Χτες το πρωϊ στον απολογισμό για το συνέδριο της Θεσσαλονίκης έκανα κριτική στους διοργανωτές για το ότι αντιμετώπισαν την ίδια τη διοργάνωση με όρους των παλιών Μέσων (τηλεοπτική μετάδοση, κλπ). Όμως, θα ήμουν άδικος αν δεν έκανα την ίδια κριτική σε “δικούς μας” (των Νέων Μέσων) ανθρώπους που σπαταλούν πολλές φορές την ενέργειά τους με τις πρακτικές των παραδοσιακών Μέσων.
Έγινε χτες η εκπομπή του Ματθαίο Τσιμιτάκη στον Δικτυακό ραδιοσταθμό Radiobubble, ο οποίος προσπάθησε να κάνει μια αποτίμηση του συνεδρίου έχοντας κάποιους καλεσμένους. Δεν θα σχολιάσω τα όσα ειπώθηκαν – άλλα ήταν σοβαρά, άλλα ήταν αστεία, αλλά αυτό συμβαίνει παντού. Θέλω να σταθώ στο ίδιο το Μέσο.
Η εκπομπή (παρόλο που μεταδίδεται μέσω του Internet) ήταν “προγραμματισμένη” να ξεκινήσει στις 6 (αν δεν κάνω λάθος) και να τελειώσει στις 7 το απόγευμα. Είχε σε διαδοχική χρονική σειρά τους καλεσμένους, κάποιοι από τους οποίους (όπως η Σοφία Ιορδανίδου) δεν είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τους προηγούμενους γιατί γινόταν επί τόπου τηλεφωνική κλήση. Επίσης εγώ δεν μπόρεσα να την ακούσω την ώρα που γινόταν επειδή μου ήταν αδύνατο να είμαι διαθέσιμος την ώρα του “ραντεβού” – ευτυχώς υπήρχε διαθέσιμη η ηχογράφηση μετά για κατέβασμα.
Βλέπετε εδώ να αναπαράγεται κάποιο pattern? Εγώ βλέπω. Πρόκειται για το μοντέλο των παραδοσιακών Μέσων. Είναι ακριβώς το αντικείμενο με το οποίο ασχολήθηκα στην παρουσίαση μου την προηγούμενη Δευτέρα – το παλιό ή το νέο DNA των Media.
Τα παιδιά στο σταθμό κάνουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες εκπομπές. Τις περισσότερες όμως δεν τις έχω ακούσει. Γιατί? Γιατί επαναλαμβάνουν το μοντέλο του Ραδιόφωνου – ραντεβού:
“να είσαι εκεί την τάδε ώρα να μας ακούσεις”.
Δεν μπορώ να είμαι διαθέσιμος εκείνη την ώρα. Θέλω να τη ακούσω όταν μπορώ. Υπάρχουν βέβαια οι εκπομπές ηχογραφημένες. Αλλά με τα χιλιάδες πράγματα που πέφτουν στο κεφάλι μου καθημερινά στο Διαδίκτυο, αποκλείεται να θυμάμαι ότι πρέπει να τους επισκεφθώ. Η εκπομπή δεν διαθέτει RSS feed με enclosures να κατέβει αυτόματα στο iTunes μου και να τους ακούσω όταν μπορώ update: διαθέτει τελικά για κάποιες από τις εκπομπές – δεν το είχα δει πριν μέρες όταν δοκίμασα να το ανοίξω.
Το χειρότερο όλων: Η εκπομπή έχει χρονική διάρκεια. Η χτεσινή εκπομπή (λόγω του ειδικού ενδιαφέροντας) θα έπρεπε να διαρκέσει πολύ περισσότεο από τη 1 ώρα που είχε στη διάθεση της. Υπήρχαν εξαιρετικά ενδιαφέροντα πράγματα να ειπωθούν από όσους ήταν εκεί, και ενδεχομένως και από άλλους. Παρόλα αυτά και σε αυτή την εκπομπή ακουγόταν το γνωστό ραδιοφωνικό: “δεν έχουμε χρόνο”.
