» ΒΗΜΑ Premium – wtf? NYLON

ΒΗΜΑ Premium – wtf?

Νίκος Δρανδάκης - Tue, Apr 14, 2009

Θα περίμενε κανείς Έλληνες επιχειρηματίες – εκδότες μεγάλου μεγέθους, να κάνουν τουλάχιστον το στοιχειώδες: πριν προχωρήσουν σε μια επιχειρηματική απόφαση να μελετήσουν τη διεθνή εμπειρία. Το έχουν κάνει άλλοι πριν από αυτούς? Απέδωσε? Τι απέφερε η εμπειρία?

Για τον ΔΟΛ διαβάζω εδώ και καιρό ότι ετοιμάζει σημαντικές επενδύσεις στο χώρο της ψηφιακής ενημέρωσης με όχημα το Βήμα – και αυτό είναι από μόνο του θετικό. Είδα όμως προ ολίγου στο Μediablog την ανακοίνωση τους για τη δημιουργία συνδρομητικής υπηρεσίας με την ονομασία Premium, και αμέσως μου ήρθε το γνωστό wtf? – “τι διάολο” Ελληνιστί.

Με λίγα λόγια, κάποιος θα πρέπει να πληρώνει 30 Ευρώ το μήνα(!!!) για να έχει πρόσβαση:

Στο ιστορικό αρχείο του ΔΟΛ (από τη δεκαετία του ’20 περίπου και μετά)
Σε ένα newsletter με τίτλους για το τι θα γράφει αύριο το Βήμα (!?)
Στη δυνατότητα καθημερινής ανάγνωσης του Βήματος «όπως στο χαρτί» (!?)
Δικαίωμα πρόσβασης σε ύλη που θα απευθύνεται μόνο στους συνδρομητές (δεν ενημερώνει τι ύλη θα είναι αυτή)
Δικαίωμα σχολιασμού επιλεγμένων άρθρων, αναλύσεων και ρεπορτάζ (!!!????)

Δεν θέλω να σχολιάσω τα υπόλοιπα, αλλά ειδικά το τελευταίο σκοτώνει. Την εποχή των Social Media που ο καθένας μπορεί να σχολιάσει οτιδήποτε, οπουδήποτε, οποτεδήποτε, στο ψηφιακό Βήμα έκριναν ότι θα πρέπει να πληρώνει 30 Ευρώ το μήνα για να του επιτρέπουν να σχολιάζει τα άρθρα της εφημερίδας. Για τους υπεύθυνους της έκδοσης, ο σχολιασμός και ο διάλογος είναι μια πολυτέλεια που πρέπει να πληρώνεται.

Το μοντέλο της συνδρομητικής ψηφιακής ενημέρωσης στο Internet θεωρείται ήδη νεκρό παγκοσμίως, και όλος ο διάλογος (οπουδήποτε και αν παρακολουθήσει κάποιος) γίνεται για το τι θα το αντικαταστήσει. Εκατοντάδες ψηφιακοί εκδότες δοκίμασαν το συνδρομητικό μοντέλο και απέτυχαν. Το πείραμα ξεκίνησε η Wall Street Journal 10 χρόνια πριν, κλείνοντας τελείως την πρόσβαση σε όλους εκτός από τους συνδρομητές – ο Μέρντοχ μόλις την αγόρασε άνοιξε πλήρως την πρόσβαση. Ακολούθησαν οι New York Times με το Times Select στο οποίο έπρεπε να πληρώσεις για να έχεις πρόσβαση (όχι σε όλο το περιεχομενο αλλά) μόνο σε επιλεγμένους αρθρογράφους υψηλού κύρους όπως ο Thomas Friedman. Λίγα χρόνια μετά η απόφαση αποσύρθηκε μετ’ επαίνων και όλο το περιεχόμενο διατίθεται δωρεάν.

Tο λάθος που κάνουν στον ΔΟΛ είναι το ίδιο που έχουν κάνει όλοι οι παραδοσιακοί παίκτες όταν εισέρχονται στο Internet: πιστεύουν ότι φέρνουν μαζί τους το brand τους, απείραχτο, ατσαλάκωτο, και ότι με αυτό το brand θα μπορέσουν να επιβάλουν τους όρους τους στον καταναλωτή όπως έκαναν και στον κόσμο των φυσικών (μη ψηφιακών) εκδόσεων.

Όμως το Internet έχει τα δικά του brands, και το ισχυρότερο όλων είναι η Google. Αν δεν είσαι στην Google, δεν υπάρχεις. Η Google είναι ο νέος μεσολαβητής – όταν μιλάμε για περιεχόμενο. Η Google μεγεθύνει τρομακτικά την αξία του content, αλλά απαξιώνει πλήρως τα brands. Στο Internet το κοινό δεν ακουθεί brands περιεχομένου – ψάχνει για περιεχόμενο στους κάθε είδους ενδιάμεσους (Google, Digg, Twitter, Facebook) και το ακολουθεί ό,που το βρίσκει.

Ξέρετε πως οι Times της Νέας Υόρκης αποφάσισαν οριστικά να ανοίξουν την πρόσβαση στο Times Select? Ο ίδιος ο Thomas Friedman ξεσήκωσε πραγματική επανάσταση μέσα στον οργανισμό, όταν διαπίστωσε ότι τα άρθρα του δεν βρίσκουν αναφορές στον παγκόσμιο ιστό. Δεν τον έβρισκαν στις αναζητήσεις της Google, δεν τον έκαναν link οι bloggers, δεν τον ανέφεραν πουθενά στο Twitter ή το Facebook. Και όλα αυτά γιατί τα άρθρα του ήταν κλεισμένα πίσω από τους τοίχους του Times Select, και έβλεπε ο ίδιος καθημερινά να απαξιώνεται το προσωπικό του brand μαζί με τα γραφόμενα του.

Έχουμε ήδη μπει σε ένα κόσμο στον οποίο οι πάροχοι περιεχομένου θα παρακαλούν να αποκτούν αναφορές κάθε μέρα, στα εκατομμύρια άρθρα, σχόλια, ή tweets που γίνονται. Εκδίδεις περιεχόμενο και δεν μπορεί κάποιος να προωθήσει τα άρθρα σου στο Digg? Δεν μπορεί να τα στείλει με link στο Twitter? Να τα κάνει share στους εκατοντάδες-χιλιάδες φίλους του στο Facebook? Τότε είναι σίγουρο ότι οδηγείσαι στη λησμονιά. Θα βλέπεις γύρω σου τον πληθυσμό του Internet να μεγεθύνεται με τρομακτικούς ρυθμούς κι εσύ θα αναρωτιέσαι γιατί το κοινό σου μένει σταθερό – ένα μικρό, πιστό κοινό που δεν αρκεί όμως για να έχεις μια βιώσιμη ψηφιακή εκδοτική επιχείρηση.

Δεν δίνω πάνω από 6 μήνες ζωής στο BHMA Premium…

Digg, FACEBOOK, Google, ψηφιακές εκδόσεις, ΒΗΜΑ, δολ, εκδόσεις, The New York Times Company, Thomas Friedman, twitter, Wall Street Journal

Γράφτηκε από τον/την blogger:

Νίκος Δρανδάκης - που έχει συνολικά 980 άρθρα στο NYLON.

Επικοινώνησε με τον blogger

33 Σχόλια στο “ΒΗΜΑ Premium – wtf?”

Ανεστης Says:
April 14th, 2009 at 20:04

…και πολύ λες.
Άρον άρον αποφασίστηκαν αυτά και κατα πως φαίνεται δεν συμμετείχε στις συναντήσεις κανείς σχετικός για να τους τα πει αυτά.
Κρατάω μόνο μια επιφύλαξη μήπως μετρήθηκε σε μεγάλες ποσότητες (κι εμείς την υποτιμούμε) αυτή την it illiterate ελίτ (φοβερό ακούγεται αν το επαναλάβεις μερικές φορές) που καταναλώνει ελληνικά Μέσα αγνοώντας τα υπόλοιπα που σωστά αναφέρεις.

Το τελευταίο άρθρο του Ανεστης… Διαχρονικά ηλίθια οικονομία

Evangelos Says:
April 14th, 2009 at 21:25

Νομίζω πως οι εμπνευστές του ΒΗΜΑ Premium θα έπρεπε σε οποιαδήποτε περίπτωση να διαβάσουν το κείμενο σου.

Συμφωνώ με τη βασικό σκεπτικό, μόνο μια μικρή διαφοροποίηση σε αυτά περί μεταφοράς του brand. Μπορεί πράγματι να μη συμβαίνει μια “αυτόματη” μεταφορά, όμως διατηρείται το credibility του brand.

Και αυτό, στις συνθήκες του ρευστού διαδικτύου, είναι εξαιρετικά σημαντικό, διότι υπάρχει όπως και να το κάνουμε διαφοροποίηση στα effects από την ενημέρωση αναφορικά με το από που προέρχεται αυτή.

Το πρόβλημα, νομίζω, θα επιταθεί αν αυτή η στρατηγική του ΒΗΜΑΤΟΣ (η οποία είναι πράγματι προβληματική όπως τονίζεις) συμπέσει με τη φημολογούμενη επιστροφή του ΒΗΜΑΤΟΣ σε εβδομαδιάια έκδοση μόνο – όπως παλιότερα.

Το τελευταίο άρθρο του Evangelos… Πλουραλισμός

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 21:39

@Ανέστης, το it illiterate elite η φράση της χρονιάς

@Ευάγγελος δεν διαφωνούμε στο θέμα του brand. Αυτό που εννοώ είναι ότι, όταν ο παραδοσιακός εκδότης προσπαθήσει να “κλείσει” το προϊόν του πιστεύοντας στη δύναμη του brand του, τότε αυτό το brand είναι απολύτως ανεπαρκές να τον σώσει.

Αν, αντίθετα, αποφασίσει να το αφήσει ελεύθερο να “παίξει μπάλα” στο Social Internet χωρίς περιορισμούς, τότε πράγματι το brand του μπορεί να αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό.

Νίκος Κουρεμένος Says:
April 14th, 2009 at 21:43

http://www.roughtype.com/archives/2009/04/google_in_the_m.php

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 21:53

Το έχω δει Νίκο, είναι πολύ ενδιαφέρον….

Michael Says:
April 14th, 2009 at 22:04

@Νίκος. Μια μικρή παρατήρηση. Ο Μέρντοχ άλλαξε γνώμη και παρά τα όσα είχε υποσχεθεί δεν άνοιξε την πρόσβαση στην WSJ όταν την αγόρασε. (Δες εδώ http://order.wsj.com/sub/f2 και εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Wall_street_journal#Internet_expansion)

Και για να είμαστε δίκαιοι, στην Αμερική η συζήτηση που γίνεται αυτή την περίοδο είναι αν οι θεωρίες περί ελευθέρου περιεχομένου είναι εν τέλει σωστές. Πολλοί λένε για ένα μοντέλο με χορηγίες, άλλοι για πλήρες “τοίχος” συνδρομής κλπ.

Και σε μια άλλη εξέλιξη, το Associated Press -που διοικείται συμμετοχικά από τις αμερικάνικες εφημερίδες-μέλη του- κήρυξε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα τον πόλεμο στους aggregators, όπως Huff-Post κλπ. (http://uk.biz.yahoo.com/07042009/323/google-helps-hurts-newspapers-executive-says.html)

Οπότε μάλλον το Βήμα δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ όσα σκέφτονται τώρα οι εκδότες στις ΗΠΑ. Το μόνο που θεωρώ υπερβολικό είναι το ύψος της συνδρομής. 30 ευρώ το μήνα για το Βήμα ούτε για πλάκα. Κάπου τόσα θα τους έλειπαν,βέβαια, αλλά τι να κάνουμε. το 30 ευρώ είναι σχεδόν όσο η τιμή όλων των έντυπων εκδόσεων της εφημερίδας μέσα σε ένα μήνα και ενώ δεν θα έχει κόστη εκτύπωσης, διανομής κλπ.

Πάντως, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το θέμα του Τύπου. Το έχουμε ξανασυζητήσει εδώ. Αισθάνομαι πως γινόμαστε τσιρλίντερ όσων τεχνολογικά νέων προϊόντων βλέπουμε εντελώς άκριτα μόνο και μόνο γιατί πρόκειται για νέα τεχνολογία. Σημασία έχει να βρούμε τι μπορεί να λειτουργήσει και να αντικαταστήσει επ’ άξια τον προκάτοχό του. Αν οι εφημερίδες μπορούν να επιβιώσουν μέσω μιας συσκευής τύπου kindle καλώς. Δεν μπορεί, όμως, να λέμε ας κλείσουν και θα διαβάζουμε blogs και aggregators. Αυτοί δεν παράγουν ρεπορτάζ και μόνο αν μας λείψει εντελώς δυστυχώς φαίνεται πως θα καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι.

