαν τον ερχομό του Internet – πιστεύω τον έβλεπαν αλλά τους ήταν δύσκολο να ξεβολευτούν από την καθημερινή ροή δουλειάς.
Πολλοί χρησιμοποιούμε τη λέξη Επανάσταση όταν αναφερόμαστε στα σπουδαία νέα πράγματα που φέρνει η τεχνολογία και το web. Όμως, ο Thomas Friedman λέει πολύ σωστά
“δεν έχω δει καμία πραγματική επανάσταση στην οποία δεν χύνεται αίμα. Από τη Γαλλική και την Οκτωβριανή, μέχρι τη βιομηχανική και την επανάσταση της πληροφορικής, όλες τους άφησαν πίσω τους χιλιάδες πτώματα”.
Kαλό Πάσχα σε όλους.
![Reblog this post [with Zemanta]](http://img.zemanta.com/reblog_e.png?x-id=d542d593-ff7e-4c79-ad4a-0b824c432783)
April 16th, 2009 at 19:30
Αυτό το τελευταίο με τα αίματα (που συμφωνώ), σε συνδυασμό με το καλό πάσχα, βγαίνει πολύ “κινηματογραφικό”, σαν την μεγάλη σφαγή των αμνών ένα πράμα!.. :-Ρ
Όντως η συζήτηση παρουσιάζει ενδιαφέρον.
Ακούγοντας τα διάφορα επιχειρήματα και συσχετίζοντας τα με τα δικά μου βιώματα και την διαχρονική εικόνα που έχω για τις εφημερίδες απ’ έξω, από μέσα, αλλά και σε αντιδιαστολή με τα νέα μέσα, επιμένω στην γραμμή σκέψης που λέει ότι για ψηφιακά εκπαιδευμένους πολίτες οι εφημερίδες online ή offline βαίνουν προς πλήρη απαξίωση.
Σήμερα ο χρήστης του διαδικτύου μπορεί να προσεγγίσει ολόκληρη τη θεματολογία των εφημερίδων με απλό, άμεσο, ανέξοδο, πολύπλευρο, ισορροπημένο, αξιόπιστο και αντικειμενικό τρόπο με ένα συνδυασμό RSS feeds και google search, ενώ σύντομα θα το κάνει τέλεια με symantic web apps. Η online εμπειρία του δε υπερτερεί ξεκάθαρα λόγω διαδραστικότητας και κοινωνικότητας. Οι εφημερίδες λοιπόν πρακτικά μόνο για τους ψηφιακά αναλφάβητους δεν είναι άχρηστες, αλλά επειδή το διαδίκτυο τρέχει με την “ταχύτητα του φωτός”, η εποχή που κάθε σπίτι στον ανεπτυγμένο κόσμο θα είναι online είναι κοντά.
Μια καλή ίσως προοπτική για τους εφημεριδάδες είναι να μετακομίσουν επενδυτικά στον “τρίτο κόσμο”. μια παρθένα αγορά 5 δις ανθρώπων που τους περιμένει!… :-Ρ (αν και μάλλον το διαδίκτυο θα στρίψει πρώτο στη γωνία..)
Για να κοιτάμε και την μεγάλη εικόνα του δάσους (όσων έχουν απομείνει) αντί για τα δέντρα…
Απέναντι σε ένα παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα που καταρρέει για θεμελιώδεις και μη αναστρέψιμους λόγους, απέναντι στο συντηρητικό μέρος των κοινωνιών που εξακολουθούν να κρέμονται από τα χείλη ηλιθίων αχυρανθρώπων “ηγετών” που έχουν “παγώσει” και απέναντι στις κοινότητες των ανήσυχων ανθρώπων του πλανήτη που δεν έχουν ζωηρέψει αρκετά την συζήτηση για το επόμενο κοινωνικό σύστημα, η τύχη των εφημερίδων καταλήγει σε ένα βαθμό irrelevant…
ΣΣ. Mεσοπρόθεσμη πεπονόφλουδα: Η άλλοτε πανίσχυρη προπαγάνδα των εφημερίδων που τώρα πια φυλλορροούν, στο διαδίκτυο θα αντιστοιχιζόταν με την κάμψη του net neutrality και τον “έλεγχο” του περιεχομένου. Αυτά είναι σοβαρά διακυβεύματα που μας αφορούν πολύ περισσότερο και πρέπει να εστιάσουμε και εκεί.
Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..
April 16th, 2009 at 19:37
@Φώτη, πράγματι, η συγκυρία του Πάσχα μου πέτυχε
Συμφωνώ, ειδικά με το irrelevant.
April 16th, 2009 at 19:46
Απίστευτο το πόσο μας προλαβαίνουν οι εξελίξεις!… μόλις διάβασα για τα νέα σχέδια του “θιάσου” Ομπάμια και Γερουσίας http://www.tvxs.gr/v9694
Φοβάμαι ότι η αδιαφορία, η αδράνεια και ο “καναπές” μας τελειώνουν σύντομα…
Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..