Στα Νέα Μέσα έχετε όσο χρόνο θέλετε παιδιά. Αξιοποιήστε τον! Μιλήστε όσο χρειάζεται – λιγότερο ή περισσότερο από τη 1 ώρα που σας δίνουν στη “ζώνη” σας. Πείτε μόνο αυτά που είναι ενδιαφέροντα και τα υπόλοιπα πετάξτε τα. Δώστε μου την εμπομπή σε κάθe δυνατό format ώστε να την ακούσω όποτε μπορώ και όπου θέλω (στο PC, στο κινητό, στο iPod, ή ό,που αλλού).
Με λίγα λόγια: ξεχάστε το ραδιόφωνo. Κάνετε podcast. Tο ραδιόφωνο είναι τόσο 20ος αιώνας….
October 23rd, 2008 at 4:00 pm
Νίκο, τι λες; Είσαι αδιάβαστος στο θέμα.
Δες το ποστ
http://radiobubble.gr/el/audio/2125/t
απ’ όπου μπορείς και να κατεβάσεις την εκπομπή.
Υπάρχουν feed στο radiobubble απλά τα enclosure δεν μπορούν να υπάρχουν παντού γιατί παίζονται στο ραδιόφωνο τραγούδια με πνευματικά διακαιώματα που κατά συνέπεια δεν μπορούν να κατέβουν σαν podcast.
Όσον αφορά την εκπομπή του Ματθαίου που παίζει ελεύθερη μουσική, μπορείς να βρεις το αρχείο μέσα στο γενικό feed της πρώτης σελίδας.
http://radiobubble.gr/el/frontpage/feed
Λίγη προσοχή στο τι λέμε.
October 23rd, 2008 at 4:15 pm
Θα προσθέσω σε όσα λέει ο Νίκος πως δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς εννοείς λέγοντας “Το χειρότερο όλων: Η εκπομπή έχει χρονική διάρκεια” Όλες οι live εκπομπές είτε είναι σε συμβaτικά μέσα είτε όχι έχουν συγκεκριμένη διάρκεια εφόσον υπάρχει ροή προγράμματος! (ευτυχώς το radiobubble έχει live ροή προγράμματος και πίστεψε με δουλέψαμε όλοι πολύ γι’αυτό) Τώρα αν δεν θυμάσαι να ξαναεπισκεφτείς το όποιο site (που σε σχέση με τα συμβατικά μέσα σου δίνει τη δυνατότητα να ακούσεις/δεις και μετά την live μετάδοση) ή να ανοίξεις τη συμβατική σου τηλεόραση την ώρα των δελτίων ειδήσεων τι μπορεί να κάνει κάποιος γι’αυτό;; Τώρα για το αν το live webradio είναι τόσο 20ος αι είναι δικαίωμα σου να πιστεύεις ό,τι και όπου θέλεις. Μια kaloutsiki ηχολήπτρια του radiobubble
October 23rd, 2008 at 4:28 pm
Εγώ φταίω Νίκο, που καθόμουν στα καρφιά για να αρχίσω τη γνωστή παπαρδελίασή μου! Τον έβγαλα άρον άρον από το στούντιο.
..κατά τα άλλα, συμφωνώ με nikan και kaloutsiki..
October 23rd, 2008 at 4:39 pm
@kaloutsiki
“Όλες οι live εκπομπές είτε είναι σε συμβaτικά μέσα είτε όχι έχουν συγκεκριμένη διάρκεια εφόσον υπάρχει ροή προγράμματος!”
Μα, αυτό ακριβώς λέω. Δεν λέω ότι κάνετε εσείς κάτι λάθος. Το ίδιο το Μέσο (ο τρόπος δουλειάς/ροής) είναι που επιβάλλει αυτό το πράγμα. Κατά τα άλλα, ελπίζω να καταλαβαίνεις ότι δεν αμφισβήτησα καθόλου το πόσο πολύ (και καλά) δουλεύετε. κριτικάρω το Μέσο και όχι τους ανθρώπους.
October 23rd, 2008 at 4:43 pm
@nikan νομίζω ότι δεν είμαι καθόλου “αδιάβαστος”. Ανέφερα και στο post μου ότι υπάρχει δυνατότητα download, όπως επίσης γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχει feed. Γιαυτό ακριβώς μίλησα για “RSS Feeds με enclosuress”. Νομίζω ότι ήμουν ακριβής στις εκφράσεις μου και έχω προσέξει.