Υπάρχουν και οι αισιόδοξοι πάντα: http://www.slate.com/id/2216028/

theodoropoulos Says:
April 14th, 2009 at 22:08

Αγαπητέ Νίκο,

με εντυπωσιάζει η τοποθέτησή σου, όχι ευχάριστα ομολογώ και σαν εκπρόσωπος ενός μεγάλου Media group θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Θα σημειώσω καταρχήν ότι ο Μέρντοχ είναι εκείνος που πήρε πίσω την απόφασή του να καταργήσει το συνδρομητικό μοντέλο του wsj.com αμέσως μόλις το αγόρασε, ενώ μόλις πριν 2 εβδομάδες σε συνέντευξή του πυροδότησε για μία ακόμα φορά το σχετικό debate δηλώνοντας ότι οι εφημερίδες πρέπει να βρουν ένα τρόπο να χρεώνουν για το περιεχόμενό τους, αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι ίσως οι nytimes.com να δοκιμάσουν κάτι μελλοντικά. Ο λόγος είναι απλός, τα διαφημιστικά έσοδα δεν είναι αρκετά για την επιβίωση οποιουδήποτε site και ένα business model που εξαρτάται αποκλειστικά από αυτά είναι καταδικασμένο αργά ή γρήγορα σε αποτυχία. Το γιατί, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την επισκεψιμότητα των site ή το loyalty των χρηστών, αλλά με τα δεδομένα της online διαφήμισης και ευρύτερα της online επικοινωνίας, που από τη μία πλευρά έχουν οδηγήσει σε απαξιωτικές τιμές το κόστος διαφήμισης, ενώ από την άλλη μπλεγμένα σε ένα ατελέσφορο μοντέλο direct response, αδυνατούν να οδηγήσουν την αγορά σε μακροχρόνια και βιώσιμη ανάπτυξη.

Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μόνο τα media site. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα έχει το facebook και δεν πρέπει να το ξεχνάμε! Το πρόβλημα που έχει αυτό το ευαγγέλιο των social netowrks είναι το ίδιο με όλων των υπολοίπων. Δεν βγάζει λεφτά!!! Δεν έχει αρκετά διαφημιστικά έσοδα για να στηρίξει τη λειτουργία του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται απεγνωσμένα σε αναζήτηση μοντέλου επιβίωσης!

Που οδηγούν αυτά τα δεδομένα είναι άγνωστο, σίγουρα πάντως σε εξελίξεις, με πρώτες αυτές της δοκιμής νέων περισσότερων intrussive διαφημιστικών format από τους μεγάλους αμερικανούς online publishers. Και θα δούμε τι άλλο.

Από εκεί και πέρα όμως, με ενοχλεί πραγματικά η απαξίωση των ενημερωτικών brands που και εσύ αναφέρεις και συχνά ακούω τώρα τελευταία. Και πραγματικά απορώ, γιατί δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτή την άποψη, αλλά το αντίθετο. Τα ενημερωτικά site, των παραδοσιακών media brands κυρίως ή άλλων online publishers, αποτελούν, διεθνώς, βασικό άξονα ανάπτυξης του internet, βασικό πόλο έλξης χρηστών, αυξάνοντας συνεχώς τα στατιστικά τους και αποδεικνύοντας καθημερινά, αλλά και κάθε φορά που υπάρχει ένα σημαντικό γεγονός, ότι πολύ μεγάλη μερίδα χρηστών θα στραφεί σε αυτά, στα media που γνωρίζει και εμπιστεύεται, για να βρει αξιόπιστη πληροφόρηση και έγκυρη άποψη. Πραγματικά λοιπόν δεν καταλαβαίνω από που προκύπτει ότι “στο internet το κοινό δεν ακολουθεί τα brands περιεχομένου”. Ισως θα πρέπει να ενημερώσουμε τους μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ελλήνων χρηστών που μας εμπισκέπτονται κάθε μέρα(και μιλάω για όλα τα ελληνικά online media), ότι μπερδεύτηκαν και αλλού ήθελαν να πάνε??!!

Το τι πρέπει να κάνουν τα online media για να διατηρήσουν και να αυξήσουν τις επισκεψιμότητές τους, επέτρεψέ μου να σου πω ότι είναι πολύ ουσιαστικότερο, πολύ περιπλοκότερο, πολύ πιο ομιχλώδες τελικά, από το να βγαίνουμε καλά στα αποτελέσματα του google ή στο facebook. Αυτά είναι δέντρα, σε ένα δάσος marketing ενεργειών, που στόχο έχουν να δημιουργήσουν πρώτιστα πιστούς χρήστες και όχι περιστασιακή επισκεψιμότητα. Και εκεί είναι η βασική μας διαφοροποίηση με το google. Οταν οι χρήστες θέλουν να μιλήσουν έρχονται στα brands, δεν πάνε στα ρομπότ.

Φιλικά

ανδρέας θεοδωρόπουλος

Michael Says:
April 14th, 2009 at 22:20

@ανδρέας θεοδωρόπουλος

Αυτό ακριβώς ήθελα να πω και στο δικό μου σχόλιο. Με κάλυψες πλήρως.

Και μην ξεχνάμε. Seattle Post Intelligencer και Rocky Mountain News ήδη έκλεισαν, αφήνοντας τις πόλεις τους με μια εφημερίδα η κάθε μια αντίστοιχα και ένα τεράστιο κενό.

Ήδη διάβαζα κάπου (δυστυχώς δεν έχω κρατήσει link) πως το κοινοβούλιο της Καλιφόρνια -μιας τεράστια και πολύ πλούσιας πολιτείας- το καλύπτουν 7 ή 8 ρεπόρτερ. Αυτό θέλουμε. Αναλογικά να κλείσουν και να μείνουν 2 εφημερίδες στην Ελλάδα. Τώρα έχουμε πρόβλημα, που έχουμε και πολυφωνία. Όταν μείνει, πόση δύναμη θα έχει;

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 23:08

Αγαπητοί φίλοι, μια παρατήρηση για την WSJ που αφορά και στον Michael, και τον theodoropoulos. Μέχρι την εξαγορά από τον Μέρντοχ, κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει οποιοδήποτε άρθρο της WSJ αν δεν ήταν συνδρομητής. Σήμερα, σχεδόν όλα τα άρθρα είναι απολύτως ελεύθερα, με μόνη εξαίρεση τα λίγα άρθρα στο αριστερό sidebar κάτω από τον γεινκό τίτλο “What’s news”.

Εγώ αυτό δεν το ερμηνεύω ως επιστροφή στο κλειστό μοντέλο. Επειδή μάλιστα ζούμε σε μια εποχή κινούμενης άμμου, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι και αυτά αργά ή γρήγορα θα (ξανα)ανοίξουν.

Θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να δεχτούμε σαν κοινή βάση ότι η συζήτηση αυτή δεν είναι νέα – κρατάει πάνω από 15 χρόνια τώρα. Μετά από όλους αυτούς τους πειραματισμούς που προηγήθηκαν, η συζήτηση σήμερα γίνεται κάτω από μία πραγματικότητα που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε: με το content όλων των εφημερίδων ανοιχτό, ελεύθερα διαθέσιμο. Δεν ήταν πάντα έτσι – είναι τώρα όμως. Και αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα πρώτη ένδειξη.

Βεβαίως, κάποιοι από τους παραδοσιακούς παίκτες προσπαθούν και πάλι να επανέλθουν με αιχμή του δόρατος αυτή τη φορά το Associated Press που (όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Michael) ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια να ελέγξει τη διακίνηση του περιεχομένου του στο Internet τοποθετώντας beacons και άλλα καλούδια. Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία για το (ανύπαρκτο) μέλλον αυτής της κίνησης, αλλά καλύτερο είναι να μιλάμε με βάση τα πραγματικά γεγονότα και όχι τις υποθέσεις ή προσδοκίες μας.

@Michael προσωπικά δεν αισθάνομαι cheerleader κανενός εκφράζω απλά τις πεποιθήσεις μου. Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι τον κίνδυνο που νιώθουν ολοι οι παραδοσιακοί παίκτες του χώρου βλέποντας μια εξέλιξη αδιέξοδη. Όπως πολύ σωστά λέει ο theodoropoulos, τα υπάρχοντα επιχειρηματικά μοντέλα δεν είναι επαρκή να κρατήσουν ζωντανά τα media outlets, ασχέτως του πόση επισκεψιμότητα ή loyalty μπορεί να έχουν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί στα υπάρχοντα επιχειρηματικά μοντέλα – μάλλον το αντίθετο. Αν οι οργανισμοί Media δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με το συγκεκριμένο cost structure που έχουν (και το οποίο χτίστηκε κάτω από εντελώς άλλες συνθήκες) τότε πρέπει να επανεξετάσουν συνολικά το ρόλο τους, τη θέση τους, και τη σρατηγική τους στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Και, όπως πολύ σωστά λέει ο Clay Shirky, δεν πρόκειται να πάμε από το μοντέλο Α στο μοντέλο Β. Θα πάμε από το μοντέλο Α στα μοντέλα Β ως Ω. Και αυτό απαιτεί πολύ πειραματισμό και καθόλου σίγουρες συνταγές.

Οι Νew York Times δείχνουν να αντιλαμβάνονται αυτή τη νέα πραγματικότητα, κάτω από τον υπαρκτό κίνδυνο να χρεωκοπήσουν και αυτοί. Εξερευνούν νέα μοντέλα που είναι πρωτοφανή για ένα παραδοσιακό οργανισμό Media, όπως τα Links-προτάσεις προς άλλα sites στην πρώτη σελίδα τους, ή το άνοιγμα του API τους – κίνηση εντυπωσιακή, την οπoία είχε ξεκινήσει πρώτος ο Guardian. Κανένα από αυτά τα πειράματα δεν ξέρουμε που θα βγάλει. Ο δρόμος θα είναι σίγουρα μακρύς.

Λάβετε μόνο υπόψιν (ως πολύ σημαντικό στοιχείο, αν και φαινομενικά όχι τέτοιο) ότι οι Times πρόσφατα οργάνωσαν το event με την ονομασία TimesOpen το οποίο παρακολούθησαν στελέχη τους, και στο οποίο κεντρικός ομιλητής ήταν ο Tim O’Reilly (ήταν λάθος το link, το διόρθωσα), με θέμα τις προβλέψεις του για το μέλλον των Media. Όσοι γνωρίζουν το όνομα, καταλαβαίνουν πολλά. Δείτε το βίντεο στο link που σας παραθέτω, για λεπτομέρειες…

Το μόνο σίγουρο (που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης) είναι όσα γράφω στο παραπάνω post: Αν κάνεις ψηφιακά Media, ΔΕΝ μπορείς να μην είσαι στην Google, ΔΕΝ μπορείς να μην είσαι στο Digg, ΔΕΝ μπορείς να μην αναφέρεσαι στο Twitter. Αυτά είναι οι μόνες σταθερές αλήθειες.

Ανάμεσα στην “επίθεση” του Asoociated Press, και στα TimesOpen/Times API (αλλά και τα υπόλοιπα πειράματα των NYT), υπάρχει άβυσος. Σε ποιόν ανήκει το μέλλον? Κατά τη γνώμη μου (ως δαρβινιστής), όχι στους πιο ισχυρούς, αλλά σε αυτούς που μαθαίνουν να προσαρμόζονται στα νέα περιβάλλοντα .

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 23:20

Συνεχίζω με 2-3 παρατηρήσεις επί συγκεκριμένων θεμάτων που αναφέρθηκαν.

@Michael μπορεί το Seattle και το Rocky Mountain (αλλά και άλλες πόλεις στο μέλλον) να έμειναν με μια εφημερίδα λιγότερη, αλλά οι πολίτες δεν έμειναν με λιγότερη πληροφόρηση. Και το ζητούμενο είναι αυτό, έτσι δεν είναι?

Το λάθος στη συλλογιστική σου είναι ότι ταυτίζεις την επάρκεια της πληροφόρησης με τον αριθμό των εφημερίδων. Νέοι παίκτες έχουν ήδη καλύψει το χώρο προ πολλού, και το ξέρεις.

Φίλε Ανδρέα (Θεοδωρόπουλε), εγώ δεν απαξιώνω τα brands των παραδοσικών παικτών – κάθε άλλο, σέβομαι απόλυτα αυτό που έχουν προσφέρει μέχρι τώρα, και συνεχίζουν. Το κάνει όμως η Google. Εγώ απλώς περιγράφω μια πραγματικότητα. Σου προτείνω να διαβάσεις το link που έβαλε παραπάνω ο Νίκος Κουρεμένος, ως απλώς ενδεικτικό. Λέει πολλά για τη φύση του προβλήματος, αν και δεν συμφωνώ με διαπιστώσεις του.

Και, πίστεψε με, το πρόβλημα σας δεν είναι οι επισκεψιμότητες. The pageview is dead. Πιο dead δεν γίνεται. Αλλού παίζεται το παιχνίδι.

Evangelos Says:
April 14th, 2009 at 23:20

Αν μου επιτρέπεται, ένα ακόμα διευκρινιστικό σχόλιο (δεν ήθελα να καταχραστώ τον χώρο την πρώτη φορά και επεκτάθηκα μόνο στο ένα σκέλος).

Η θέση του Νίκου Δρανδάκη θεωρώ ότι έχει βάση όχι τόσο λόγω της σχέσης ανάμεσα στα on-line media από τη μια μεριά και τις search engines και τα social networks από την άλλη που διαμορφώνει συνθήκες επιτυχίας, αλλά κυρίως επειδή αυτή η συσχέτιση λαμβάνει χώρα στην συγκεκριμένη περίπτωση της ελληνικής αγοράς (από το όποιο κοινό μέχρι τη διαφημιστική αγορά) – όπου, ασχέτως αν θα στηριχθεί ή όχι ως κεντρική επιλογή, είμαι πολύ επιφυλακτικός για τα αποτελέσματά της.