April 16th, 2009 at 19:55
Φώτη διαφωνώ μαζί σου (κυρίως με τις εκφράσεις σου) αλλά πρόκειται για θέμα άσχετο με το post, οπότε δεν θέλω να πω τη γνώμη μου. Θα προτιμούσα να μην είχες κάνει αυτό το σχόλιο – όχι σε αυτό το post. Το αφήνω σε σένα….
April 16th, 2009 at 20:03
Η εποχή μας είναι συναρπαστική
Τόσα χρόνια οι εφημερίδες αλλά και τα άλλα παραδοσιακά μέσα (τηλεόραση, περιοδικά) είχαν την ευκαιρία να αγκαλιάσουν το νέο μέσο (βλέπε Internet) να το καθοδηγήσουν, να το εκμεταλλευτούν. Επέλεξαν να το πολεμήσουν λες και μπορούσαν να το σταματήσουν.
Όλοι θυμόμαστε τα περίφημα ρεπορτάζ. Κάθε φορά που κάποιος πιτσιρικάς έκανε απόπειρα αυτοκτονίας η πρώτη ερώτηση του δημοσιογράφου ήταν αν υπήρχε υπολογιστής στο σπίτι. Internet και ναρκωτικά, Internet και όπλα, Internet και σεξ, Internet και τρομοκρατία…
Ήταν στραβό το κλίμα, ήρθε και η οικονομική κρίση και έριξε τα έσοδα (-30% τα διαφημιστικά έσοδα των εφημερίδων το πρώτο τρίμηνο του 09, -26,2% οι σελίδες διαφήμισης στα περιοδικά) λογικό λοιπόν να ψάχνονται.
Είναι νόμος της φύσης η εξέλιξη των ειδών.
Το τελευταίο άρθρο του Charalampos Konstantinidis… HP Pavilion dv2 preview, AMD Yukon εναντίον Intel Atom
April 16th, 2009 at 23:43
Σας παραθέτω μερικά τσιτάτα που αγαπώ και πιστεύω πως συνοψίζουν χωρίς να στερούνται πληρότητας όλα αυτά για τα οποία συζητάτε :
10 principles of the new media scenario
by mr. Orihuela
from audience to user
from media to content
from monomedia to multimedia
from periodicity to real time
from scarcity to abundance
from mediated communication to non-mediated communication
from distribution to access
from one way to interactivity
from linear to hypertext
from data to knowledge
κοινώς : από τη μάζα στο δίκτυο (αμήν)
καλό πάσχα (καλή ανάσταση)
Το τελευταίο άρθρο του chaca-khan… ΕΡΚΝΕΗΑ
April 17th, 2009 at 00:17
Νίκο ωραία αλλά η ουσία είναι ΠΟΙΟΣ κάνει ρεπορτάζ στο ιράκ; ο ιρακινός blogger? ποιος μπορεί να εγγυηθεί την κάποια ανεξαρτησία και αντικειμενικότητα της είδησης όταν υπάρχει τόσο θόρυβος; Γενικά ισχύει ότι ότι πληρώσεις παίρνεις. Όταν διαβάζεις ένα καλό βιβλίο ή περιοδικό κατανοείς αμέσως τη σαβούρα (η αναπαραγωγή της αναπαραγωγής) που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
ΥΓ. με βάση τα όσα λες δεν υπάρχει απλός λαός. ή κι αν υπάρχει τουλάχιστον στην Ελλάδα απέχει από το ίντερνετ τουλάχιστον 10 χρόνια ακόμα
ΥΓ2. είναι υπερβολή να λες ότι θα έπρεπε να πειραματίζονται το 2000 με αυτά. Μέχρι το 2004 το ίντερνετ στην Ελλάδα λυβανιζόταν πρωί μεσημέρι βράδυ ως το ανασφαλές μέρος με τεράστια πορνογραφία & δεν υπήρχε bandwidth.
ΥΓ3. για το techcrunch/endgadget κλπ οι τύποι είναι επιφανειακοί όσο δεν πάει και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να το βγάλουν πρώτοι. διάβασε ένα τεχνολογικό άρθρο στους NYT να δεις opinion, οι άλλοι απλά στήνουν χρημ. παιχνίδια (ειδικά ο MArrignton). Άντε να μου έλεγες για το GigaOm να σου έλεγα ΟΚ
ΥΓ4. δωρεάν ποιότητα δεν υπάρχει. τα μισά ελληνικά μπλογκ που αναφέρεις λινκάρουν σε εφημερίδες/ειδησιογραφικά πόρταλ. τα free culture είναι για να κονομάει ο Lessig στο Harvard
όσο για τα καλό πάσχα και καλή ανάσταση. παιδιά οι άλλοι των έχουν αναστήσει και οι άλλοι θα τον αργήσουν λίγο ακόμα.. παπάς blogger με ΠΟΙΟΤΗΤΑ άραγε υπάρχει;
April 17th, 2009 at 02:47
@chaca-khan
Το πέμπτο είναι το κορυφαίο και αγαπημένο μου. Αυτό είναι και το πεδίο των μεγάλων αλλαγών από το scarcity driven society που μας είχε επιβάλλει για αιώνες το καπιταλιστικό σύστημα, σε ένα νέο κοινωνικό σύστημα που εξασφαλίζει abundance για όλη την ανθρωπότητα. Δύσκολο, αλλά γίνεται!
Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..
April 17th, 2009 at 09:40
@charalampos έτσι
@Chaca khan θεϊκή λίστα! Και εξαιρετικά πλήρης.
@Νίκο το επιχείρημα του Ιράκ, του Αφγανιστάν και όλων των λοιπών περιοχών ακούγεται συνέχεια σε όλες τις συζητήσεις που βλέπω ή διαβάζω (παγκόσμια). Το ερώτημα είναι, γιατί αναφέρουν το Ιρακ και όχι τη Γερμανία? Γιατί το Αφγανιστάν και όχι τη Δανία?
Είναι γνωστό γιατί. Επειδή αυτές οι χώρες έχουν όλες τις δυσλειτουργίες (inefficiencies) των προηγούμενων αιώνων, οι οποίες απαιτούσαν την ύπαρξη των επαγγελματιών δημοσιογράφων, με το μοντέλο Media που περιγράφω παραπάνω. Στο βαθμό λοιπόν που θα υπάρχουν τέτοιες περιοχές στον κόσμο, πράγματι θα χρειαζόμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφους να κάνουν την επικίνδυνη αυτή δουλειά.
Και ίσως αυτό να είναι εξαιρετικό πεδίο εξειδίκευσης στην ενημέρωση, το οποίο θα άξιζε να κάνει ένα online medium – κάτι ανάλογο με αυτό που έκανε το politico. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να τους πληρώνουμε και τους τεχνολογικούς συντάκτες, τους βιβλιοκριτικούς, τους αθλητικογράφους, και τα διανυκτερεύοντα φαρμακεία
April 17th, 2009 at 14:34
Ο ιστορικός Βασίλης Κρεμμυδάς βλέπει κάπως διαφορετικά το θέμα “ηλεκτρονική επανάσταση”:
«Η ηλεκτρονική επανάσταση αλλάζει την κοινωνία ριζικά, είναι η τρίτη μεγάλη επανάσταση στην Ιστορία. Η πρώτη είναι η γεωργική, σε βαθειά αρχαιότητα, η δεύτερη είναι η βιομηχανική και η τρίτη είναι η σημερινή, η ηλεκτρονική επανάσταση. Δεν ξέρω πώς αλλοιώς να το πω, πάντως αυτό που ξέρω είναι ότι και οι τρεις επαναστάσεις αυτές έχουν αλλάξει ριζικά τις κοινωνικές σχέσεις.
Οι σημερινές αλλαγές στις κοινωνικές σχέσεις είναι ακόμα δυσδιάκριτες. Πρέπει κανείς να έχει ειδικευμένο μάτι για να τις διακρίνει -αυτό οφείλει να έχει ο ιστορικός τελικά- και αυτή η σημερινή επανάσταση σε εξέλιξη έχει μια ιδιομορφία, μια ιδιαιτερότητα από τις δυο προηγούμενες επαναστάσεις. Είναι ότι αυτή δεν έγινε άπαξ* αλλά προσθέτει νέα κομμάτια της στα υπάρχοντα, δηλαδή εξελίσσεται σχεδόν συνεχώς και γι αυτό είναι ακόμα δυσδιάκριτες οι επιπτώσεις της στις κοινωνικές σχέσεις.»
Αναίμακτη μάλλον επανάσταση, άσχετη με τις πολιτικές επαναστάσεις (Γαλλική, Οκτωβριανη) που αναφέρει ο Thomas Friedman. Συμφωνώ με την επισήμανσή του ότι η πρόσφατη επανάσταση βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, οπότε, είναι αδύνατο να έχουμε ακόμα εικόνα του τι συμβαίνει μέσα σε ένα καζάνι που βράζει όταν βρισκόμαστε και οι ίδιοι μέσα σε αυτό!
..όσο για τις εφημερίδες, κάνουν ακριβώς ό,τι κάνουν και οι αυτοκινητοβιομηχανίες που δυσκολεύονται να προσαρμόσουν το μοντέλο παραγωγής τους, επειδή θα κοστίσει ακριβά ή, καλύτερα, δεν πρόκειται περί απλής προσαρμογής μοντέλου αλλά για ολοκληρωτική αποδόμηση και αλλαγή/αντικατάσταση..
Το τελευταίο άρθρο του Rodia… Ιστορία και μύθος, ηλεκτρονική επανάσταση και κοινωνικές σχέσεις
April 17th, 2009 at 14:47
Ναι Ροδιά μου, έτσι είναι. Για την ακρίβεια, την ιδέα της τρίτης επανάστασης την έχει πρωτοαναφέρει ο Αλβιν Τόφλερ από το 1980 κιόλας, στο πολύ σπουδαίο “Τρίτο Κύμα“.