Αλλά νομίζω ότι κι εσύ κάνεις το ίδιο λάθος, νομίζεις ότι κρίνω τη δουλειά που κάνετε και όχι το Μέσο που χρησιμποιείτει. Εσύ συμφωνείς ότι στο Ιντερνετ δεν υπάρχει κανένας λόγος να κάνουμε εκπομπές με “χρονική διάρκεια” και να περιορίζουμε έτσι τη δυνατότητα έφρασης μας?
October 23rd, 2008 at 5:15 pm
@Νίκος Δρανδάκης όταν ένα μέσο είναι πολυσυμμετοχικό εκ των πραγμάτων υπάρχουν χρονικά όρια. Σε ένα live webradio – και τονίζω το live- στο οποίο συμμετέχουν πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι δε μπορεί να γίνει αλλιώς πόσο μάλλον όταν είναι web που ο μέσος χρόνος ακρόασης είναι 30′ με 1h. Το πως διαχειρίζεται ο καθένας τον χρόνο του είναι δικαίωμα του, επιλογή του και δεν έχει – σε καμία απολύτως περίπτωση – να κάνει με το ίδιο το μέσο… Είτε κάνεις podcast είτε live radio ο χρόνος που έχεις είναι έτσι κι αλλιώς “συγκεκριμένος” μπορείς να μιλάς από 1′ μέχρι όσο γουστάρεις… Το στοίχημα με λίγα λόγια δεν είναι ο χρόνος που έχεις αλλά το πόσο θα “κρατήσεις” τον χρήστη. Κι εγώ συμφωνώ πως η συγκεκριμένη εκπομπή έτσι όπως εξελίχθηκε θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη αλλά κατά τη γνώμη μου είναι πάντα καλύτερο να θέλεις κι άλλο από το να βαρεθείς!
October 23rd, 2008 at 5:26 pm
@kaloutsiki, εντάξει αυτά είναι απόψεις. Εμένα μου αρέσει πολύ η δουλειά που κάνετε, αλλά κρίνω ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να της δώσετε τη live μορφή που σας περιορίζει σε πολλά.
Αλλά εσείς αποφασίζετε
October 23rd, 2008 at 5:32 pm
@nikos Ρε συ Νίκο, λέει το κείμενο σου: “Η εκπομπή δεν διαθέτει RSS feed με enclosures να κατέβει αυτόματα στο iTunes μου και να τους ακούσω όταν μπορώ.”
Που το είδες αυτό;. Πρόσεξε τι σου έγραψα παραπάνω: το feed διαθέτει enclosures γι αυτή την εκπομπή που παίζει μουσική ελεύθερη δικαιωμάτων. Ψάξτο να δεις.
Για το θέμα τι πρέπει να παίζουμε στο internet, δεν έχω άποψη. Αν δεχτώ τη δική σου θα πρέπει να απορρίψω όλο το δικτυακό ραδιόφωνο. Στο βαθμό που το δικτυακό ραδιόφωνο παίζει live, έχει νόημα να υπάρχει γιατί παίρνει ζωντανό input από τους ακροατές του. Αυτό είναι το νέο νόημα του live.
October 23rd, 2008 at 5:51 pm
Το όνομα του κυρίου Τσιμιτάκη είναι Ματθαίος και όχι Μανώλης, (το επισημαίνω γιατί εμένα/εμάς παίζουν ρόλοι οι άνθρωποι/πρόσωπα/προσωπικότητες που βρίσκονται πίσω από τα μικρόφωνα και οι απόψεις που εκφέρουν, είτε αυτά τα μικρόφωνα είναι σε συμβατικά, είτε σε νέα Μέσα, είτε μπορεί κανείς να παρακολουθήσει μια εκπομπή σε ροή live προγράμματος, είτε να την κάνει έπειτα download). Κατά τα άλλα, κάθε άποψη δεκτή.
