–>> σχετικά με το μέσο, τώρα. Αυτό που μου αρέσει είναι έχει ήδη ξεφύγει από το συμβατικό ραδιόφωνο με την… κονσερβοποίηση των εκπομπών! Δίνει τη δυνατότητα να αποθηκεύονται και να ξανακούγονται και, αν δεν υπήρχε το αγκάθι της ΑΕΠΙ, θα μπορούσαν να είναι ελεύθερες για κατέβασμα όλες οι εκπομπές. Ενας λόγος που επιμένω να χρησιμοποιώ μουσικές με άδεια CC είναι αυτός ακριβώς, θέλω να κατεβαίνουν ελεύθερα οι εκπομπούλες μου. Σκέφτομαι και κάτι ακόμα: Πόσο χρήσιμη μπορεί να είναι αυτή η παράμετρος σε ανθρώπους που δεν βλέπουν και, με την ευκαιρία, προαναγγέλω μια σειρά (κονσερβαρισμένων) εκπομπών με αναγνώσεις έργων σημαντικών συγγραφέων -μόλις σιάξω κάτι ψιλολεπτομέρειες στο πισι μου.
Τι τα θέλετε όμως παιδιά… Οταν το διαδικτυακό ραδιόφωνο δεν μπει στο ταξί, θα είναι αδύναμο. Ο Αστέρης -ή μήπως ο ΑΝεμος;- είχε μιλήσει σε προηγούμενη εκπομπή του πάνω σε αυτό το θέμα και το περιμένω πώς και πώς! Στοπ, ως εδω, με πιάνει η πολυλογία μου πάλι!

Σκέψου ότι εγώ ξεκίνησα ένα podcast (ουσιαστικά μια ραδιοφωνική εκπομπή) χωρίς να έχω ιδέα από όλο αυτό το concept. Βρέθηκα ξαφνικά μπροστά σε ένα μικροφωνάκι, προσπαθώντας να μιλήσω “σε χιλιάδες που ακούν, κι όμως δεν είναι εκεί” (δες προηγούμενη απάντησή μου). Τα podcasts (όπως αι τα μπλογκς) δεν είναι μια ποιοτική σταθερά, είναι μια εξελικτική διαδικασία αναζήτησης. Όλοι γνωρίζουμε αυτό το Μέσο για πρώτη φορά, και ψάχνουμε το βηματισμό μας.

Αν δούμε τι συμβαίνει στην Αμερική, θα αντιληφθούμε ευθείες αναλογίες, λίγα χρόνια πριν. Οσο πρισσότερες χιλιάδες ήταν τα podcast τόσο δυσκολευόσουν να εντοπίσεις “τα καλά” ουσιαστικά αυτά που ΓΙΑ ΣΕΝΑ είναι καλά. Αλλά με τους μηχανισμούς των μετα-φίλτρων που παρουσίασα και στο συνέδριο (first publish, then filter) όλοι αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε απίστευτα ενδιαφέροντες podcasters – εμένα το iTunes είναι γεμάτο από podcasts που με κάνουν να μην θέλω να ξανακούσω ραδιόφωνο.

Θα έρθει και στην Ελλάδα αυτή η ωριμότητα, θα μάθουμε κι εμείς καλύτερα αυτό το Μέσο, και θα δούμε και διαμάντια. ήδη υπάρχει ο Παναγιώτης ο Βρυώνης που (κατά τη γνώμη μου) κάνει πολύ ενδιαφέρουσες εκπομπές εδώ και χρόνια (είναι ο πρώτος), αλλά και άλλοι.

Τη διαφορά στην ποιότητα δεν την κάνει το Μέσο (παλιό ή νέο) εξακολουθούν να την κάνουν οι άνθρωποι. Και δεν εμποδίζει κανέναν αξιόλογο άνθρωπο να κάνει podcast, αντί να κάνει ραδιόφωνο. Εξίσου ενδιαφέροντα πράγματα μπορεί να πει.

Τα podcast (όχι μόνο τα δικά σας, γενικά το λέω) είναι εξαιρετικά βαρετά τις περισσότερες φορές, και κουραστικά θα μπορούσα να πω. Καλό θα ήταν να το λάβετε υπόψη σας και να προσπαθήσετε για κάτι καλύτερο. οι θεωρίες περί παραδοσιακών και νέων μέσων είναι όλες ενδιαφέρουσες, μια ραδιοφωνική εκπομπή όμως για παράδειγμα έχει σχεδόν πάντα τη ζεστασιά της φωνής και την ομορφιά της μουσικής που στα podcast απουσιάζει -ξέρω ότι είναι και θέμα copyright για το ότι δεν μπορείτε να βάζετε όποιο τραγούδι θέλετε, αλλά αυτό δεν αλλάζει και πολύ το αποτέλεσμα.

Τι να το κάτω το ότι μπορώ να πάρω ένα podcast μαζί μου και να το ακούσω όποτε θέλω, όταν δεν μπορεί το ίδιο το podcast να με συγκινήσει.