Και ένα σχόλιο προς τον Ανδρέα Θεοδωρόπουλο. Λόγω της θέσης του (δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο, αλλά ξέρω σε ποιο Media group αναφέρεται) γνωρίζει πολλά περισσότερα και δεχόμαστε (τουλάχιστον εγώ) τη θέση του για την πορεία των on-line publishers. Ένα ερώτημα όμως. Η απαξίωση των ενημερωτικών brands αποτιμάται μόνο από τις «επισκέψεις σε ελεύθερες ιστοσελίδες»;

Νομίζω πως όχι. Αντίθετα μάλιστα υπάρχουν στοιχεία για την απαξίωση των ενημερωτικών brands στις πολιτικές έρευνες και ειδικά σε αυτές που εστιάζουν στο φαινόμενο του πολιτικού κυνισμού. Και το επισημαίνω αυτό διότι η επιλογή του info purchasing συνδέεται, εκτός των άλλων, και με το brand/media image – ειδικά για αυτούς που δεν συμπεριλαμβάνονται στο «σκληρό πυρήνα» του αγοραστικού κοινού σε μια εγχώρια αγορά.

Το τελευταίο άρθρο του Evangelos… Πλουραλισμός

Michael Says:
April 15th, 2009 at 00:04

Νίκο, έγραψα “Αισθάνομαι πως γινόμαστε τσιρλίντερ…” σε πρώτο πρόσωπο γιατί θεωρώ πως εγώ πρώτος κάνω και συνεχίζω να κάνω αυτό για το οποίο εφιστώ προσοχή. Γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη αν έδωσαν λάθος εντύπωση και αν έτσι προσέβαλα εσένα ή κάποιον άλλο.

Για τη WSJ έχεις δίκιο σχετικά με τα άρθρα, όπως και για να είμαι δίκαιος οφείλω να παραδεχθώ πως τόσο αυτής όσο και των Financial Times τις ηλεκτρονικές συνδρομές τις περισσότερες τις πληρώνουν επιχειρήσεις για στελέχη τους και όχι οι ίδιοι οι αναγνώστες από την τσέπη τους.

Για τους NYT πάλι έχεις δίκιο πως πειραματίζονται και μάλλον θα επιβιώσουν και στο μακρινό μέλλον. Θα γίνει, όμως το ίδιο και με τις πιο τοπικές εφημερίδες. Για παράδειγμα. Είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις, ότι οι NYT απείλησαν να κλείσουν την Boston Globe, που ανήκει σε αυτούς. Μπορεί να μπλοκάρουν, όμως εφόσον πειραματίζονται, γιατί δεν πετυχαίνουν και με την πιο τοπική εφημερίδα τους, παρά μόνο με τη ναυαρχίδα τους;

Τέλος, όντως αριθμός δεν σημαίνει αυτομάτως και ποιότητα. Και όντως έχουν βγει και νέοι παίκτες. Είναι όμως αρκετοί αυτοί οι νέοι παίκτες; Έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν το κενό; Θέλω να ελπίζω πως ναι. Είμαι, όμως, επιφυλακτικός.

Να πάρω όμως ένα τομέα που σίγουρα έχουμε πληθώρα στο ρεπορτάζ από νέα Μέσα. Αναφέρομαι στον αθλητικό. Ήδη σε αυτό το άρθρο (http://online.wsj.com/article/SB123906424665995337.html) εκφράζονται φόβοι πως δεν θα έχουν σε λίγο καιρό τα αμερικάνικα γήπεδα του μπέιζμπολ παραπάνω από 1-2 δημοσιογράφους να κάνουν το ρεπορτάζ. Που εν τέλει αυτό μετράει. Είναι 50 μπλόγκερς βέβαια, που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, όμως ο δημοσιογράφος, που θα πάρει τη δήλωση, τα παραλειπόμενα και λοιπά δεν θα υπάρχει πλέον. Αυτό, όμως, θέλουμε. Και αναφέρομαι σε έναν τομέα όχι και τόσο σημαντικό. Ας φανταστούμε λίγο τώρα πόσα σημαντικά πολιτικά θέματα χάνονται έτσι, με την πτώση του έντυπου Τύπου.

Ήδη οι μισές αμερικάνικες τοπικές εφημερίδες έχουν κλείσει τα γραφεία τους στη Γουάσινγκτον. Αποτέλεσμα; Ναι μεν τα σημαντικά μπορούν να τα βρουν από Ρόιτερς, Τάιμς κλπ. Όμως τον γερουσιαστή στην πολιτεία τους ποιος θα τον ελέγχει. Εκεί εντοπίζεται το έλλειμμα κατ’ εμέ.

Ευχαριστώ.

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 00:14

@Michael προς Θεού, δεν υπήρχε καμία παρεξήγηση, κατάλαβα το νόημα σου, και απλώς σχολίασα – απάντησα. Κανένα πρόβλημα.

Για τα υπόλοιπα, όλοι εξερευνούμε μια ρευστή κατάσταση, και δεν θα βρούμε σίγουρες απαντήσεις. Προσπαθώ μόνο να τη βλέπω χωρίς τις βεβαιότητες του παρελθόντος.

Σε ευχαριστώ κι εγώ.

Yannis Larios Says:
April 15th, 2009 at 00:40

Νίκο,

Προτείνω να το δούμε από τη “θετική” πλευρά.

Iδού ένα ωραιότατο case-study για να μετρήσουμε ΚΑΙ στην Ελλάδα..:
- αν ένα τόσο “παραδοσιακό” business model λειτουργεί σε online έκδοση ελληνικής εφημερίδας,
- αν υπάρχει φαντασία/ καινοτομία ώστε να αναζητηθούν διαφορετικοί τρόποι εσόδων αντί της mundane συνδρομής,
- αν τέλος πάντων τα παραδοσιακά μέσα προσεγγίζουν το θέμα στρατηγικά ή με όρους “μόδας”.

Δεν είναι ευκαιρία στα παραπάνω παραδείγματα ξένου τύπου που αναφέρεις να έχουμε και ένα ελληνικό ως αναφορά, σε έξι μήνες ή ένα χρόνο;

Το βλέπω σαν ένα ενδιαφέρον πείραμα. Ακόμη μάλιστα πιο ενδιαφέρον γιατι κάποιος άλλος θα πληρώσει για το πείραμα και εμείς θα κρατήσουμε τα συμπεράσματα!

Χαιρετισμούς

Το τελευταίο άρθρο του Yannis Larios… Ξαναθυμήθηκα το BBC Micro του ’82… (που ακόμη έχω κρατήσει!)

Νίκος Κουρεμένος Says:
April 15th, 2009 at 01:47

Εφόσον οι διαφημιστές δεν ρίχνουν λεφτά στο διαδίκτυο (πιστεύω γιατί δεν το κατανοούν – ειδικά στην Ελλάδα που ξέρουμε και πως διανέμεται η πίτα.. σχεδόν δεν χρειάζεται να το κατανοήσουν! [κουτουρού]) δεν μπορούμε να δούμε άσπρη μέρα σε ΠΟΙΟΤΗΤΑ περιεχομένου. Διαφωνώ στο ότι οι πόλεις δεν έχασαν σε πληροφόρηση. Έχασαν. Δεν υπάρχει κανείς παρά ελάχιστοι που θα κάνουν ποιοτικό ρεπορτάζ και όλοι γνωρίζουμε τα όρια του ρεπορτάζ αλα twitter (ναι οκ realtime κλπ αλλά έχει σημαντικά προβλήματα). Το βασικότερο είναι τα 30€. ίσως 1€ να το έδινα πραγματικά σας μιλάω. Απλά μάλλον στοχεύουν κι αυτοί σε οργανισμούς και κλειστά λόμπυ κλπ κλπ και αυτό δείχνει πόσο δεν καταννούν το διαδίκτυο στο σύνολο του και τον εκδημοκρατισμό που προσπαθεί να επιφέρει αν και με αποτυχία στην Ελλάδα λόγω ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ψηφιακού αναλφαβητισμού.

Τα πάντα είναι θέμα κατανόησης και αυτή έρχεται μόνο από την υποχρεωτική εκπαίδευση των τελικών χρηστών και αυτή στην Ελλάδα είναι ανύπαρκτη αφού στην υποχρεωτική εκπαίδευση συνεχίζει να υπάρχει 1 ώρα τη βδομάδα πληροφορική από τότε που ήμουν εγώ σχολείο (και τότε τραγικό μου φαινόταν αλλά πέρασαν και 10 χρόνια..).

Το να λέμε ότι εξέτασαν τις ανησυχίες των NYT και κατέληξαν σε αυτά που κατέληξαν στην καλύτερη είναι wishful thinking..

Το τελευταίο άρθρο του Νίκος Κουρεμένος… Portable Contacts official website created with discontinued for one year Adobe GoLive

GritZ Says:
April 15th, 2009 at 04:10

Δε θέλω να γίνω γραφικός υπέρμαχος των blogs, όμως η αλήθεια είναι πως έχουμε μία στροφή των αναγνωστών, αλλά και των διαφημιστών προς το internet, που δεν είχαμε τα περασμένα χρόνια σε τέτοιο βαθμό.
Το ότι η εφημερίδα από το Σιάτλ έγινε blog (αν δεν κάνω λάθος από 150 άτομα έπεσε στα 20) δείχνει πως και οι εκδότες έχουν αντιληφθεί την κατάσταση και θέλουν να μη χάσουν το τρένο.
Η απαξίωση των blogs είναι πάγια πολιτική των “παραδοσιακών”, για πολλούς λόγους. Ένας εκ των οποίων βέβαια, είναι να παρουσιαστούν ως οι μόνοι έγκυροι…
Δεν ξέρω πως λειτουργούν τα των εφημερίδων, αλλά μία ματιά στις online εκδόσεις τους, καταδεικνύει πως υπάρχουν αρκετά άρθρα καρμπόν. (copy paste από το ΑΠΕ ίσως; )
Δε νομίζω πως επιτρέπεται να κυκλοφορεί μία τέτοια υπηρεσία και με τέτοια τιμή, όταν την ίδια ώρα, η Απογευματινή ανεβάζει τα άρθρα της με Creative Commons… Στην εποχή του google φαίνεται αυτοκτονικό.. :S

Το τελευταίο άρθρο του GritZ… Sony Ericsson W205 Walkman

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 09:26

@Υannis

Δεν κατάλαβες γιατί έδωσα 6 μήνες?

@Νίκος ποιός είναι αυτός που καθορίζει πόσες εφημερίδες χρειάζεται μια πόλη/χώρα? Γιατί το Seattle χρειάζεται και σήμερα τις 5 εφημερίδες που είχε και πριν από 50 χρόνια? Γιατί όχι 3, ή γιατί όχι 12?

Εγώ νομίζω ότι καμία (εκδοτική ή άλλη) επιχείρηση που τη χρειάζεται η κοινωνία, δεν κλείνει. Όμως, οι επιχειρήσεις υπάρχουν και για να κλείνουν. Κυρίως επειδή τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος αλλάζει, και αυτές δεν μπορούν να προσαρμοστούν.

Δεν υπάρχει καμία συνομωσία…

Φοίβος Καρζής Says:
April 15th, 2009 at 11:14

Νίκο,
δες το αισιόδοξα. Το ΒΗΜΑ Premium θα ζήσει. Για την ακρίβεια θα ζήσει το ΒΗΜΑ και θα χαθεί το Premium. Σε λίγο καιρό απλώς θα λέγεται ΒΗΜΑ free.

Ούτε το περιεχόμενο, ούτε το layout εξηγούν γιατί πρέπει να το πληρώνεις όταν έχεις για το πρώτο όλα τα άλλα ανταγωνιστικά μέσα που βάζουν το περιεχόμενό τους δωρεάν στο δίκτυο και για το οπτικό σκέλος ρίξτε μια ματιά στο guardian.co.uk και στο nytimes.com να δείτε πόσο μοιάζουν.

Το τελευταίο άρθρο του Φοίβος Καρζής… Της ημέρας

Charalampos Konstantinidis Says:
April 15th, 2009 at 11:37

Σπασμωδική κίνηση η οποία δεν πρόκειται να αποφέρει απολύτως τίποτα.
Τελικά, δυστυχώς, σε όλο τον κόσμο οι μεγαλοεκδότες παραμένουν μεγαλοεκδότες… μέχρι το τέλος.

Να δω πως θα κυνηγήσουν τον κάθε πιτσιρικά που θα φτιάχνει σε πέντε λεπτά ένα blog (vimapremiumfree.blogspot.com) και θα αναμεταδίδει τις ειδήσεις δωρεάν. Και αν μπορεί ένας πιτσιρικάς να σου χαλάσει τη δουλειά, σκέψου τι μπορούν να σου κάνουν οι ανταγωνιστές σου.

Το παράδειγμα των NYTimes είναι το καλύτερο. Όταν ο CEO τους δηλώνει “ξέρουμε τι ακριβώς είναι λάθος αλλά δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε για να το διορθώσουμε” (δεν έχω πρόχειρο το link, αν σας ενδιαφέρει θα το ψάξω) ε δεν είναι στραβός ο γυαλός, στραβά αρμενίζετε.

Η αγορά αλλάζει, το Internet έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ενημερωνόμαστε και αυτοί λειτουργούν ακόμα με business μοντέλα του 80.

Αλήθεια δεν σκέφτηκε κανένας γιατί θα πληρώσει κάποιος για να διαβάσει κάτι που αλλού θα το βρει δωρεάν;

Το τελευταίο άρθρο του Charalampos Konstantinidis… Toshiba Portégé A600, για όσους έχουν υψηλές απαιτήσεις

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 11:46

@Φοίβος το παλεύω, ενίοτε μου βγαίνει (το αισιόδοξο)

Πολύ εύγλωτη η σύγκριση των ψηφιακών “εξώφυλων”.