October 23rd, 2008 at 5:51 pm
Νίκο, είχε δει πριν μέρες ένα RSS Feed το οποίο όμως είχε μόνο κείμενα και εικόνες. Γιαυτό και το έγραψα. Τώρα έβαλα το feed στο iTunes και είδα ότι τραβάει κάποιες εκπομπές, οπότε έχεις δίκιο κάποιες από αυτές έρχονται. Δεν θα πείραζε όμως να βάζτε ένα εικονίδιο για iTunes (ή κάτι αντίστοιχο) να τα δούμε κι εμείς οι στραβοί ότι μπορούμε να γραφτούμε
Παραμένει το βασικό μου πρόβλημα με το χρόνο μετάδοσης βέβαια. Διαφωνώ με την ιδέα της γραμμικής ζωντανής μετάδοσης περιεχομένου – αυτό άλλωστε κριτικάρησα και στη μετάδοση της Θεσσαλονίκης. Δεν θα μπορούσα να αλλάξω στάση εδώ.
October 23rd, 2008 at 5:55 pm
@Ευριπίδης έχεις δίκιο!!! Οφείλω μια συγνώμη στο Ματθαίο. Εννοείται ότι συμφωνώ πως οι άνθρωποι παίζουν τον πρώτο ρόλο. Η κουβέντα για τα Νέα Μέσα είναι πάντα “δευτερεύουσα”…
October 23rd, 2008 at 6:08 pm
Νίκο, δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί σου ως προς τη φιλοσοφία. Η πρόθεση πίσω απο την συγκεκριμένη εκπομπή ήταν άλλωστε να γίνει community εκπομπή. Νομίζω όμως, οτι είναι γόνιμη αυτή η αναζήτηση ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Είναι τόσοι οι περιορισμοί απο το ένα στο άλλο. Λέω επανειλλημένα οτι η φόρμα αλλάζει και το περιεχόμενο. Στα παλιά media δημιουργείς μια σύνθεση, στα νέα μπορείς να βρίσκεσαι σε συνεχή διαβούλευση. Πότε αρμόζει το ένα και πότε το άλλο; Επειτα το στοιχείο του ζωντανού δημιουργεί μια αμεσότητα που δεν μπορεί να υπάρξει στα podcasts. Αυτό πως το μεταφέρουμε στα Νέα Μέσα; Εγώ αισθάνομαι σε μια διαρκή έρευνα και υπο αυτή την έννοια εκτιμώ το γεγονός οτι τα παιδιά του Radiobubble πειραματίζονται και με τα δυο. Θεωρώ θετική την κριτική σου και θα διαβάσω με ενδιαφέρον τις απόψεις σου περαιτέρω για τα θέματα αυτά, αν μπορέσεις να επεκταθείς.
October 23rd, 2008 at 10:50 pm
Ματθαίο ευχαριστώ (και συγνώμη για το λάθος στο όνομα – από τη θεσσαλονίκη μου έχει κολήσει ο συνδυασμός Ματθαίος Τσιμιτάκης – Μανώλης Ανδριωτάκης και όλοι οι συνδυασμοί του
)
Εκτιμώ το σκεπτικό σου. Έχω κάποιες σκέψεις για το “Επειτα το στοιχείο του ζωντανού δημιουργεί μια αμεσότητα που δεν μπορεί να υπάρξει στα podcasts.” που αναφέρεις. Έχω κάποιες σκέψεις πάνω σε αυτό αλλά ίσως τις καταθέσω αύριο εδώ, θα προτιμούσα μάλιστα σε video comment (για συγκεκριμένους λόγους). Τώρα είναι αργά
Σε ευχαριστώ και πάλι.