Ο Friedman αναφέρθηκε στο απόσπασμα αυτό και σε αναίμακτες επαναστάσεις, όπως τη βιομηχανική, και την τεχνολογική. Βέβαια, μιλούσε για άλλο θέμα. Αναφερόταν στην “πράσινη επανάσταση” για την οποία τα τελευταία χρόνια όλοι είναι μέσα στην καλή χαρά, αλλά ελάχιστοι είναι πρόθυμοι να κάνουν τις θυσίες που απαιτούνται για να πάμε σε μια πιο πράσινη κοινωνία.
April 17th, 2009 at 15:46
Τελικά δεν είναι εύκολο να κρατήσεις μια μπλογκο-συζήτηση στα στενά πλαίσια του θέματος του άρθρου. Οι προφανείς και μη προφανείς προεκτάσεις του σε συγγενικά πεδία, αναγκαστικά εκτρέπουν την συζήτηση.
Από την πάσα του ίδιου του blogger περί της πράσινης επανάστασης θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι αυτή δεν είναι δυνατόν να επιτελεστεί όσο οι πόροι της γης και οι πατέντες της νέας τεχνολογίας παραμένουν με την δύναμη των τρισεκατομμυρίων (ή και με την βία αν χρειαστεί) στα χέρια της ολιγαρχίας. Την ολιγαρχία (βλ. παγκόσμια ελίτ) συμφέρει η χρήση των fosil fuels που έχουν καταστρέψει τον πλανήτη, ενώ η πράσινη επανάσταση που βασίζεται σε τεχνολογίες που επίσης “κατέχει” η ελίτ παραμένει “δειγματοληπτική” μέχρι να εξαντληθούν οι φυσικοί πόροι, να καταστραφεί τελείως το κλίμα και να γεμίσουν οι γαίες και οι θάλασσες από σκουπίδια. Τότε, μετά από δεκαετίες, θα αποφασίσουν ξαφνικά να αλλάξουν την παραγωγή της ενέργειας του πλανήτη, παίρνοντας την από τις ανεξάντλητες ΑΠΕ, χωρίς κόστος, αλλά χρεώνοντας την και πάλι στην ανθρωπότητα.
Σημειώστε ότι σήμερα όλες οι ενεργειακές ανάγκες του πλανήτη θα μπορούσαν να καλύπτονται από ΑΠΕ, με μηδενική ρύπανση για τον πλανήτη και με μηδενικό κόστος για την ανθρωπότητα (φυσικά και με μηδενικό οικονομικό όφελος για την ελίτ)
Δύο κρίσιμα ερωτήματα του σήμερα:
- Πρώτο: σε ποιον ανήκουν πραγματικά οι φυσικοί πόροι του πλανήτη;…
Στα κράτη τα οποία σε κάποια φάση της ιστορίας δημιούργησαν κάποια τοπική οντότητα, συνήθως κατακρεουργώντας τους ιθαγενείς και κυριεύοντας τους φυσικούς πόρους;
Στις πολυεθνικές (μέρος της ελίτ) που λαδώνοντας με τρισεκατομμύρια $ κοπανιστού αέρα από την FED “αποκτούν τελικά την εκμετάλλευση αυτών των γήινων πόρων.
Η μήπως οι φυσικοί πόροι του πλανήτη ανήκουν εξίσου σε όλη την ανθρωπότητα.
Με την μουσική τι έγινε; σε ποιον κατέληξε να ανήκει η χρήση και η αξιοποίηση του πνευματικού δημιουργικού προϊόντος της μουσικής. Μου μοιάζει ότι πλέον ανήκει (και με τον τσαμπουκά) στην ανθρωπότητα!
- Δεύτερο: σε ποιον ανήκει η ανθρώπινη επιστημονική και τεχνολογική γνώση; αυτή που έχει προκύψει από την δημιουργική εργασία ανθρώπων από όλο τον πλανήτη και έχει καταλήξει στα συρτάρια των πολυεθνικών (ελίτ) οι οποίες με τα τρισεκατομμύρια της FED, EKT, κ.ά. (ελίτ) την έχουν πλέον στην αποκλειστική κατοχή τους. Με μια λέξη, σε ποιον ανήκει η ανθρώπινη γνώση;
Για αυτό φίλοι απεχθάνομαι τις εφημερίδες, γιατί πάντα έπαιζαν και παίζουν το παιχνίδι της παγκόσμιας ελίτ που λέγεται “Society of Scarcity”. Ενώ κάτω από την μύτη της ανθρωπότητας υπάρχει η κρυμμένη πραγματικότητα της κοινωνίας της Αφθονίας! (Abundance).
Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..
April 17th, 2009 at 16:30
Ανάλογη προσπάθεια με το Politico, αλλά για διεθνείς ειδήσεις είναι η Global Post (http://www.globalpost.com/) με ανταποκριτές σε “δύσκολες” περιοχές και με λίγη δημοσιογραφική πρόσβαση. Μόνο που είναι εν μέρει συνδρομητικό και δεν ξέρουμε ακόμα αν θα πετύχει. Ακόμα, σε καμία περίπτωση δεν προσφέρει τους μισθούς των NYT πχ, που θα επιτρέψει στον συντάκτη να κάνει αναπόσπαστος τη δουλειά του.