. Νέα εποχή, ναι. Νέα μέσα ναι. Αλλά ένα τραγούδι, μια φωνή που μιλάει πάνω σ’ αυτό και σου ψιθυρίζει ή σου αναλύει κάτι, έχει άλλη χάρη. Οι καλές εκπομπές με τις οποίες μεγαλώσαμε μας έκαναν να αγαπήσουμε τη μουσική και τα ποιήματα. Συγγνώμη αλλά έτσι αισθάνομαι.

Και τώρα, προτιμώ να ακούσω μια εκπομπή που παίχτηκε ζωντανά πριν από μια βδομάδα από το να ακούσω κάποιον να μιλάει ασταμάτητα σε ένα podcast. κι αυτή την πολυτέλεια μου τη δίνει το δίκτυο και το διαδικτυακό ραδιόφωνο. Γι’ αυτό δεν καταλαβαίνω και τον κύριο Τσιμιτάκη που το κατατάσει στα παλιά μέσα. Το παραδοσιακό ραδιόφωνο άντε να παίξει μια επανάληψη, δεν μπορώ σε αυτό να ακούσω ξανά την εκπομπή που θέλω. Ενώ στο διαδικτυακό μπορώ. Κι αυτό είναι νέο.

Έχω ακούσει στο ραδιόφωνο πράγματα μαγικά που σε podcast μόνο κάποια της Ροδιάς τα φτάνουν, άντε και από χιούμορ κάποια βίντεο του Ούρφουσλαγκ. Τα podcast έχουν το απεριόριστο του χρόνου που λέει κι ο κ. Τσιμιτάκης, ναι αλλά αυτός είναι κι ένας απ’ τους λόγους που ξεχειλώνουν και τους λείπει η σκηνοθεσία. Κάτι που έχει αρχή μέση και τέλος, και διάρκεια συγκεκριμένη, είναι πιο δύσκολο να σκηνοθετηθεί, αλλά για όποιον τα καταφέρνει τελικά… είναι τέχνη!

Η κουβέντα σας, καλό θα είναι να μην τα ξεχνάει αυτά. Μιλάτε για τους περιορισμούς των παλιών μέσων, λάβετε υπόψη σας και την “κρυάδα” που έχουνε τα νέα.

Σπύρος Κ. (ένας από την παρέα των φοιτητών της θεσσαλονίκης)

Τι λες?

Μέχρι να μου δοθεί η ευκαιρία να εκθέσω την άποψη μου αναλυτικά για αυτό το θέμα, μπορώ να πω ότι η σκέψη μου προέρχεται από μια παρουσίαση που έκανε ο (πολύ γνωστός στο Internet) Michael Wesch (γνωστός από αυτό το διάσημο video). Η παρουσίαση που έκανε ονομάζεται “η ανθρωπολογία του YouTube” και παρουσιάζει εύγλωτα αυτό που ονομάζει σε άλλο άρθρο του ως Context Collapse. Το βίντεο της παρουσίασης -αν και εξαιρετικά ευχάριστο και με πολύ χιούμορ – είναι λίγο μεγάλο (περίπου 1 ώρα), αλλά εξαιρετικά διαφωτιστικό για όσους θέλουν να μπουν βαθιά στο πλαίσιο που μας δαμορφώνουν τα Νέα Μέσα.

Εκατομμύρια απλοί άνθρωποι (ανεκπαίδευτοι από τηλεόραση ή ραδιόφωνο) καλούνται να μιλήσουν μπροστά σε ένα “κρύο πράγμα” – το ματάκι μιας κάμερας, ή ένα μικρόφωνο. “Είναι σαν να μιλάς σε χιλιάδες, αλλά κανείς να μην είναι εκεί”. Αυτό ακριβώς δημιουργεί σε εμάς όλους (που στην ουσία είμαστε απλοί πολίτες, όχι επαγγελματίες τηλεοπτικοί παραγωγοί) το αίσθημα ότι δεν μπορούμε να εκφραστούμε ζωντανά. Και είναι απολύτως δίκαιο.

Ποιοί είναι η “ΝεοΜεσίτες” που ξεχωρίζουν αυτή την περίοδο και κάνουν θραύση στο Internet παγόσμια? Άνθρωποι που έχουν ήδη καταφέρει να ξεπεράσουν το collapse of context. Τύποι όπως ο Gary Vaynerchuk που κάθε νέο του video κάνει το γύρο του παγκόσμιου web. H όπως ο Adam Curry στο επίπεδο του podcasting που κάνει απίστευτα ζωντανες και ενδιαφέρουσες εκπομπές στις οποίες ο κόσμος κάνει audio comments που έχουν προηχογραφηθεί.

Συμφωνώ απόλυτα με όλο το σκεπτικό σου. Από την άλλη προσπαθώ να δω όλους μας να μπαίνουμε πιο βαθιά στο νέο μέσο, κάτι που θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε σταδιακά το collapse of context. Κάτι που για την ώρα ούτε εγώ έχω καταφέρει να ξεκινήσω

Ελπίζω να συνεχίσουμε την κουβέντα, έστω και από κάπου αλλού.