October 24th, 2008 at 1:56 am
Να πώ και πάλι για όποιον μας διαβάζει και δεν το κατάλαβε οτι μου άρεσε πολύ η παρουσίαση σου στη Θεσσαλονικη, βρίσκω άδικες όποιες κριτικές έγιναν εναντίον της και πιστεύω οτι είναι σωστό αυτό το νήμα σκέψης. Οπως επίσης πιστεύω οτι και εν προκειμένω σωστά λές οτι πρέπει να αρνούμαστ τις συμβάσεις των παραδοσιακών μέσων. Κάνω το άλμα και πάω κατευθειαν στο ζουμί. Το παραδοσιακό ραδιόφωνο (με το οποίο πειραματίζομαι – παίζω στο radiobubble) έχει μια γοητεία. Είναι ακριβώς αυτό το κέντημα στο χρόνο που πρέπει να πετύχεις για να μην σε ξεράσει. Στα podcast απο την άλλη καταλαβαίνω τη χαρά της ολοκληρωμένης σκηνοθεσίας. Αν το κάνεις καλά, δεν έχει λάθη. Φεύγω απο τον ήχο και πάω στην εικόνα: Απόψε όλη η Ελλάδα ήταν καθηλωμένη μπροστά στις τηλεοράσεις για την παραίτηση Ρουσσόπουλου. Το τηλε-θέατρο στήθηκε και όλοι το ρουφήξαμε. Το τηλεθέατρο αυτό μας συνέχει. Οπως για παράδειγμα μας συνέχει το μάτς που παρακολουθούμε όλοι ζωντανά. Στα νέα μέσα νομίζω πως δεν υπάρχει λόγος να το αρνηθούμε αυτό, αλλά ισως πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερο βάρος στην σωστή “σύνταξη” το πολυμεσικών μας μηνυμάτων. Ισως μοιάζει με τις διαφορές του θεάτρου απο το σινεμά. Την καληνύχτα μου
October 24th, 2008 at 6:01 am
Φαίνεται πως πολύ γρήγορα οι ρόλοι αντιστράφηκαν… Εμείς που πριν λίγες μέρες κριθήκαμε για τον παραδοσιακό τρόπο σκηνοθεσίας της ημερίδας και για τους μαϊντανούς καλεσμένους, όπως ο anemos απεικόνισε χαρακτηριστικά, ερχόμαστε να “καταγγείλουμε” παρόμοια και για εσάς των Νέων Μέσων. Κ. Δρανδάκη, επιμένετε μονομερώς στα τεχνικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εκπομπής και ξεχνάτε το πιο σημαντικό, κατά την άποψή μου, το ότι ο λόγος δόθηκε για ακόμα μια φορά στα ίδια πρόσωπα. Τι νόημα έχει, λοιπόν, το podcast, όταν προσκεκλημένοι είναι αυτοί που ούτως ή άλλως διαβάζονται, αυτοί που έχουν ήδη πάρει το λόγο; Ποια η σημασία του απεριόριστου χρόνου, όταν ανακυκλώνονται οι απόψεις μιας ελίτ από blog σε podcast κι από podcast σε web tv; Μήπως αυτό σας θυμίζει παραδοσιακά μέσα;
October 24th, 2008 at 9:42 am
@Ματθαίος Τσιμιτάκης φοβάμαι ότι δεν θα βρω το χρόνο να κάνω εκείνο το video comment που έλεγα. Είχε όμως τη σημασία του γιατί αφορά στο πλαίσιο που μας δημιουργούν τα νέα Μέσα. Ένα πλαίσιο στο οποίο δεν έχουμε συνηθίσει, και γιαυτό το λόγο υπάρχουν τα πραγματικά προβλήματα που αναφέρεις – αμεσότητας, ζωντάνιας, κλπ.
Μέχρι να μου δοθεί η ευκαιρία να εκθέσω την άποψη μου αναλυτικά για αυτό το θέμα, μπορώ να πω ότι η σκέψη μου προέρχεται από μια παρουσίαση που έκανε ο (πολύ γνωστός στο Internet) Michael Wesch (γνωστός από αυτό το διάσημο video). Η παρουσίαση που έκανε ονομάζεται “η ανθρωπολογία του YouTube” και παρουσιάζει εύγλωτα αυτό που ονομάζει σε άλλο άρθρο του ως Context Collapse. Το βίντεο της παρουσίασης -αν και εξαιρετικά ευχάριστο και με πολύ χιούμορ – είναι λίγο μεγάλο (περίπου 1 ώρα), αλλά εξαιρετικά διαφωτιστικό για όσους θέλουν να μπουν βαθιά στο πλαίσιο που μας δαμορφώνουν τα Νέα Μέσα.
Εκατομμύρια απλοί άνθρωποι (ανεκπαίδευτοι από τηλεόραση ή ραδιόφωνο) καλούνται να μιλήσουν μπροστά σε ένα “κρύο πράγμα” – το ματάκι μιας κάμερας, ή ένα μικρόφωνο. “Είναι σαν να μιλάς σε χιλιάδες, αλλά κανείς να μην είναι εκεί”. Αυτό ακριβώς δημιουργεί σε εμάς όλους (που στην ουσία είμαστε απλοί πολίτες, όχι επαγγελματίες τηλεοπτικοί παραγωγοί) το αίσθημα ότι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ζωντανά. Και είναι απολύτως δίκαιο.