Vassilis Goulandris Says:
April 15th, 2009 at 11:49

Facts (που μαλλον ξερετε):

- Τα έσοδα της New York Times από online διαφήμιση αποτελούν μόνο το 12% του συνόλου και μιλάμε για την πιο δημοφιλή ιστοσελίδα έντυπης εφημερίδας στην Aμερικη.
- Τα έσοδα της Financial Times από Online διαφημίσεις και συνδρομές είναι μόνο το 19% του συνόλου.
- Κατα Μ.Ο. το 90% των εσοδων των εφημεριδων ειναι απο print.
- Και ολο αυτα οταν στις ΗΠΑ, τα διαφημιστικά έσοδα έχουν πέσει κατα 23% τα τελευταία 2 χρόνια (Pew Research, emarketer κλπ)
- Η μετακινηση των αναγνωστων online δεν μεταφραζεται σε αυξηση των διαφημιστικων εσοδων απο online

Προβλημα: Ναι…..μεγαλο και πολυ σοβαρο.

Δεν αντιμετωπιζεται με αστοχες και παντελως ασχετες (marketing-wise) κινησεις οπως του ΒΗΜΑτος. Δειχνει παντελη ελλειψη φαντασιας (για να μην πουμε τιποτα βαρυτερο) και η φαντασια ειναι αυτο που λειπει. Κι αλλοι,προσπαθουν να βρουν τροπους να χρεωνουν, αλλα το κανουν εξυπνα πχ για niche content σε niche segments (οπως FT, WSJ), προσπαθωντας να βρουν μια ισορροπια μεταξυ paid/free content.

Ομολογω οτι παρολο τον προσωπικο μου ενθουσιασμο και ενασχοληση με τα online media δεν θα ηθελα με τιποτα να δω την πληρη απαξιωση των εφημεριδων. Κανεις μας δεν ειναι σε θεση να επενδυσει σε ρεπορταζ και διασταυρωση στοιχειων και – κακα τα ψεματα – τα παραδοσιακα media ειναι κυρια πηγη για τους bloggers: βλ. Technorati Attention Index, οπου τα περισσοτερα “most linked to sites from blogs” είναι τα παραδοσιακα media (http://technorati.com/weblog/2009/03/482.html)

Οπως επισης, υπαρχουν απειροι ανουσιοι και αναξιοπιστοι και κακοπροαιρετοι bloggers γεγονος απολυτως λογικο, αφου και το ιντερνετ καθρεφτης μιας κοινωνιας ειναι: ουτε καλυτερος-ουτε χειροτερος.

Χρειαζομαστε καλες εφημεριδες και καλους bloggers λοιπον. Δημοσιογραφια δεν γινεται με 140 χαρακτηρες….ουτε βεβαια με τη μυωπικη (και μαλλον αυτοκτονικη) λογικη του ΒΗΜΑτος.

Το τελευταίο άρθρο του Vassilis Goulandris… Innovate or Perish

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 11:57

@Vasilis Goulandris σε πολλά από τα (σωστά) ερωτήματα σου, πιστεύω ότι η απάντηση είναι να δούμε το μέλλον με φαντασία, με ανοιχτούς ορίζοντες για τα νέα μοντέλα.

Έχεις δει αυτό το (προηγούμενο μου) post?

Nikos Kouremenos Says:
April 15th, 2009 at 14:12

@Νίκο, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως λες ότι απλά να εφαρμοστεί ο νόμος της αγοράς και στην ενημέρωση. πρώτον ειδικά στην ελλάδα των χιλιάδων εφημερίδων (που παίρνουν κρατική διαφήμιση με 200 φύλλα) πρέπει να αλλάξει άρδην ο τρόπος διανομής της πίτας. τα blogs δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την εφημερίδα γιατί οι διαφημίσεις με τα χαμηλά κεφάλαια που δίνουν δεν αρκούν για να είναι οικονομικά ανεξάρτητο ένα blog κι επομένως είτε θα πέσει στην μετρότητα είτε εν πάσει περιπτώσει θα το βλέπει εθελοντικά (το κάνω στην πλάκα μου κλπ).

Δεν πρέπει βέβαια να πάμε και σε μέτρα Σαρκοζί. Η λύση είναι οι διαφημιστές να δίνουν παραπάνω λεφτά στα online και να μετακομίσουν όλοι εκεί (σιγά σιγά). ρίξε μια ματιά στο pressmme που τα βάλανε με τον χατζηνικολάου να δεις πως κινείται το χρήμα της διαφήμισης.

Η τέλος πάντων πιο απλά και το tvxs.gr έχει διαφημίσεις αλλά έχεις κάνει εσύ δωρεά; αλλιώς θα συνεχίσεις να βλέπεις τα προβλήματα που έχω αναφέρει και έχω πει και στον μπαρδάκη

Michael Says:
April 15th, 2009 at 14:17

Από τα πρώτα πράγματα, που έπεσε πάνω το μάτι μου σήμερα, ήταν αυτό εδώ το ρεπορτάζ των NYT (http://www.nytimes.com/2009/04/15/business/media/15papers.html?_r=1&ref=media) για το ότι τα κέρδη των εφημερίδων θα πέσουν μέχρι και 30%. Το ακόμα πιο άσχημο στην όλη υπόθεση είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει ακόμα μια εναλλακτική. Έστω κάποια καλά νέα. Μοναδική εξαίρεση το Politico, που συνδυάζει ένα πολύ καλό site με ένα free press. Το καλό και για τις δυο εκδόσεις του, βέβαια, είναι πως στοχεύουν στον πολιτικό κόσμος της Γουάσινγκτον, τους λομπίστες κλπ, που θα δώσουν χρήμα για την προώθηση όσων θέλουν να ακουστούν.

Μέσα σε όλα αυτά, οι ιδρυτές των MinnPost και Voice of San Diego -δυο ανεξάρτητες προσπάθειες non-profit οργανισμών, που προσπαθούν με το μίνιμουμ του προσωπικού να προσφέρουν την ενημέρωση, που χάνουν οι κοινότητες τους από το κλείσιμο των εφημερίδων ή τη μείωση των δυνάμεών τους- δηλώνουν πως ακόμα και με 12 άτομα προσωπικό το μοντέλο τους απέχει ακόμα πολύ από το να σταθεί μόνο του. (βλέπε εδώ http://www.salon.com/news/feature/2009/04/13/nonprofit_journalism/)

Έρχεται τώρα και έρευνα του ινστιτούτου Νίμαν του Χάρβαρντ, που σε έρευνά του δείχνει πως μόνο το 3% της ανάγνωσης των εφημερίδων γίνεται online. Δηλαδή οι πάνω-πάνω ειδήσεις. (βλέπε εδώ http://www.niemanlab.org/2009/04/print-is-still-king-only-3-percent-of-newspaper-reading-actually-happens-online/)

Ε δε είναι απολύτως λογικό τώρα να έρχονται αυτοί εδώ (http://www.nytimes.com/2009/04/15/business/media/15brill.html?ref=technology) και λένε: “εμείς έχουμε το σχέδιο να κάνουμε τις εφημερίδες κερδοφόρες στο Διαδίκτυο με συνδρομές”. Το σχέδιο τους μάλιστα δεν φαίνεται και τόσο αδέξιο (πιο μαζεμένα εδώ http://www.paidcontent.org/entry/419-brill-crovitz-and-hindery-team-up-to-solve-news-cash-woes-with-journali/). Μιλάει για μια συνδρομή το μήνα στους NYT της τάξεως των 7.5 δολαρίων ή 55 το χρόνο για την διαδικτυακή τους έκδοση. Ποσό δηλαδή που πολλοί θα έδιναν/δίναμε χωρίς δεύτερη σκέψη γι’ αυτή την εφημερίδα. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως εμπορικά το TimeSelect ήταν επιτυχημένο, αλλά ήταν το θέμα της μείωση της δύναμης της φωνής των αρθρογράφων της εφημερίδας, όπως πολύ σωστά τόνισε ο Νίκος. Τώρα θα αφήνουν, σκέπτονται, την πρώτη παράγραφο δωρεάν ώστε και να εμφανίζονται τα αποτελέσματα στα search της google, αλλά και να υπάρχει το κέρδος της συνδρομής.

Και, βέβαια, η βασική διαφορά του TimeSelect με αυτό που υπάρχει στα σχέδια για τώρα είναι πως το πρώτο αφορούσε μόνο τις σελίδες γνώμης της εφημερίδας. Και γνώμη για τα γεγονότα (έστω και την πιο χαζή) έχουν όλοι. Την είδηση, όμως, δεν την έχουν. Και το δίκτυο πχ των ανταποκριτών των New York Times λίγοι οργανισμοί το ξεπερνάνε στον κόσμο. Οπότε κάτι αξίζεις να πληρώσεις γι’ αυτό.

Μην ξεχνάμε πως δυο περιοδικά γνωστά για την προσκόλλησή τους σε ένα είδος δημοσιογραφίας, που κοστίζει και είναι πολύ δύσκολη (και να γραφεί και να διαβαστεί) ανταμείβονται για την επιμονή τους. Ο λόγος για το New Yorker και τον Economist, που κερδίζουν συνεχώς συνδρομητές τα τελευταία χρόνια, όπως και ακριβή διαφήμιση.

Επομένως ο έντυπος Τύπος δεν είναι και τόσο τελειωμένος από άποψη σημασίας. Το αντίθετο μάλλον. Φαίνεται να είναι, όμως τελειωμένος οικονομικά. Και εδώ όλοι έχουμε πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να επαναλάβει κανείς, πως η προσπάθεια του Βήματος θα είναι μάλλον κατά 99% θνησιγενής, μιας και δεν βασίζεται πάνω σε καμία λογική κίνηση.

Μιχάλης Πατεράκης

Υ.Γ. @Νίκος. Πέρα από τα σχέδια της Χάφινγκτον είναι πάντα και η ProPublica ένας οργανισμός, που προσφέρει ερευνητικό ρεπορτάζ και σίγουρα είναι προσπάθειες, που αξίζει να προσεχθούν.

Ευχαριστώ.

fbobolas Says:
April 15th, 2009 at 21:49

Ρίξτε μια ματιά στον 25-λογο της παρακμής των εφημερίδων που συνέλαβε με πληρότητα ο “Ναυτίλος”: http://naftilos.blogspot.com/2009/04/1-25.html . Με εκφράζει κατά 90% .
Το υπόλοιπο 10% το αποδίδω στην ισότιμη και διαφανή σχέση των εφημερίδων με τους “Διαπλεκόμενους Εταίρους”: τραπεζίτες, εκάστοτε πολιτική ηγεσία, στελέχη δημοσίου, μεγαλοεπιχειρηματίες, media, δικαιοσύνη, εκκλησία και φυσικά τους πάτρωνες εξωτερικού.

Ερώτηση: υπάρχουν έντιμοι-αξιόπιστοι δημοσιογράφοι και ποιοτικό περιεχόμενο;
Απ.: Ναι!

Ερ: μπορούν να διατηρούν διαχρονική αυτονομία, αξιοπιστία και ποιότητα περιεχομένου;
Απ.: Όχι!.. μόνο κατά περίπτωση.

Ερ: είναι αυτή η πραγματικότητα ορατή στο κοινό ανεξαρτήτως πνευματικού επιπέδου;
Απ.: η διαπλοκή, η προπαγάνδα, η χειραγώγηση και οι γραφικές καθημερινές “τούμπες” από όλα τα συγκροτήματα είναι πλέον απολύτως ορατά στο αναγνωστικό κοινό.

Τελικό συμπέρασμα: Τα έντυπα ΜΜΕ δεν έχουν καμία προοπτική επιβίωσης γιατί “ξεφωνημένα” εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας ελίτ που αντιπροσωπεύει το 1% της κοινωνίας απέναντι στο υπόλοιπο 99%…

ΣΣ. Για κάποιο μεσοδιάστημα, οι αξιόλογοι δημοσιογράφοι θα αυτονομηθούν παράγωντας δικό τους περιεχόμενο (σε δικά τους κοινωνικά μαζικά μέσα, blogs, web tv channels, κλπ). Μακροχρόνια, με την περαιτέρω διάχυση της γνώσης και της πληροφορίας που θα τείνει προς την κοινοκτημοσύνη, τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα εκλείψουν. Ανάλογα με την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης σε σχέση και με ορισμένους άλλους καταλύτες, αυτό το “μέλλον” μπορεί να έρθει αρκετά γρήγορα.
Το είχα αναφέρει και εγώ πρόσφατα… “It is not the strongest of the species that survives, nor the most intelligent, but the one most responsive to change.” – Charles Darwin.

Οι δεινόσαυροι των ΜΜΕ και κυρίως των εφημερίδων είναι απίστευτα αργοί έως απροσάρμοστοι και αυτό φαίνεται στην ταχύτητα αύξησης του μεριδίου του internet έναντι όλων των άλλων παραδοσιακών μέσων.

Την ταχύτερη και πληρέστερη προσαρμοστικότητα επιδεικνύει μια κρίσιμη μάζα της κοινωνίας, οι online και offline κοινότητες νέων και ενεργών πολιτών.

Κατά τα άλλα, τα στελέχη των νέων online paper ventures πρέπει να δικαιολογήσουν την αισιοδοξία και τον μισθό τους, τους καταλαβαίνω.

Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..