Τώρα Νίκο, όσον αφορά τους bloggers/δημοσιογράφους, τα παραδείγματα που αναφέρεις είναι μεν επιτυχημένα, αλλά πέρα από το βάθος που δεν έχουν (ηθελημένα) όπως παρατηρεί ο Ν. Κουρεμένος, αποτελούν μάλλον εξαιρέσεις στον γενικό κανόνα. Γιατί αφενός μεν έχουν γίνει και οι ίδιοι επαγγελματίες πλέον, αφετέρου γιατί δεν έχουμε δει ακόμα πως μπορεί να λειτουργήσει ένα μοντέλο με πολλά blogs που θα αντικαταστήσουν τον παραδοσιακό Τύπο. Με τα μέχρι στιγμής δεδομένα βιώσιμα οικονομικά είναι ελάχιστα.
Επιπλέον. Πολύ ωραία γιατί να πληρώνουμε τους Times για το όλο πακέτο, αν θέλουμε πχ μόνο τα διεθνή; Μα γιατί οι Times βγάζουν χρήματα από τα αθλητικά, τα πολιτιστικά και τις άλλες εφημερίδες του ομίλου για να χρηματοδοτούν την υψηλή δημοσιογραφία, που εκείνοι θεωρούν πως υπηρετούν έστω και αν αυτή τους προκαλεί τρελή χασούρα. Γιατί το γραφείο των Times στην Βαγδάτη κοστίζει 1.5 εκ ευρώ το μήνα και ενδιαφέρεται μόνο το 5% των αναγνωστών της εφημερίδας για τις ειδήσεις που παράγει. Τι σημαίνει, όμως. Πως επειδή εμείς δεν ενδιαφερόμαστε γεγονότα δεν συμβαίνουν. Όταν μάλιστα συμβούν σε μεγάλη κλίμακα που θα μα νοιάζει, ποιος θα είναι εκεί για να μας τα πει; Εύκολο να έχεις έναν Blogger δημοσιογράφο στη Δανία, όμως και πάλι κανείς δεν εγγυάται πως θα κάνει τη συστηματική δουλειά που κάνει ο παραδοσιακός Τύπος, αν δεν βγάζει τα προς το ζην.
Ίδια περίπτωση με τους NYT είναι και ο Guardian. Τα πολλά χρήματα του ομίλου τα βγάζει ο Manchester Evening Guardian, ο τηλεοπτικός σταθμός του και άλλες παραγωγές. Ο καθ’ αυτό Guardian έχει μεγάλη χασούρα. Όμως ακριβώς γι’ αυτό έχουν και τα άλλα Μέσα. Για να είναι αυτά κερδοφόρα και με αυτά να χρηματοδοτείται ο Guardian, που κάνει τη σοβαρή δημοσιογραφία, που όλοι επαινούμε. Αυτό είναι το μοντέλο του ομίλου του, που δεν ελέγχεται βέβαια από μια κερδοσκοπική εταιρία, αλλά από ένα trust.
Επομένως, να λέμε κάποια πράγματα για να μην κοροϊδευόμαστε. Και ας πούμε επιτέλους και ας μην κολλάμε στο μύθο πως facebook. Twitter και Youtube έχουν τρομερά οικονομικά προβλήματα. Γιατί έχουν μεν τον κόσμο, δεν μπορούν να βρουν όμως πως θα βγάλουν το χρήμα. Βλέπω πως όλοι εκτιμούμε το TechCrunch. Πιστεύω πως όλοι τότε θα έχετε δει τότε είχε βρει ο Arrington πριν κανά δυο βδομάδες. Στο facebook δεν λένε τους πραγματικούς αριθμούς των χρηστών τους γιατί φοβούνται μήπως δεν πάρουν τα funds από τους θεσμικούς επενδυτές, που γνωρίζουν πως όσοι περισσότεροι χρήστες, τόσο μεγαλύτερα τα κόστη συντήρησης του project. Με δυο λόγια. Χρήστες έχουμε, χρήματα θέλουμε, αλλά δεν βρίσκουμε.
Μια από τα ίδια και το Youtube. Μισό δις χασούρα αυτό το χρόνο. (http://www.slate.com/id/2216162/) Αντίθετα το HULU που είναι με συνδρομή και παρέχει ταινίες και γενικά “επαγγελματικό” προϊόν βγάζει όσα έσοδα έχει το youtube, αλλά με κέρδος! Είναι άκρως επιτυχημένο, την ίδια ώρα που στο youtube κανείς δεν θέλει να διαφημιστεί, αφού κανείς δεν θέλει να συνδυάσει το προϊόν του με ότι τρελό (και το βάζω ευγενικά) βιντεάκι κυκλοφορεί. Βέβαια, το HULU δεν έχει τους αριθμούς επισκεπτών του ανταγωνιστή του, αλλά ποιος νοιάζεται όταν έχει τέτοιο κέρδος.