Ποιοί είναι η “ΝεοΜεσίτες” που ξεχωρίζουν αυτή την περίοδο και κάνουν θραύση στο Internet παγόσμια? Άνθρωποι που έχουν ήδη καταφέρει να ξεπεράσουν το collapse of context. Τύποι όπως ο Gary Vaynerchuk που κάθε νέο του video κάνει το γύρο του παγκόσμιου web. H όπως ο Adam Curry στο επίπεδο του podcasting που κάνει απίστευτα ζωντανες και ενδιαφέρουσες εκπομπές στις οποίες ο κόσμος κάνει audio comments που έχουν προηχογραφηθεί.
Συμφωνώ απόλυτα με όλο το σκεπτικό σου. Από την άλλη προσπαθώ να δω όλους μας να μπαίνουμε πιο βαθιά στο νέο μέσο, κάτι που θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε σταδιακά το collapse of context. Κάτι που για την ώρα ούτε εγώ έχω καταφέρει να ξεκινήσω
Ελπίζω να συνεχίσουμε την κουβέντα, έστω και από κάπου αλλού.
October 24th, 2008 at 9:45 am
Μαίρη μου, συμφωνώ με το σκεπτικό σου. Από την άλλη, μια ιδιαιτερότητα που έχουμε όταν είμαστε στα Νέα Μέσα, είναι ότι δεν έχουμε ανάγκη να μας καλέσουν άλλοι στην εκπομπή τους. Αν δεν μας παίζουν, μπορούμενα φτιάξουμε τη δική μας εκπομπή (δεν κοστίζει τίποτα), και να αποκτήσουμε τη δική μας φωνή. Προτείνω να ξεκινήσετε άμεσα το δικό σας podcast. Είστε αρκετοί, μπορείτε να κάνετε ένα rotation στη θεματολογία και την παορυσίαση, και είμα σίγουρος ότι πολύ γρήγορα θα αποκτήσετε και πολύ μεγάλο κοινό.
Τι λες?
October 24th, 2008 at 1:18 pm
Παρακολουθώ την κουβέντα και εδώ και στα blogs για την ημερίδα, την κριτική και τις απόψεις. Μια κουβέντα θα ήθελα να σας πω, με όλο τον σεβασμό στη δουλειά όλων σας (και των καθηγητών μου).
Τα podcast (όχι μόνο τα δικά σας, γενικά το λέω) είναι εξαιρετικά βαρετά τις περισσότερες φορές, και κουραστικά θα μπορούσα να πω. Καλό θα ήταν να το λάβετε υπόψη σας και να προσπαθήσετε για κάτι καλύτερο. οι θεωρίες περί παραδοσιακών και νέων μέσων είναι όλες ενδιαφέρουσες, μια ραδιοφωνική εκπομπή όμως για παράδειγμα έχει σχεδόν πάντα τη ζεστασιά της φωνής και την ομορφιά της μουσικής που στα podcast απουσιάζει -ξέρω ότι είναι και θέμα copyright για το ότι δεν μπορείτε να βάζετε όποιο τραγούδι θέλετε, αλλά αυτό δεν αλλάζει και πολύ το αποτέλεσμα.
Τι να το κάτω το ότι μπορώ να πάρω ένα podcast μαζί μου και να το ακούσω όποτε θέλω, όταν δεν μπορεί το ίδιο το podcast να με συγκινήσει.
. Νέα εποχή, ναι. Νέα μέσα ναι. Αλλά ένα τραγούδι, μια φωνή που μιλάει πάνω σ’ αυτό και σου ψιθυρίζει ή σου αναλύει κάτι, έχει άλλη χάρη. Οι καλές εκπομπές με τις οποίες μεγαλώσαμε μας έκαναν να αγαπήσουμε τη μουσική και τα ποιήματα. Συγγνώμη αλλά έτσι αισθάνομαι.