τυχεράκιας Says:
April 15th, 2009 at 23:07

Να δούμε το μέλλον με φαντασία, με ανοιχτούς ορίζοντες κλπ. Εύκολο να το λες και το ακούμε πολλά χρόνια. Ούτε ένας δε βρέθηκε σε όλο τον κόσμο με φαντασία και ανοιχτό μυαλό; Η πικρή αλήθεια είναι ότι η ίδια η δομή του internet δεν επιτρέπει τη μετατροπή του σε “revenue stream”. Σχεδιάστηκε και τα πάει πολύ καλά στην επικοινωνία και τη διακίνηση της πληροφορίας. Οι χρεώσεις είναι εντελώς έξω από τη λογική του. Διαφημίσεις; Εγώ προσωπικά τις κόβω όλες με το adblockplus. Ούτε το ίδιο το google που σήμερα θεωρείται ο αδιαφιλονίκητος αυτοκράτορας είναι εξασφαλισμένο μακροπρόθεσμα. Σήμερα διάβασα ότι το youtube μπαίνει μέσα κάτι εκατομμύρια το χρόνο. (http://news.slashdot.org/article.pl?sid=09/04/14/1630239) Πότε και πώς θα βγάλει κέρδος; Ίσως χρειαστεί να δοκιμάσει έναν συμβιβασμό: χρέωση που θα διώξει μεγάλο μέρος από το κοινό του με την ελπίδα αυτό που θα απομείνει να αποτελέσει μια κρίσιμη μάζα που θα το κρατήσει ζωντανό χωρίς να μπαίνει μέσα.

Cyberella Says:
April 16th, 2009 at 10:17

Πόσο δίκιο έχεις!
Μετά από 10 χρόνια ύπαρξης του in.gr δεν έχουν ακόμα καταλάβει την έννοια της διαδικτυακής ενημέρωσης και σχολιασμού.

Το τελευταίο άρθρο του Cyberella… Ερωτήσεις που απαντώνται με σιωπή

Melissos Says:
April 16th, 2009 at 19:30

«Google’s Advice to the Newspaper Industry Is Late»

Συμφωνώ κι εγώ με τους 6 μήνες ζωής στο ΒΗΜΑ Premium και αξίζει επίσης να διαβάσετε το άρθρο του Douglas A. McIntyre στο TIME της 8ης Απριλίου, με τον πιο πάνω τίτλο, στο link:
http://www.time.com/time/business/article/0,8599,1890037,00.html

tassos Says:
April 19th, 2009 at 05:12

To WSJ.com είναι ακόμη συνδρομητικό σε μεγάλο βαθμό. 2 δολάρια τη βδομάδα. Ούτως ή άλλως ήταν το μόνο συνδρομητικό σάιτ που ήταν κερδοφόρο (μαζί με το consumer reports). Αλλά αυτά μάλλον ήταν στις αρχές της δεκαετίας.

Νίκος Δρανδάκης Says:
April 19th, 2009 at 06:14

@tassos δες το προηγούμενο σχόλιο

Ιωάννης Πανάρετος Says:
April 22nd, 2009 at 10:42

Ελπίζω να μην “βελτιώσουν” τις πρακτικές του in.gr. (Copy+paste του BBC, χωρίς καμμιά αναφορά στην πηγή).
Εχω αναφερθεί σε αυτό από το 2007, (http://panaretos.blogspot.com/2007/06/to-ingr-bbc-news.html). Η κατάσταση δεν έχει αλλάξει από τότε!

Το παγκόσμιο innovation εδώ θα συνίσταται στο: αντιγράφω χωρίς αναφορά και μετά χρεώνω την πρόσβαση σε αυτό που έχω αντιγράψει!

aerosol Says:
May 1st, 2010 at 04:01

Οταν οι χρήστες θέλουν να μιλήσουν δεν έρχονται σε όσα brands κινούνται σαν ρομπότ. Όπως δεν τηλεφωνούν σε αυτόματους τηλεφωνητές. Έχουν αρχίσει και ψάχνουν ανθρώπους -θα έλεγα για micro-brands αλλά, τελικά, έχω αηδιάσει πια με όλους αυτούς τους όρους. Και σίγουρα δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα των brands, όσο σοβαρά κι αν είναι και όσες κοινωνικές προεκτάσεις κι αν έχουν.

Να μιλήσω ως υποψήφιος πελάτης του ΒΗΜΑ Premium (μια που συχνά παρακολουθώ τι γράφει το ΒΗΜΑ); Θα έλεγα “απογοήτευση” αλλά θα ήταν ψέμμα. Στ’αλήθεια, δεν περίμενα κάτι καλύτερο.

Ανεστης Says:
April 14th, 2009 at 20:04
…και πολύ λες.
Άρον άρον αποφασίστηκαν αυτά και κατα πως φαίνεται δεν συμμετείχε στις συναντήσεις κανείς σχετικός για να τους τα πει αυτά.
Κρατάω μόνο μια επιφύλαξη μήπως μετρήθηκε σε μεγάλες ποσότητες (κι εμείς την υποτιμούμε) αυτή την it illiterate ελίτ (φοβερό ακούγεται αν το επαναλάβεις μερικές φορές) που καταναλώνει ελληνικά Μέσα αγνοώντας τα υπόλοιπα που σωστά αναφέρεις.

Το τελευταίο άρθρο του Ανεστης… Διαχρονικά ηλίθια οικονομία
Evangelos Says:
April 14th, 2009 at 21:25
Νομίζω πως οι εμπνευστές του ΒΗΜΑ Premium θα έπρεπε σε οποιαδήποτε περίπτωση να διαβάσουν το κείμενο σου.

Συμφωνώ με τη βασικό σκεπτικό, μόνο μια μικρή διαφοροποίηση σε αυτά περί μεταφοράς του brand. Μπορεί πράγματι να μη συμβαίνει μια “αυτόματη” μεταφορά, όμως διατηρείται το credibility του brand.

Και αυτό, στις συνθήκες του ρευστού διαδικτύου, είναι εξαιρετικά σημαντικό, διότι υπάρχει όπως και να το κάνουμε διαφοροποίηση στα effects από την ενημέρωση αναφορικά με το από που προέρχεται αυτή.

Το πρόβλημα, νομίζω, θα επιταθεί αν αυτή η στρατηγική του ΒΗΜΑΤΟΣ (η οποία είναι πράγματι προβληματική όπως τονίζεις) συμπέσει με τη φημολογούμενη επιστροφή του ΒΗΜΑΤΟΣ σε εβδομαδιάια έκδοση μόνο – όπως παλιότερα.

Το τελευταίο άρθρο του Evangelos… Πλουραλισμός
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 21:39
@Ανέστης, το it illiterate elite η φράση της χρονιάς

@Ευάγγελος δεν διαφωνούμε στο θέμα του brand. Αυτό που εννοώ είναι ότι, όταν ο παραδοσιακός εκδότης προσπαθήσει να “κλείσει” το προϊόν του πιστεύοντας στη δύναμη του brand του, τότε αυτό το brand είναι απολύτως ανεπαρκές να τον σώσει.

Αν, αντίθετα, αποφασίσει να το αφήσει ελεύθερο να “παίξει μπάλα” στο Social Internet χωρίς περιορισμούς, τότε πράγματι το brand του μπορεί να αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα στον ανταγωνισμό.
Νίκος Κουρεμένος Says:
April 14th, 2009 at 21:43
http://www.roughtype.com/archives/2009/04/google_in_the_m.php
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 21:53
Το έχω δει Νίκο, είναι πολύ ενδιαφέρον….
Michael Says:
April 14th, 2009 at 22:04
@Νίκος. Μια μικρή παρατήρηση. Ο Μέρντοχ άλλαξε γνώμη και παρά τα όσα είχε υποσχεθεί δεν άνοιξε την πρόσβαση στην WSJ όταν την αγόρασε. (Δες εδώ http://order.wsj.com/sub/f2 και εδώ http://en.wikipedia.org/wiki/Wall_street_journal#Internet_expansion)

Και για να είμαστε δίκαιοι, στην Αμερική η συζήτηση που γίνεται αυτή την περίοδο είναι αν οι θεωρίες περί ελευθέρου περιεχομένου είναι εν τέλει σωστές. Πολλοί λένε για ένα μοντέλο με χορηγίες, άλλοι για πλήρες “τοίχος” συνδρομής κλπ.

Και σε μια άλλη εξέλιξη, το Associated Press -που διοικείται συμμετοχικά από τις αμερικάνικες εφημερίδες-μέλη του- κήρυξε μόλις την προηγούμενη εβδομάδα τον πόλεμο στους aggregators, όπως Huff-Post κλπ. (http://uk.biz.yahoo.com/07042009/323/google-helps-hurts-newspapers-executive-says.html)

Οπότε μάλλον το Βήμα δεν κάνει τίποτα διαφορετικό απ’ όσα σκέφτονται τώρα οι εκδότες στις ΗΠΑ. Το μόνο που θεωρώ υπερβολικό είναι το ύψος της συνδρομής. 30 ευρώ το μήνα για το Βήμα ούτε για πλάκα. Κάπου τόσα θα τους έλειπαν,βέβαια, αλλά τι να κάνουμε. το 30 ευρώ είναι σχεδόν όσο η τιμή όλων των έντυπων εκδόσεων της εφημερίδας μέσα σε ένα μήνα και ενώ δεν θα έχει κόστη εκτύπωσης, διανομής κλπ.

Πάντως, πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το θέμα του Τύπου. Το έχουμε ξανασυζητήσει εδώ. Αισθάνομαι πως γινόμαστε τσιρλίντερ όσων τεχνολογικά νέων προϊόντων βλέπουμε εντελώς άκριτα μόνο και μόνο γιατί πρόκειται για νέα τεχνολογία. Σημασία έχει να βρούμε τι μπορεί να λειτουργήσει και να αντικαταστήσει επ’ άξια τον προκάτοχό του. Αν οι εφημερίδες μπορούν να επιβιώσουν μέσω μιας συσκευής τύπου kindle καλώς. Δεν μπορεί, όμως, να λέμε ας κλείσουν και θα διαβάζουμε blogs και aggregators. Αυτοί δεν παράγουν ρεπορτάζ και μόνο αν μας λείψει εντελώς δυστυχώς φαίνεται πως θα καταλάβουμε πόσο σημαντικό είναι.

Υπάρχουν και οι αισιόδοξοι πάντα: http://www.slate.com/id/2216028/
theodoropoulos Says:
April 14th, 2009 at 22:08
Αγαπητέ Νίκο,

με εντυπωσιάζει η τοποθέτησή σου, όχι ευχάριστα ομολογώ και σαν εκπρόσωπος ενός μεγάλου Media group θα ήθελα να κάνω μερικές παρατηρήσεις.

Θα σημειώσω καταρχήν ότι ο Μέρντοχ είναι εκείνος που πήρε πίσω την απόφασή του να καταργήσει το συνδρομητικό μοντέλο του wsj.com αμέσως μόλις το αγόρασε, ενώ μόλις πριν 2 εβδομάδες σε συνέντευξή του πυροδότησε για μία ακόμα φορά το σχετικό debate δηλώνοντας ότι οι εφημερίδες πρέπει να βρουν ένα τρόπο να χρεώνουν για το περιεχόμενό τους, αφήνοντας μάλιστα να εννοηθεί ότι ίσως οι nytimes.com να δοκιμάσουν κάτι μελλοντικά. Ο λόγος είναι απλός, τα διαφημιστικά έσοδα δεν είναι αρκετά για την επιβίωση οποιουδήποτε site και ένα business model που εξαρτάται αποκλειστικά από αυτά είναι καταδικασμένο αργά ή γρήγορα σε αποτυχία. Το γιατί, δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την επισκεψιμότητα των site ή το loyalty των χρηστών, αλλά με τα δεδομένα της online διαφήμισης και ευρύτερα της online επικοινωνίας, που από τη μία πλευρά έχουν οδηγήσει σε απαξιωτικές τιμές το κόστος διαφήμισης, ενώ από την άλλη μπλεγμένα σε ένα ατελέσφορο μοντέλο direct response, αδυνατούν να οδηγήσουν την αγορά σε μακροχρόνια και βιώσιμη ανάπτυξη.

Θα πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι το πρόβλημα αυτό δεν αφορά μόνο τα media site. Το ίδιο ακριβώς πρόβλημα έχει το facebook και δεν πρέπει να το ξεχνάμε! Το πρόβλημα που έχει αυτό το ευαγγέλιο των social netowrks είναι το ίδιο με όλων των υπολοίπων. Δεν βγάζει λεφτά!!! Δεν έχει αρκετά διαφημιστικά έσοδα για να στηρίξει τη λειτουργία του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται απεγνωσμένα σε αναζήτηση μοντέλου επιβίωσης!

Που οδηγούν αυτά τα δεδομένα είναι άγνωστο, σίγουρα πάντως σε εξελίξεις, με πρώτες αυτές της δοκιμής νέων περισσότερων intrussive διαφημιστικών format από τους μεγάλους αμερικανούς online publishers. Και θα δούμε τι άλλο.