Δικαιολογημένα κατ εμέ επομένως λένε κάποιοι ας βάλουμε συνδρομές στα πάντα και ας μείνουν όσοι θέλουν να πληρώσουν. Τουλάχιστον θα επιβιώσουμε.
Προσωπικά, εγώ πληρώνω καθημερινά λογαριασμούς για το τηλέφωνο, για την συνδρομητική τηλεόραση, για το ρεύμα, το νερό, το σούπερ μάρκετ, τα ρούχα, τον γιατρό που θα επισκεφθώ. Έχω αντιληφθεί επίσης πως αν θέλεις παιδεία πρέπει να πληρώσεις. Για να πας στο καλό το συνέδριο, που θα σου έρθει ο καλός ο ομιλητής πρέπει να πληρώσεις. Για να ακούσουμε τον Krugman έπρεπε να πληρώσουμε 1.200 ευρώ. Δεν καταλαβαίνω επομένως γιατί να μην θέλουμε να πληρώσουμε καθόλου για την πληροφορία, που ανέκαθεν ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στην ανθρώπινη ζωή.
Ευχαριστώ
Μιχάλης Πατεράκης
April 17th, 2009 at 18:33
Μιχάλη μου, παρακάμπτεις τις όσες εξελίξεις περιγράφω στο κείμενο μου ως “υποσημειώσεις”, για να βγάλεις το τελικό συμπερασμα ότι καλώς κάνουν και ζητούν συνδρομή από τον κόσμο.
Επίσης, παρακάμπτεις ότι το συνδρομητικό μοντέλο το δοκιμάζουν 14 χρόνια τώρα, και όλοι έχουν αποτύχει. Αν σου είναι καρφωμένη η ιδέα ότι στο web μπορούν να επιβιώσουν μόνο τα offline επιχειρηματικά μοντέλα, και δεν χρειάζεται να αναζητήσουν νέα, δεν μπορώ να σου αλλάξω μυαλά – ούτε και θέλω βέβαια. Είναι άποψη σου, την σέβομαι, ο χρόνος θα δείξει αν τα πράγματα θα πάνε εκεί ή κάπου αλλού.
Σε ευχαριστώ πάντως για τον πολύ ενδιαφέροντα διάλογο.
April 17th, 2009 at 22:13
Μα όχι, δεν υποστηρίζω πως όσα παραθέτεις περί νέων οδών της πληροφορίας δεν είναι σεβαστά. Ούτε ισχυρίζομαι πως μόνο τα συνδρομητικά θα επιβιώσουν. Άσε, που η κίνηση του Βήματος το είπα και σε προηγούμενα σχόλια πως έτσι όπως γίνεται δεν έχει μέλλον.
Αυτό κυρίως που ήθελα να πω -και μάλλον δεν φάνηκε από τη ζέση μου να υποστηρίξω τη μια θέση- είναι να μην βιαστούμε να πετάξουμε στον Καιάδα τα παραδοσιακά Μέσα.
Πιστεύω πως αν αυτή τη στιγμή οι Times (και όλες οι άλλες μεγάλες εφημερίδες) μπορούσαν να επιβιώσουν δωρεάν μέσω Διαδικτύου έστω και χωρίς όλο το πακέτο, αλλά σε κάτι που ταιριάζει την πιο ευέλικτη σύγχρονη πραγματικότητα θα το είχαν κάνει μετά χαράς. Μόνο που ακόμα δεν μπορούν. Και αυτό με προβληματίζει.
Προσωπικά για μένα το ιδανικό θα ήταν όλες οι εφημερίδες ή άλλα internetικά δημιουργήματα να προσφέρουν δωρεάν ενημέρωση online και όποιος θέλει πιο εξειδικευμένη και σε βάθος ενημέρωση να επιλέγει κάποια περιοδικά όπως ο Economist. Και πάλι αν ήθελε να διαβάσει αυτό το περιοδικό ή την όποια εφημερίδα καλύτερα θα ήταν νομίζω να το κάνει σε μια συσκευή τύπου kindle. Έτσι για το πιο οικολογικό.
Με λίγα λόγια, η εποχή μας είναι άκρως συναρπαστική. Στα πάντα, όμως, πρέπει να κρατάμε μικρό καλάθι. Όσο συντηρητικό και να ακούγεται.
Και θα το πω και ας ξέρω πως εκνευρίζει πολύ κόσμο. Και το 2000 λέγαμε για επανάσταση με το Διαδίκτυο και έσπασε η λεγόμενη φούσκα του Dot Com. Μακάρι τώρα η ενημέρωση να καταφέρει να κάνει την πλήρη μετάβαση στο Internet.
Και εγώ ευχαριστώ
April 17th, 2009 at 22:28
“Πιστεύω πως αν αυτή τη στιγμή οι Times (και όλες οι άλλες μεγάλες εφημερίδες) μπορούσαν να επιβιώσουν δωρεάν μέσω Διαδικτύου έστω και χωρίς όλο το πακέτο, αλλά σε κάτι που ταιριάζει την πιο ευέλικτη σύγχρονη πραγματικότητα θα το είχαν κάνει μετά χαράς. Μόνο που ακόμα δεν μπορούν. Και αυτό με προβληματίζει.”