Και τώρα, προτιμώ να ακούσω μια εκπομπή που παίχτηκε ζωντανά πριν από μια βδομάδα από το να ακούσω κάποιον να μιλάει ασταμάτητα σε ένα podcast. κι αυτή την πολυτέλεια μου τη δίνει το δίκτυο και το διαδικτυακό ραδιόφωνο. Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω και τον κύριο Τσιμιτάκη που το κατατάσει στα παλιά μέσα. Το παραδοσιακό ραδιόφωνο άντε να παίξει μια επανάληψη, δεν μπορώ σε αυτό να ακούσω ξανά την εκπομπή που θέλω. Ενώ στο διαδικτυακό μπορώ. Κι αυτό είναι νέο.
Έχω ακούσει στο ραδιόφωνο πράγματα μαγικά που σε podcast μόνο κάποια της Ροδιάς τα φτάνουν, άντε και από χιούμορ κάποια βίντεο του Ούρφουσλαγκ. Τα podcast έχουν το απεριόριστο του χρόνου που λέει κι ο κ. Τσιμιτάκης, ναι αλλά αυτός είναι κι ένας απ’ τους λόγους που ξεχειλώνουν και τους λείπει η σκηνοθεσία. Κάτι που έχει αρχή μέση και τέλος, και διάρκεια συγκεκριμένη, είναι πιο δύσκολο να σκηνοθετηθεί, αλλά για όποιον τα καταφέρνει τελικά… είναι τέχνη!
Η κουβέντα σας, καλό θα είναι να μην τα ξεχνάει αυτά. Μιλάτε για τους περιορισμούς των παλιών μέσων, λάβετε υπόψη σας και την “κρυάδα” που έχουνε τα νέα.
Σπύρος Κ. (ένας από την παρέα των φοιτητών της θεσσαλονίκης)
October 24th, 2008 at 1:22 pm
Σήμερα έχουμε συνάντηση με τα παιδιά για μια συνολική αποτίμηση του συνεδρίου, οπότε και θα συζητήσουμε τη μέρα μετά… Οι προτάσεις σας, σε μένα, τουλάχιστον ηχούν δελεαστικές! Κι από όσο βλέπω, όλοι μας θέλουμε να ασχοληθούμε με τα Νέα Μέσα. Ένα είναι το σίγουρο, κ. Δρανδάκη, ότι από εδώ και στο εξής θα τα λέμε πιο συχνά, έστω και ιντερνετικά!
October 24th, 2008 at 1:38 pm
@Spyros Kapetanakis συμφωνώ με την “ποιοτική αποτίμηση” που κάνεις για τα podcast. Το μόνο λάθος που βρίσκω σε αυτή τη λογική είναι ότι το βλέπεις σαν κάτι στατικό – ότι τα podcast είναι και θα είναι έτσι. Αυτό που πρέπει να γίνει είναι να δεις την εξελικτική διαδικασία που βοηθάει εμάς – τους απλούς πολίτες – να γίνουμε καλύτεροι σε αυτό το Μέσο.
Σκέψου ότι εγώ ξεκίνησα ένα podcast (ουσιαστικά μια ραδιοφωνική εκπομπή) χωρίς να έχω ιδέα από όλο αυτό το concept. Βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σε ένα μικροφωνάκι, προσπαθώντας να μιλήσω “σε χιλιάδες που ακούν, κι όμως δεν είναι εκεί” (δες προηγούμενη απάντησή μου). Τα podcasts (όπως αι τα μπλογκς) δεν είναι μια ποιοτική σταθερά, είναι μια εξελικτική διαδικασία αναζήτησης. Όλοι γνωρίζουμε αυτό το Μέσο για πρώτη φορά, και ψάχνουμε το βηματισμό μας.
Αν δούμε τι συμβαίνει στην Αμερική, θα αντιληφθούμε ευθείες αναλογίες, λίγα χρόνια πριν. Οσο πρισσότερες χιλιάδες ήταν τα podcast τόσο δυσκολευόσουν να εντοπίσεις “τα καλά” ουσιαστικά αυτά που ΓΙΑ ΣΕΝΑ είναι καλά. Αλλά με τους μηχανισμούς των μετα-φίλτρων που παρουσίασα και στο συνέδριο (first publish, then filter) όλοι αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε απίστευτα ενδιαφέροντες podcasters – εμένα το iTunes είναι γεμάτο από podcasts που με κάνουν να μην θέλω να ξανακούσω ραδιόφωνο.