Από εκεί και πέρα όμως, με ενοχλεί πραγματικά η απαξίωση των ενημερωτικών brands που και εσύ αναφέρεις και συχνά ακούω τώρα τελευταία. Και πραγματικά απορώ, γιατί δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτή την άποψη, αλλά το αντίθετο. Τα ενημερωτικά site, των παραδοσιακών media brands κυρίως ή άλλων online publishers, αποτελούν, διεθνώς, βασικό άξονα ανάπτυξης του internet, βασικό πόλο έλξης χρηστών, αυξάνοντας συνεχώς τα στατιστικά τους και αποδεικνύοντας καθημερινά, αλλά και κάθε φορά που υπάρχει ένα σημαντικό γεγονός, ότι πολύ μεγάλη μερίδα χρηστών θα στραφεί σε αυτά, στα media που γνωρίζει και εμπιστεύεται, για να βρει αξιόπιστη πληροφόρηση και έγκυρη άποψη. Πραγματικά λοιπόν δεν καταλαβαίνω από που προκύπτει ότι “στο internet το κοινό δεν ακολουθεί τα brands περιεχομένου”. Ισως θα πρέπει να ενημερώσουμε τους μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ελλήνων χρηστών που μας εμπισκέπτονται κάθε μέρα(και μιλάω για όλα τα ελληνικά online media), ότι μπερδεύτηκαν και αλλού ήθελαν να πάνε??!!

Το τι πρέπει να κάνουν τα online media για να διατηρήσουν και να αυξήσουν τις επισκεψιμότητές τους, επέτρεψέ μου να σου πω ότι είναι πολύ ουσιαστικότερο, πολύ περιπλοκότερο, πολύ πιο ομιχλώδες τελικά, από το να βγαίνουμε καλά στα αποτελέσματα του google ή στο facebook. Αυτά είναι δέντρα, σε ένα δάσος marketing ενεργειών, που στόχο έχουν να δημιουργήσουν πρώτιστα πιστούς χρήστες και όχι περιστασιακή επισκεψιμότητα. Και εκεί είναι η βασική μας διαφοροποίηση με το google. Οταν οι χρήστες θέλουν να μιλήσουν έρχονται στα brands, δεν πάνε στα ρομπότ.

Φιλικά

ανδρέας θεοδωρόπουλος
Michael Says:
April 14th, 2009 at 22:20
@ανδρέας θεοδωρόπουλος

Αυτό ακριβώς ήθελα να πω και στο δικό μου σχόλιο. Με κάλυψες πλήρως.

Και μην ξεχνάμε. Seattle Post Intelligencer και Rocky Mountain News ήδη έκλεισαν, αφήνοντας τις πόλεις τους με μια εφημερίδα η κάθε μια αντίστοιχα και ένα τεράστιο κενό.

Ήδη διάβαζα κάπου (δυστυχώς δεν έχω κρατήσει link) πως το κοινοβούλιο της Καλιφόρνια -μιας τεράστια και πολύ πλούσιας πολιτείας- το καλύπτουν 7 ή 8 ρεπόρτερ. Αυτό θέλουμε. Αναλογικά να κλείσουν και να μείνουν 2 εφημερίδες στην Ελλάδα. Τώρα έχουμε πρόβλημα, που έχουμε και πολυφωνία. Όταν μείνει, πόση δύναμη θα έχει;
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 23:08
Αγαπητοί φίλοι, μια παρατήρηση για την WSJ που αφορά και στον Michael, και τον theodoropoulos. Μέχρι την εξαγορά από τον Μέρντοχ, κανείς δεν μπορούσε να διαβάσει οποιοδήποτε άρθρο της WSJ αν δεν ήταν συνδρομητής. Σήμερα, σχεδόν όλα τα άρθρα είναι απολύτως ελεύθερα, με μόνη εξαίρεση τα λίγα άρθρα στο αριστερό sidebar κάτω από τον γεινκό τίτλο “What’s news”.

Εγώ αυτό δεν το ερμηνεύω ως επιστροφή στο κλειστό μοντέλο. Επειδή μάλιστα ζούμε σε μια εποχή κινούμενης άμμου, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι και αυτά αργά ή γρήγορα θα (ξανα)ανοίξουν.

Θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να δεχτούμε σαν κοινή βάση ότι η συζήτηση αυτή δεν είναι νέα – κρατάει πάνω από 15 χρόνια τώρα. Μετά από όλους αυτούς τους πειραματισμούς που προηγήθηκαν, η συζήτηση σήμερα γίνεται κάτω από μία πραγματικότητα που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε: με το content όλων των εφημερίδων ανοιχτό, ελεύθερα διαθέσιμο. Δεν ήταν πάντα έτσι – είναι τώρα όμως. Και αυτό είναι μια ενδιαφέρουσα πρώτη ένδειξη.

Βεβαίως, κάποιοι από τους παραδοσιακούς παίκτες προσπαθούν και πάλι να επανέλθουν με αιχμή του δόρατος αυτή τη φορά το Associated Press που (όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Michael) ξεκίνησε μια νέα προσπάθεια να ελέγξει τη διακίνηση του περιεχομένου του στο Internet τοποθετώντας beacons και άλλα καλούδια. Προσωπικά δεν έχω καμία αμφιβολία για το (ανύπαρκτο) μέλλον αυτής της κίνησης, αλλά καλύτερο είναι να μιλάμε με βάση τα πραγματικά γεγονότα και όχι τις υποθέσεις ή προσδοκίες μας.

@Michael προσωπικά δεν αισθάνομαι cheerleader κανενός εκφράζω απλά τις πεποιθήσεις μου. Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι τον κίνδυνο που νιώθουν ολοι οι παραδοσιακοί παίκτες του χώρου βλέποντας μια εξέλιξη αδιέξοδη. Όπως πολύ σωστά λέει ο theodoropoulos, τα υπάρχοντα επιχειρηματικά μοντέλα δεν είναι επαρκή να κρατήσουν ζωντανά τα media outlets, ασχέτως του πόση επισκεψιμότητα ή loyalty μπορεί να έχουν.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί στα υπάρχοντα επιχειρηματικά μοντέλα – μάλλον το αντίθετο. Αν οι οργανισμοί Media δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με το συγκεκριμένο cost structure που έχουν (και το οποίο χτίστηκε κάτω από εντελώς άλλες συνθήκες) τότε πρέπει να επανεξετάσουν συνολικά το ρόλο τους, τη θέση τους, και τη σρατηγική τους στο νέο ψηφιακό περιβάλλον. Και, όπως πολύ σωστά λέει ο Clay Shirky, δεν πρόκειται να πάμε από το μοντέλο Α στο μοντέλο Β. Θα πάμε από το μοντέλο Α στα μοντέλα Β ως Ω. Και αυτό απαιτεί πολύ πειραματισμό και καθόλου σίγουρες συνταγές.

Οι Νew York Times δείχνουν να αντιλαμβάνονται αυτή τη νέα πραγματικότητα, κάτω από τον υπαρκτό κίνδυνο να χρεωκοπήσουν και αυτοί. Εξερευνούν νέα μοντέλα που είναι πρωτοφανή για ένα παραδοσιακό οργανισμό Media, όπως τα Links-προτάσεις προς άλλα sites στην πρώτη σελίδα τους, ή το άνοιγμα του API τους – κίνηση εντυπωσιακή, την οπoία είχε ξεκινήσει πρώτος ο Guardian. Κανένα από αυτά τα πειράματα δεν ξέρουμε που θα βγάλει. Ο δρόμος θα είναι σίγουρα μακρύς.

Λάβετε μόνο υπόψιν (ως πολύ σημαντικό στοιχείο, αν και φαινομενικά όχι τέτοιο) ότι οι Times πρόσφατα οργάνωσαν το event με την ονομασία TimesOpen το οποίο παρακολούθησαν στελέχη τους, και στο οποίο κεντρικός ομιλητής ήταν ο Tim O’Reilly (ήταν λάθος το link, το διόρθωσα), με θέμα τις προβλέψεις του για το μέλλον των Media. Όσοι γνωρίζουν το όνομα, καταλαβαίνουν πολλά. Δείτε το βίντεο στο link που σας παραθέτω, για λεπτομέρειες…

Το μόνο σίγουρο (που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης) είναι όσα γράφω στο παραπάνω post: Αν κάνεις ψηφιακά Media, ΔΕΝ μπορείς να μην είσαι στην Google, ΔΕΝ μπορείς να μην είσαι στο Digg, ΔΕΝ μπορείς να μην αναφέρεσαι στο Twitter. Αυτά είναι οι μόνες σταθερές αλήθειες.

Ανάμεσα στην “επίθεση” του Asoociated Press, και στα TimesOpen/Times API (αλλά και τα υπόλοιπα πειράματα των NYT), υπάρχει άβυσος. Σε ποιόν ανήκει το μέλλον? Κατά τη γνώμη μου (ως δαρβινιστής), όχι στους πιο ισχυρούς, αλλά σε αυτούς που μαθαίνουν να προσαρμόζονται στα νέα περιβάλλοντα .
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 14th, 2009 at 23:20
Συνεχίζω με 2-3 παρατηρήσεις επί συγκεκριμένων θεμάτων που αναφέρθηκαν.

@Michael μπορεί το Seattle και το Rocky Mountain (αλλά και άλλες πόλεις στο μέλλον) να έμειναν με μια εφημερίδα λιγότερη, αλλά οι πολίτες δεν έμειναν με λιγότερη πληροφόρηση. Και το ζητούμενο είναι αυτό, έτσι δεν είναι?

Το λάθος στη συλλογιστική σου είναι ότι ταυτίζεις την επάρκεια της πληροφόρησης με τον αριθμό των εφημερίδων. Νέοι παίκτες έχουν ήδη καλύψει το χώρο προ πολλού, και το ξέρεις.

Φίλε Ανδρέα (Θεοδωρόπουλε), εγώ δεν απαξιώνω τα brands των παραδοσικών παικτών – κάθε άλλο, σέβομαι απόλυτα αυτό που έχουν προσφέρει μέχρι τώρα, και συνεχίζουν. Το κάνει όμως η Google. Εγώ απλώς περιγράφω μια πραγματικότητα. Σου προτείνω να διαβάσεις το link που έβαλε παραπάνω ο Νίκος Κουρεμένος, ως απλώς ενδεικτικό. Λέει πολλά για τη φύση του προβλήματος, αν και δεν συμφωνώ με διαπιστώσεις του.

Και, πίστεψε με, το πρόβλημα σας δεν είναι οι επισκεψιμότητες. The pageview is dead. Πιο dead δεν γίνεται. Αλλού παίζεται το παιχνίδι.
Evangelos Says:
April 14th, 2009 at 23:20
Αν μου επιτρέπεται, ένα ακόμα διευκρινιστικό σχόλιο (δεν ήθελα να καταχραστώ τον χώρο την πρώτη φορά και επεκτάθηκα μόνο στο ένα σκέλος).

Η θέση του Νίκου Δρανδάκη θεωρώ ότι έχει βάση όχι τόσο λόγω της σχέσης ανάμεσα στα on-line media από τη μια μεριά και τις search engines και τα social networks από την άλλη που διαμορφώνει συνθήκες επιτυχίας, αλλά κυρίως επειδή αυτή η συσχέτιση λαμβάνει χώρα στην συγκεκριμένη περίπτωση της ελληνικής αγοράς (από το όποιο κοινό μέχρι τη διαφημιστική αγορά) – όπου, ασχέτως αν θα στηριχθεί ή όχι ως κεντρική επιλογή, είμαι πολύ επιφυλακτικός για τα αποτελέσματά της.

Και ένα σχόλιο προς τον Ανδρέα Θεοδωρόπουλο. Λόγω της θέσης του (δεν τον γνωρίζω τον άνθρωπο, αλλά ξέρω σε ποιο Media group αναφέρεται) γνωρίζει πολλά περισσότερα και δεχόμαστε (τουλάχιστον εγώ) τη θέση του για την πορεία των on-line publishers. Ένα ερώτημα όμως. Η απαξίωση των ενημερωτικών brands αποτιμάται μόνο από τις «επισκέψεις σε ελεύθερες ιστοσελίδες»;

Νομίζω πως όχι. Αντίθετα μάλιστα υπάρχουν στοιχεία για την απαξίωση των ενημερωτικών brands στις πολιτικές έρευνες και ειδικά σε αυτές που εστιάζουν στο φαινόμενο του πολιτικού κυνισμού. Και το επισημαίνω αυτό διότι η επιλογή του info purchasing συνδέεται, εκτός των άλλων, και με το brand/media image – ειδικά για αυτούς που δεν συμπεριλαμβάνονται στο «σκληρό πυρήνα» του αγοραστικού κοινού σε μια εγχώρια αγορά.

Το τελευταίο άρθρο του Evangelos… Πλουραλισμός
Michael Says:
April 15th, 2009 at 00:04
Νίκο, έγραψα “Αισθάνομαι πως γινόμαστε τσιρλίντερ…” σε πρώτο πρόσωπο γιατί θεωρώ πως εγώ πρώτος κάνω και συνεχίζω να κάνω αυτό για το οποίο εφιστώ προσοχή. Γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη αν έδωσαν λάθος εντύπωση και αν έτσι προσέβαλα εσένα ή κάποιον άλλο.

Για τη WSJ έχεις δίκιο σχετικά με τα άρθρα, όπως και για να είμαι δίκαιος οφείλω να παραδεχθώ πως τόσο αυτής όσο και των Financial Times τις ηλεκτρονικές συνδρομές τις περισσότερες τις πληρώνουν επιχειρήσεις για στελέχη τους και όχι οι ίδιοι οι αναγνώστες από την τσέπη τους.