Δες τον τίτλο του άρθρου…
April 18th, 2009 at 06:23
Ωραίο ποστ.
April 18th, 2009 at 17:29
http://blogo-sphera.blogspot.com/2009/04/bloggers-online.html
Το τελευταίο άρθρο του blogo… BLOGGERS ΚΑΤΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΙΚΗΣ ONLINE ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ
April 22nd, 2009 at 14:58
Ένα αρκετά σημαντικό ρεπορτάζ για όσα έχουμε συζητήσει. http://www.businessinsider.com/henry-blodget-new-york-times-cash-situation-still-a-crisis-2009-4
Σύμφωνα με αυτό, οι New York Times κινδυνεύουν με οικονομική κατάρρευση ίσως και το επόμενο άμεσο διάστημα, αν πιστεύουμε τους απόλυτους αριθμούς, που δημοσιεύουν σε ισολογισμούς κλπ.
April 22nd, 2009 at 17:18
@Michael πράγματι, είχε γραφτεί στο Αtlantic monthly πριν κανένα τρίμηνο πρώτη φορά, και το ενδεχόμενο παραμένει σοβαρό.
April 22nd, 2009 at 19:50
Αν θυμάμαι καλά, το συγκεκριμένο κείμενο του Atlantic είχαν βιαστεί να το διαψεύσουν… Και η διάψευση πολλές φορές είναι χειρότερο του να μην πεις τίποτα.
April 23rd, 2009 at 15:56
Ναι Μιχάλη, έτσι. Προφανώς είναι καλύτερο να μασάς παρά να διαψεύδεις
April 23rd, 2009 at 16:42
“στο κομμάτι της τεχνολογικής ενημέρωσης [...] σε γνώσεις”
οι εφημερίδες απευθύνονται σε ευρύ κοινό και δεν χρειάζονται τεχνική ανάλυση σε βάθος, γι’αυτό υπάρχουν τα ειδικά περιοδικά.
Είναι πολλοί οι συνάδελφοι που έχουν και εξαιρετικές γνώσεις και φοβερή πένα και σήμερα βρίσκονται στα παραδοσιακά “media shops”. Δυστυχώς τους αδικείς, μάλλον από άγνοια (αν θέλεις μπορώ να σου υποδείξω πάνω από 10 ονόματα).
Προσωπικά βρίσκομαι τον τελευταίο καιρό και στα δύο κομμάτια (blog & media shop) και το επίπεδο δεν συγκρίνεται, δυστυχώς. Συμφωνώ για το πάθος των blogger όμως όταν μιλάμε για γνώση και επίπεδο κρίσης και γραφής, οι συγκρίσεις που κάνεις (έχοντας στο νου μου την αφρόκρεμα του media χώρου και τα link που δίνεις) είναι τουλάχιστον αστείες. Μην τα ισοπεδώνεις όλα γιατί σε αδικεί.
Το τελευταίο άρθρο του Σ.Κ…. Πόσο βοηθάει ένας Ευαγγελάτος το ίντερνετ;
April 23rd, 2009 at 16:47
Καλά, μην μου πεις 10 ονόματα, μου φτάνει και ένα. Τα τεχνολογικά θέματα π.χ. με εστίαση στο Internet και τα social media ποιός τα ξέρει καλύτερα από τον Βρυώνη ή τον Αναγνώστου?
Μου αρκεί ένας.
Σε κάθε περίπτωση δεν αδικώ τον εαυτό μου, απλώς έχω τη δική μου άποψη – τη δέχεσαι ή όχι….
April 23rd, 2009 at 16:51
Τη δέχομαι, άσχετα αν συμφωνώ ή διαφωνώ, όμως όταν λες “τεχνολογικά θέματα” σίγουρα δεν είναι μόνο τα social media και το ίντερνετ….
Η αξία του Βρυώνη αναγνωρίστηκε άλλωστε από την “παραδοσιακή πλευρά”…. (έστω κι αν δεν είναι Media)
Το τελευταίο άρθρο του Σ.Κ…. Πόσο βοηθάει ένας Ευαγγελάτος το ίντερνετ;
April 23rd, 2009 at 18:25
Σίμο μου, σίγουρα δεν είναι μόνο αυτά, όπως επίσης δεν είναι ούτε μόνο τα “άλλα”
Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα social media είναι το κομμάτι της τεχνολογίας που έχει αυτή τη στιγμή τις περισσότερες αναφορές αλλά και σημασία για την κοινωνία, καθώς είναι αντικείμενο μελέτης και αναλύσεων από πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα, μέχρι πολιτικούς οργανισμούς και επιχειρήσεις.
Και αυτός είναι ένας λόγος που θα έπρεπε να κρατά τους δημοσιογράφους των παραδοσιακών Μέσων πιο κοντά και καλά ενημερωμένους. Ο λόγος που δεν συμβαίνει αυτό είναι συγκεκριμένος και δεν έχει να κάνει με “ικανότητες” – τις οποίες δεν αμφισβητώ.