Θα έρθει και στην Ελλάδα αυτή η ωριμότητα, θα μάθουμε κι εμείς καλύτερα αυτό το Μέσο, και θα δούμε και διαμάντια. ήδη υπάρχει ο Παναγιώτης ο Βρυώνης που (κατά τη γνώμη μου) κάνει πολύ ενδιαφέρουσες εκπομπές εδώ και χρόνια (είναι ο πρώτος), αλλά και άλλοι.
Τη διαφορά στην ποιότητα δεν την κάνει το Μέσο (παλιό ή νέο) εξακολουθούν να την κάνουν οι άνθρωποι. Και δεν εμποδίζει κανέναν αξιόλογο άνθρωπο να κάνει podcast, αντί να κάνει ραδιόφωνο. Εξίσου ενδιαφέροντα πράγματα μπορεί να πει.
October 25th, 2008 at 2:36 am
~~Σπύρο, με συγκίνησες βρε συ! Ευχαριστώ
Να πω και κάτι τι που ένοιωσα στο “ζωντανό” ραδιόφωνο. Οταν γράφω ένα podcast, είμαι μόνη μου, γράφω για μένα, δεν σκέφτομαι τον όποιον ακροατή την ώρα που μιλώ στο μικρόφωνο. Ασε που υπάρχει η δυνατότητα συμμαζέματος -μετά την ηχογράφηση- με τη χρήση του ηχητικού προγράμματος, κοπτική-ραπτική δλδ.
Στο Ρ/Σ πάλι, η αίσθηση είναι διαφορετική. Προσέχω να μη κάνω σαρδάμ, προσέχω να μιλώ σχετικά γρήγορα, μετρώ και ξαναμετρώ το χρόνο που απομένει μέχρι τη συμπλήρωση του χρόνου της εκπομπής (έχω πρήξει την ηχολήπτρια kaloutsiki!) γενικά, με διακατέχει ένα άγχος, χώρια το τρακ πριν την έναρξη της εκπομπής!!!
Αυτή η κατάσταση όμως έχει μια μαγεία, η συγκεκριμένη ώρα περνάει τόσο γρήγορα που μένουν ένα σωρό σελίδες αδιάβαστες, ένα σωρό ιδέες που έρχονται κατά τη διάρκειά της μένουν στο πίσω μέρος του μυαλού και βγαίνουν αργά, μόλις τελειώσει η ηχογράφηση, φρίκη λέμε!
Η ζωντανή φωνοληψία είναι σαν ένα στοίχημα με τον εαυτό και σιγά σιγά θα το κερδίσω -νομίζω…
–>> σχετικά με το μέσο, τώρα. Αυτό που μου αρέσει είναι έχει ήδη ξεφύγει από το συμβατικό ραδιόφωνο με την… κονσερβοποίηση των εκπομπών! Δίνει τη δυνατότητα να αποθηκεύονται και να ξανακούγονται και, αν δεν υπήρχε το αγκάθι της ΑΕΠΙ, θα μπορούσαν να είναι ελεύθερες για κατέβασμα όλες οι εκπομπές. Ενας λόγος που επιμένω να χρησιμοποιώ μουσικές με άδεια CC είναι αυτός ακριβώς, θέλω να κατεβαίνουν ελεύθερα οι εκπομπούλες μου. Σκέφτομαι και κάτι ακόμα: Πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι αυτή η παράμετρος σε ανθρώπους που δεν βλέπουν και, με την ευκαιρία, προαναγγέλω μια σειρά (κονσερβαρισμένων) εκπομπών με αναγνώσεις έργων σημαντικών συγγραφέων -μόλις σιάξω κάτι ψιλολεπτομέρειες στο πισι μου.
Τι τα θέλετε όμως παιδιά… Οταν το διαδικτυακό ραδιόφωνο δεν μπει στο ταξί, θα είναι αδύναμο. Ο Αστέρης -ή μήπως ο ΑΝεμος;- είχε μιλήσει σε προηγούμενη εκπομπή του πάνω σε αυτό το θέμα και το περιμένω πώς και πώς! Στοπ, ως εδω, με πιάνει η πολυλογία μου πάλι!