Για τους NYT πάλι έχεις δίκιο πως πειραματίζονται και μάλλον θα επιβιώσουν και στο μακρινό μέλλον. Θα γίνει, όμως το ίδιο και με τις πιο τοπικές εφημερίδες. Για παράδειγμα. Είμαι σίγουρος πως γνωρίζεις, ότι οι NYT απείλησαν να κλείσουν την Boston Globe, που ανήκει σε αυτούς. Μπορεί να μπλοκάρουν, όμως εφόσον πειραματίζονται, γιατί δεν πετυχαίνουν και με την πιο τοπική εφημερίδα τους, παρά μόνο με τη ναυαρχίδα τους;

Τέλος, όντως αριθμός δεν σημαίνει αυτομάτως και ποιότητα. Και όντως έχουν βγει και νέοι παίκτες. Είναι όμως αρκετοί αυτοί οι νέοι παίκτες; Έχουν τη δυνατότητα να καλύψουν το κενό; Θέλω να ελπίζω πως ναι. Είμαι, όμως, επιφυλακτικός.

Να πάρω όμως ένα τομέα που σίγουρα έχουμε πληθώρα στο ρεπορτάζ από νέα Μέσα. Αναφέρομαι στον αθλητικό. Ήδη σε αυτό το άρθρο (http://online.wsj.com/article/SB123906424665995337.html) εκφράζονται φόβοι πως δεν θα έχουν σε λίγο καιρό τα αμερικάνικα γήπεδα του μπέιζμπολ παραπάνω από 1-2 δημοσιογράφους να κάνουν το ρεπορτάζ. Που εν τέλει αυτό μετράει. Είναι 50 μπλόγκερς βέβαια, που ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του, όμως ο δημοσιογράφος, που θα πάρει τη δήλωση, τα παραλειπόμενα και λοιπά δεν θα υπάρχει πλέον. Αυτό, όμως, θέλουμε. Και αναφέρομαι σε έναν τομέα όχι και τόσο σημαντικό. Ας φανταστούμε λίγο τώρα πόσα σημαντικά πολιτικά θέματα χάνονται έτσι, με την πτώση του έντυπου Τύπου.

Ήδη οι μισές αμερικάνικες τοπικές εφημερίδες έχουν κλείσει τα γραφεία τους στη Γουάσινγκτον. Αποτέλεσμα; Ναι μεν τα σημαντικά μπορούν να τα βρουν από Ρόιτερς, Τάιμς κλπ. Όμως τον γερουσιαστή στην πολιτεία τους ποιος θα τον ελέγχει. Εκεί εντοπίζεται το έλλειμμα κατ’ εμέ.

Ευχαριστώ.
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 00:14
@Michael προς Θεού, δεν υπήρχε καμία παρεξήγηση, κατάλαβα το νόημα σου, και απλώς σχολίασα – απάντησα. Κανένα πρόβλημα.

Για τα υπόλοιπα, όλοι εξερευνούμε μια ρευστή κατάσταση, και δεν θα βρούμε σίγουρες απαντήσεις. Προσπαθώ μόνο να τη βλέπω χωρίς τις βεβαιότητες του παρελθόντος.

Σε ευχαριστώ κι εγώ.
Yannis Larios Says:
April 15th, 2009 at 00:40
Νίκο,

Προτείνω να το δούμε από τη “θετική” πλευρά.

Iδού ένα ωραιότατο case-study για να μετρήσουμε ΚΑΙ στην Ελλάδα..:
- αν ένα τόσο “παραδοσιακό” business model λειτουργεί σε online έκδοση ελληνικής εφημερίδας,
- αν υπάρχει φαντασία/ καινοτομία ώστε να αναζητηθούν διαφορετικοί τρόποι εσόδων αντί της mundane συνδρομής,
- αν τέλος πάντων τα παραδοσιακά μέσα προσεγγίζουν το θέμα στρατηγικά ή με όρους “μόδας”.

Δεν είναι ευκαιρία στα παραπάνω παραδείγματα ξένου τύπου που αναφέρεις να έχουμε και ένα ελληνικό ως αναφορά, σε έξι μήνες ή ένα χρόνο;

Το βλέπω σαν ένα ενδιαφέρον πείραμα. Ακόμη μάλιστα πιο ενδιαφέρον γιατι κάποιος άλλος θα πληρώσει για το πείραμα και εμείς θα κρατήσουμε τα συμπεράσματα!

Χαιρετισμούς

Το τελευταίο άρθρο του Yannis Larios… Ξαναθυμήθηκα το BBC Micro του ’82… (που ακόμη έχω κρατήσει!)
Νίκος Κουρεμένος Says:
April 15th, 2009 at 01:47
Εφόσον οι διαφημιστές δεν ρίχνουν λεφτά στο διαδίκτυο (πιστεύω γιατί δεν το κατανοούν – ειδικά στην Ελλάδα που ξέρουμε και πως διανέμεται η πίτα.. σχεδόν δεν χρειάζεται να το κατανοήσουν! [κουτουρού]) δεν μπορούμε να δούμε άσπρη μέρα σε ΠΟΙΟΤΗΤΑ περιεχομένου. Διαφωνώ στο ότι οι πόλεις δεν έχασαν σε πληροφόρηση. Έχασαν. Δεν υπάρχει κανείς παρά ελάχιστοι που θα κάνουν ποιοτικό ρεπορτάζ και όλοι γνωρίζουμε τα όρια του ρεπορτάζ αλα twitter (ναι οκ realtime κλπ αλλά έχει σημαντικά προβλήματα). Το βασικότερο είναι τα 30€. ίσως 1€ να το έδινα πραγματικά σας μιλάω. Απλά μάλλον στοχεύουν κι αυτοί σε οργανισμούς και κλειστά λόμπυ κλπ κλπ και αυτό δείχνει πόσο δεν καταννούν το διαδίκτυο στο σύνολο του και τον εκδημοκρατισμό που προσπαθεί να επιφέρει αν και με αποτυχία στην Ελλάδα λόγω ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ ψηφιακού αναλφαβητισμού.

Τα πάντα είναι θέμα κατανόησης και αυτή έρχεται μόνο από την υποχρεωτική εκπαίδευση των τελικών χρηστών και αυτή στην Ελλάδα είναι ανύπαρκτη αφού στην υποχρεωτική εκπαίδευση συνεχίζει να υπάρχει 1 ώρα τη βδομάδα πληροφορική από τότε που ήμουν εγώ σχολείο (και τότε τραγικό μου φαινόταν αλλά πέρασαν και 10 χρόνια..).

Το να λέμε ότι εξέτασαν τις ανησυχίες των NYT και κατέληξαν σε αυτά που κατέληξαν στην καλύτερη είναι wishful thinking..

Το τελευταίο άρθρο του Νίκος Κουρεμένος… Portable Contacts official website created with discontinued for one year Adobe GoLive
GritZ Says:
April 15th, 2009 at 04:10
Δε θέλω να γίνω γραφικός υπέρμαχος των blogs, όμως η αλήθεια είναι πως έχουμε μία στροφή των αναγνωστών, αλλά και των διαφημιστών προς το internet, που δεν είχαμε τα περασμένα χρόνια σε τέτοιο βαθμό.
Το ότι η εφημερίδα από το Σιάτλ έγινε blog (αν δεν κάνω λάθος από 150 άτομα έπεσε στα 20) δείχνει πως και οι εκδότες έχουν αντιληφθεί την κατάσταση και θέλουν να μη χάσουν το τρένο.
Η απαξίωση των blogs είναι πάγια πολιτική των “παραδοσιακών”, για πολλούς λόγους. Ένας εκ των οποίων βέβαια, είναι να παρουσιαστούν ως οι μόνοι έγκυροι…
Δεν ξέρω πως λειτουργούν τα των εφημερίδων, αλλά μία ματιά στις online εκδόσεις τους, καταδεικνύει πως υπάρχουν αρκετά άρθρα καρμπόν. (copy paste από το ΑΠΕ ίσως; )
Δε νομίζω πως επιτρέπεται να κυκλοφορεί μία τέτοια υπηρεσία και με τέτοια τιμή, όταν την ίδια ώρα, η Απογευματινή ανεβάζει τα άρθρα της με Creative Commons… Στην εποχή του google φαίνεται αυτοκτονικό.. :S

Το τελευταίο άρθρο του GritZ… Sony Ericsson W205 Walkman
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 09:26
@Υannis

Δεν κατάλαβες γιατί έδωσα 6 μήνες?

@Νίκος ποιός είναι αυτός που καθορίζει πόσες εφημερίδες χρειάζεται μια πόλη/χώρα? Γιατί το Seattle χρειάζεται και σήμερα τις 5 εφημερίδες που είχε και πριν από 50 χρόνια? Γιατί όχι 3, ή γιατί όχι 12?

Εγώ νομίζω ότι καμία (εκδοτική ή άλλη) επιχείρηση που τη χρειάζεται η κοινωνία, δεν κλείνει. Όμως, οι επιχειρήσεις υπάρχουν και για να κλείνουν. Κυρίως επειδή τα πράγματα αλλάζουν, ο κόσμος αλλάζει, και αυτές δεν μπορούν να προσαρμοστούν.

Δεν υπάρχει καμία συνομωσία…
Φοίβος Καρζής Says:
April 15th, 2009 at 11:14
Νίκο,
δες το αισιόδοξα. Το ΒΗΜΑ Premium θα ζήσει. Για την ακρίβεια θα ζήσει το ΒΗΜΑ και θα χαθεί το Premium. Σε λίγο καιρό απλώς θα λέγεται ΒΗΜΑ free.

Ούτε το περιεχόμενο, ούτε το layout εξηγούν γιατί πρέπει να το πληρώνεις όταν έχεις για το πρώτο όλα τα άλλα ανταγωνιστικά μέσα που βάζουν το περιεχόμενό τους δωρεάν στο δίκτυο και για το οπτικό σκέλος ρίξτε μια ματιά στο guardian.co.uk και στο nytimes.com να δείτε πόσο μοιάζουν.

Το τελευταίο άρθρο του Φοίβος Καρζής… Της ημέρας
Charalampos Konstantinidis Says:
April 15th, 2009 at 11:37
Σπασμωδική κίνηση η οποία δεν πρόκειται να αποφέρει απολύτως τίποτα.
Τελικά, δυστυχώς, σε όλο τον κόσμο οι μεγαλοεκδότες παραμένουν μεγαλοεκδότες… μέχρι το τέλος.

Να δω πως θα κυνηγήσουν τον κάθε πιτσιρικά που θα φτιάχνει σε πέντε λεπτά ένα blog (vimapremiumfree.blogspot.com) και θα αναμεταδίδει τις ειδήσεις δωρεάν. Και αν μπορεί ένας πιτσιρικάς να σου χαλάσει τη δουλειά, σκέψου τι μπορούν να σου κάνουν οι ανταγωνιστές σου.

Το παράδειγμα των NYTimes είναι το καλύτερο. Όταν ο CEO τους δηλώνει “ξέρουμε τι ακριβώς είναι λάθος αλλά δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε για να το διορθώσουμε” (δεν έχω πρόχειρο το link, αν σας ενδιαφέρει θα το ψάξω) ε δεν είναι στραβός ο γυαλός, στραβά αρμενίζετε.

Η αγορά αλλάζει, το Internet έχει αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο ενημερωνόμαστε και αυτοί λειτουργούν ακόμα με business μοντέλα του 80.

Αλήθεια δεν σκέφτηκε κανένας γιατί θα πληρώσει κάποιος για να διαβάσει κάτι που αλλού θα το βρει δωρεάν;

Το τελευταίο άρθρο του Charalampos Konstantinidis… Toshiba Portégé A600, για όσους έχουν υψηλές απαιτήσεις
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 11:46
@Φοίβος το παλεύω, ενίοτε μου βγαίνει (το αισιόδοξο)

Πολύ εύγλωτη η σύγκριση των ψηφιακών “εξώφυλων”.
Vassilis Goulandris Says:
April 15th, 2009 at 11:49
Facts (που μαλλον ξερετε):

- Τα έσοδα της New York Times από online διαφήμιση αποτελούν μόνο το 12% του συνόλου και μιλάμε για την πιο δημοφιλή ιστοσελίδα έντυπης εφημερίδας στην Aμερικη.
- Τα έσοδα της Financial Times από Online διαφημίσεις και συνδρομές είναι μόνο το 19% του συνόλου.
- Κατα Μ.Ο. το 90% των εσοδων των εφημεριδων ειναι απο print.
- Και ολο αυτα οταν στις ΗΠΑ, τα διαφημιστικά έσοδα έχουν πέσει κατα 23% τα τελευταία 2 χρόνια (Pew Research, emarketer κλπ)
- Η μετακινηση των αναγνωστων online δεν μεταφραζεται σε αυξηση των διαφημιστικων εσοδων απο online

Προβλημα: Ναι…..μεγαλο και πολυ σοβαρο.

Δεν αντιμετωπιζεται με αστοχες και παντελως ασχετες (marketing-wise) κινησεις οπως του ΒΗΜΑτος. Δειχνει παντελη ελλειψη φαντασιας (για να μην πουμε τιποτα βαρυτερο) και η φαντασια ειναι αυτο που λειπει. Κι αλλοι,προσπαθουν να βρουν τροπους να χρεωνουν, αλλα το κανουν εξυπνα πχ για niche content σε niche segments (οπως FT, WSJ), προσπαθωντας να βρουν μια ισορροπια μεταξυ paid/free content.