Οι παραδοσιακοί δημοσιογράφοι παρακολουθούν κατά κανονα τα θέματα που είναι “ώριμα”, (mainstream) και έχουν ένα μεγάλο κοινό στο οποίο θα απευθυνθούν (εξ ου και mass Media). Γνώση που είναι απολύτως αποδεκτή, εδραιωμένη, – έως και παρωχημένη.
Κατά παράδοση, πάντα δυσκολεύονται να παρακολουθήσουν ό,τι πιο φρέσκο εκκολάπτεται στην κοινωνία. Αυτό συνήθως το γνωρίζουν και το “διακονούν” όσοι ζούνε μέσα σε αυτά τα νέα σχήματα, τις νέες τάσεις, ιδέες και εξελίξεις. Αυτοί που μέχρι πρότινος δυσκολευονταν να περάσουν τις ιδέες και τα νέα ρεύματα στα παραδοσιακά Μέσα (όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτό), με το blogging σήμερα έχουν αποκτήσει φωνή, γιαυτό ακριβώς ζούμε στην εποχή που οι ιδέες κάθε είδους διαδίδονται με απίστευτους ρυθμούς, πρωτόγνωρους για οποιαδήποτε άλλη φάση της ιστορίας.
Για να μην μείνουμε στην τεχνολογία, πολύ καλό παράδειγμα αποτελεί το Treehugger, το κορυφαίο σήμερα BLOG για θέματα Περιβάλλοντος και πράσινης ανάπτυξης. Το Treehugger το ξεκίνησε μόνος του ο Graham Hill σε μια εποχή που τα θέματα του περιβάλλοντος ήταν προνόμιο και ενασχόληση λίγων “κουλτουριάρηδων”. Σήμερα το Treehugger, μετά από μια καταπληκτική πορεία, και εφόσον τα θέματα της πράσινης ανάπτυξης έχουν έρθει στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος, έχει εξαγοραστεί από το Discovery Channel και είναι ίσως ένα από τα σημαντικότερα Media properties που διαθέτει.
April 23rd, 2009 at 22:55
Αγαπητοί φίλοι του αμέσως παραπάνω thread. Συζητάτε γύρω από την μισή αλήθεια. Το ότι υπάρχουν εξαιρετικοί δημοσιογράφοι σε επίπεδο γνώσεων και γραπτού λόγου είναι αναμφισβήτητο, τελεία!
Το υπόλοιπο μισό όμως της αλήθειας είναι ότι στην συντριπτική τους πλειοψηφία, ξεπουλιούνται στον μεγαλύτερο πλειοδότη, συστηματικά ή περιστασιακά.
Γιατί δεν το συζητάτε ανοικτά; Τι αξία έχει η θεωρητική δημοσιογραφική υπεροχή, όταν έχει χαθεί η αξιοπιστία ενός ολόκληρου κλάδου, έτσι ώστε να μην έχει πλέον καμία αξία να ψάξεις την βελόνα στα άχυρα. Λυπάμαι παιδιά αλλά αυτό ΔΕΝ είναι ισοπέδωση, ΔΕΝ είναι τσιτάτο, είναι η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ! Και ευτυχώς είναι τόσο transparent ώστε πλέον δεν κάνει και καμία αίσθηση σε κανέναν…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ελεύθερη έκφραση της, ήταν από την αρχή δομικό στοιχείο του blogging και όσο το blogging συνεχίζει να αφορά κυρίως τους απλούς ανθρώπους, τόσο αυτή η αλήθεια θα καταλήγει στο τέλος της ημέρας πιο πολύτιμη και πιο σημαντική από της “δήθεν” υπεροχή των παραδοσιακών δημοσιογράφων.
Ξέρετε (ο Νίκος το ξέρει καλά), η wikipedia ξεκίνησε με την αφρόκρεμα των καθηγητάδων του κόσμου! Σε ένα χρόνο είχαν συγγράψει μερικές εκατοντάδες άριστα ατομικά άρθρα που δεν διαβάζονταν από κανέναν.
Μετά από αυτό τον χρόνο οι καθηγηταράδες απολύθηκαν και την θέση τους πήρε ένα long tail από εκατομμύρια απλούς ανθρώπους, ο Μ.Ο. των οποίων ήταν απείρως “κατώτερος” σε περγαμηνές. Το αποτέλεσμα το ξέρετε! Τα άρθρα της έχουν κατά Μ.Ο. απείρως μεγαλύτερη διείσδυση, τεκμηρίωση, πληρότητα και ποικιλία διαφορετικών οπτικών συγκρινόμενα με τα μεμονωμένα ατομικά άρθρα μιας οποιασδήποτε κορυφαίας εγκυκλοπαίδειας. Η ίδια αναλογία ισχύει και μεταξύ των social media (ιδιαίτερα των blogs), και των παραδοσιακών μέσων (κυρίως τον τύπο).
Κάποιες φορές η αλήθεια είναι πικρή για μερικούς!..
Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..