Ομολογω οτι παρολο τον προσωπικο μου ενθουσιασμο και ενασχοληση με τα online media δεν θα ηθελα με τιποτα να δω την πληρη απαξιωση των εφημεριδων. Κανεις μας δεν ειναι σε θεση να επενδυσει σε ρεπορταζ και διασταυρωση στοιχειων και – κακα τα ψεματα – τα παραδοσιακα media ειναι κυρια πηγη για τους bloggers: βλ. Technorati Attention Index, οπου τα περισσοτερα “most linked to sites from blogs” είναι τα παραδοσιακα media (http://technorati.com/weblog/2009/03/482.html)

Οπως επισης, υπαρχουν απειροι ανουσιοι και αναξιοπιστοι και κακοπροαιρετοι bloggers γεγονος απολυτως λογικο, αφου και το ιντερνετ καθρεφτης μιας κοινωνιας ειναι: ουτε καλυτερος-ουτε χειροτερος.

Χρειαζομαστε καλες εφημεριδες και καλους bloggers λοιπον. Δημοσιογραφια δεν γινεται με 140 χαρακτηρες….ουτε βεβαια με τη μυωπικη (και μαλλον αυτοκτονικη) λογικη του ΒΗΜΑτος.

Το τελευταίο άρθρο του Vassilis Goulandris… Innovate or Perish
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 15th, 2009 at 11:57
@Vasilis Goulandris σε πολλά από τα (σωστά) ερωτήματα σου, πιστεύω ότι η απάντηση είναι να δούμε το μέλλον με φαντασία, με ανοιχτούς ορίζοντες για τα νέα μοντέλα.

Έχεις δει αυτό το (προηγούμενο μου) post?
Nikos Kouremenos Says:
April 15th, 2009 at 14:12
@Νίκο, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω πως λες ότι απλά να εφαρμοστεί ο νόμος της αγοράς και στην ενημέρωση. πρώτον ειδικά στην ελλάδα των χιλιάδων εφημερίδων (που παίρνουν κρατική διαφήμιση με 200 φύλλα) πρέπει να αλλάξει άρδην ο τρόπος διανομής της πίτας. τα blogs δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την εφημερίδα γιατί οι διαφημίσεις με τα χαμηλά κεφάλαια που δίνουν δεν αρκούν για να είναι οικονομικά ανεξάρτητο ένα blog κι επομένως είτε θα πέσει στην μετρότητα είτε εν πάσει περιπτώσει θα το βλέπει εθελοντικά (το κάνω στην πλάκα μου κλπ).

Δεν πρέπει βέβαια να πάμε και σε μέτρα Σαρκοζί. Η λύση είναι οι διαφημιστές να δίνουν παραπάνω λεφτά στα online και να μετακομίσουν όλοι εκεί (σιγά σιγά). ρίξε μια ματιά στο pressmme που τα βάλανε με τον χατζηνικολάου να δεις πως κινείται το χρήμα της διαφήμισης.

Η τέλος πάντων πιο απλά και το tvxs.gr έχει διαφημίσεις αλλά έχεις κάνει εσύ δωρεά; αλλιώς θα συνεχίσεις να βλέπεις τα προβλήματα που έχω αναφέρει και έχω πει και στον μπαρδάκη
Michael Says:
April 15th, 2009 at 14:17
Από τα πρώτα πράγματα, που έπεσε πάνω το μάτι μου σήμερα, ήταν αυτό εδώ το ρεπορτάζ των NYT (http://www.nytimes.com/2009/04/15/business/media/15papers.html?_r=1&ref=media) για το ότι τα κέρδη των εφημερίδων θα πέσουν μέχρι και 30%. Το ακόμα πιο άσχημο στην όλη υπόθεση είναι πως δεν φαίνεται να υπάρχει ακόμα μια εναλλακτική. Έστω κάποια καλά νέα. Μοναδική εξαίρεση το Politico, που συνδυάζει ένα πολύ καλό site με ένα free press. Το καλό και για τις δυο εκδόσεις του, βέβαια, είναι πως στοχεύουν στον πολιτικό κόσμος της Γουάσινγκτον, τους λομπίστες κλπ, που θα δώσουν χρήμα για την προώθηση όσων θέλουν να ακουστούν.

Μέσα σε όλα αυτά, οι ιδρυτές των MinnPost και Voice of San Diego -δυο ανεξάρτητες προσπάθειες non-profit οργανισμών, που προσπαθούν με το μίνιμουμ του προσωπικού να προσφέρουν την ενημέρωση, που χάνουν οι κοινότητες τους από το κλείσιμο των εφημερίδων ή τη μείωση των δυνάμεών τους- δηλώνουν πως ακόμα και με 12 άτομα προσωπικό το μοντέλο τους απέχει ακόμα πολύ από το να σταθεί μόνο του. (βλέπε εδώ http://www.salon.com/news/feature/2009/04/13/nonprofit_journalism/)

Έρχεται τώρα και έρευνα του ινστιτούτου Νίμαν του Χάρβαρντ, που σε έρευνά του δείχνει πως μόνο το 3% της ανάγνωσης των εφημερίδων γίνεται online. Δηλαδή οι πάνω-πάνω ειδήσεις. (βλέπε εδώ http://www.niemanlab.org/2009/04/print-is-still-king-only-3-percent-of-newspaper-reading-actually-happens-online/)

Ε δε είναι απολύτως λογικό τώρα να έρχονται αυτοί εδώ (http://www.nytimes.com/2009/04/15/business/media/15brill.html?ref=technology) και λένε: “εμείς έχουμε το σχέδιο να κάνουμε τις εφημερίδες κερδοφόρες στο Διαδίκτυο με συνδρομές”. Το σχέδιο τους μάλιστα δεν φαίνεται και τόσο αδέξιο (πιο μαζεμένα εδώ http://www.paidcontent.org/entry/419-brill-crovitz-and-hindery-team-up-to-solve-news-cash-woes-with-journali/). Μιλάει για μια συνδρομή το μήνα στους NYT της τάξεως των 7.5 δολαρίων ή 55 το χρόνο για την διαδικτυακή τους έκδοση. Ποσό δηλαδή που πολλοί θα έδιναν/δίναμε χωρίς δεύτερη σκέψη γι’ αυτή την εφημερίδα. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως εμπορικά το TimeSelect ήταν επιτυχημένο, αλλά ήταν το θέμα της μείωση της δύναμης της φωνής των αρθρογράφων της εφημερίδας, όπως πολύ σωστά τόνισε ο Νίκος. Τώρα θα αφήνουν, σκέπτονται, την πρώτη παράγραφο δωρεάν ώστε και να εμφανίζονται τα αποτελέσματα στα search της google, αλλά και να υπάρχει το κέρδος της συνδρομής.

Και, βέβαια, η βασική διαφορά του TimeSelect με αυτό που υπάρχει στα σχέδια για τώρα είναι πως το πρώτο αφορούσε μόνο τις σελίδες γνώμης της εφημερίδας. Και γνώμη για τα γεγονότα (έστω και την πιο χαζή) έχουν όλοι. Την είδηση, όμως, δεν την έχουν. Και το δίκτυο πχ των ανταποκριτών των New York Times λίγοι οργανισμοί το ξεπερνάνε στον κόσμο. Οπότε κάτι αξίζεις να πληρώσεις γι’ αυτό.

Μην ξεχνάμε πως δυο περιοδικά γνωστά για την προσκόλλησή τους σε ένα είδος δημοσιογραφίας, που κοστίζει και είναι πολύ δύσκολη (και να γραφεί και να διαβαστεί) ανταμείβονται για την επιμονή τους. Ο λόγος για το New Yorker και τον Economist, που κερδίζουν συνεχώς συνδρομητές τα τελευταία χρόνια, όπως και ακριβή διαφήμιση.

Επομένως ο έντυπος Τύπος δεν είναι και τόσο τελειωμένος από άποψη σημασίας. Το αντίθετο μάλλον. Φαίνεται να είναι, όμως τελειωμένος οικονομικά. Και εδώ όλοι έχουμε πρόβλημα.

Δεν χρειάζεται, βέβαια, να επαναλάβει κανείς, πως η προσπάθεια του Βήματος θα είναι μάλλον κατά 99% θνησιγενής, μιας και δεν βασίζεται πάνω σε καμία λογική κίνηση.

Μιχάλης Πατεράκης

Υ.Γ. @Νίκος. Πέρα από τα σχέδια της Χάφινγκτον είναι πάντα και η ProPublica ένας οργανισμός, που προσφέρει ερευνητικό ρεπορτάζ και σίγουρα είναι προσπάθειες, που αξίζει να προσεχθούν.

Ευχαριστώ.
fbobolas Says:
April 15th, 2009 at 21:49
Ρίξτε μια ματιά στον 25-λογο της παρακμής των εφημερίδων που συνέλαβε με πληρότητα ο “Ναυτίλος”: http://naftilos.blogspot.com/2009/04/1-25.html . Με εκφράζει κατά 90% .
Το υπόλοιπο 10% το αποδίδω στην ισότιμη και διαφανή σχέση των εφημερίδων με τους “Διαπλεκόμενους Εταίρους”: τραπεζίτες, εκάστοτε πολιτική ηγεσία, στελέχη δημοσίου, μεγαλοεπιχειρηματίες, media, δικαιοσύνη, εκκλησία και φυσικά τους πάτρωνες εξωτερικού.

Ερώτηση: υπάρχουν έντιμοι-αξιόπιστοι δημοσιογράφοι και ποιοτικό περιεχόμενο;
Απ.: Ναι!

Ερ: μπορούν να διατηρούν διαχρονική αυτονομία, αξιοπιστία και ποιότητα περιεχομένου;
Απ.: Όχι!.. μόνο κατά περίπτωση.

Ερ: είναι αυτή η πραγματικότητα ορατή στο κοινό ανεξαρτήτως πνευματικού επιπέδου;
Απ.: η διαπλοκή, η προπαγάνδα, η χειραγώγηση και οι γραφικές καθημερινές “τούμπες” από όλα τα συγκροτήματα είναι πλέον απολύτως ορατά στο αναγνωστικό κοινό.

Τελικό συμπέρασμα: Τα έντυπα ΜΜΕ δεν έχουν καμία προοπτική επιβίωσης γιατί “ξεφωνημένα” εξυπηρετούν τα συμφέροντα μιας ελίτ που αντιπροσωπεύει το 1% της κοινωνίας απέναντι στο υπόλοιπο 99%…

ΣΣ. Για κάποιο μεσοδιάστημα, οι αξιόλογοι δημοσιογράφοι θα αυτονομηθούν παράγωντας δικό τους περιεχόμενο (σε δικά τους κοινωνικά μαζικά μέσα, blogs, web tv channels, κλπ). Μακροχρόνια, με την περαιτέρω διάχυση της γνώσης και της πληροφορίας που θα τείνει προς την κοινοκτημοσύνη, τα παραδοσιακά ΜΜΕ θα εκλείψουν. Ανάλογα με την εξέλιξη της παγκόσμιας κρίσης σε σχέση και με ορισμένους άλλους καταλύτες, αυτό το “μέλλον” μπορεί να έρθει αρκετά γρήγορα.
Το είχα αναφέρει και εγώ πρόσφατα… “It is not the strongest of the species that survives, nor the most intelligent, but the one most responsive to change.” – Charles Darwin.

Οι δεινόσαυροι των ΜΜΕ και κυρίως των εφημερίδων είναι απίστευτα αργοί έως απροσάρμοστοι και αυτό φαίνεται στην ταχύτητα αύξησης του μεριδίου του internet έναντι όλων των άλλων παραδοσιακών μέσων.

Την ταχύτερη και πληρέστερη προσαρμοστικότητα επιδεικνύει μια κρίσιμη μάζα της κοινωνίας, οι online και offline κοινότητες νέων και ενεργών πολιτών.

Κατά τα άλλα, τα στελέχη των νέων online paper ventures πρέπει να δικαιολογήσουν την αισιοδοξία και τον μισθό τους, τους καταλαβαίνω.

Το τελευταίο άρθρο του fbobolas… Το τέλος της ανεργίας, ή το τέλος της εργασίας;..
τυχεράκιας Says:
April 15th, 2009 at 23:07
Να δούμε το μέλλον με φαντασία, με ανοιχτούς ορίζοντες κλπ. Εύκολο να το λες και το ακούμε πολλά χρόνια. Ούτε ένας δε βρέθηκε σε όλο τον κόσμο με φαντασία και ανοιχτό μυαλό; Η πικρή αλήθεια είναι ότι η ίδια η δομή του internet δεν επιτρέπει τη μετατροπή του σε “revenue stream”. Σχεδιάστηκε και τα πάει πολύ καλά στην επικοινωνία και τη διακίνηση της πληροφορίας. Οι χρεώσεις είναι εντελώς έξω από τη λογική του. Διαφημίσεις; Εγώ προσωπικά τις κόβω όλες με το adblockplus. Ούτε το ίδιο το google που σήμερα θεωρείται ο αδιαφιλονίκητος αυτοκράτορας είναι εξασφαλισμένο μακροπρόθεσμα. Σήμερα διάβασα ότι το youtube μπαίνει μέσα κάτι εκατομμύρια το χρόνο. (http://news.slashdot.org/article.pl?sid=09/04/14/1630239) Πότε και πώς θα βγάλει κέρδος; Ίσως χρειαστεί να δοκιμάσει έναν συμβιβασμό: χρέωση που θα διώξει μεγάλο μέρος από το κοινό του με την ελπίδα αυτό που θα απομείνει να αποτελέσει μια κρίσιμη μάζα που θα το κρατήσει ζωντανό χωρίς να μπαίνει μέσα.
Cyberella Says:
April 16th, 2009 at 10:17
Πόσο δίκιο έχεις!
Μετά από 10 χρόνια ύπαρξης του in.gr δεν έχουν ακόμα καταλάβει την έννοια της διαδικτυακής ενημέρωσης και σχολιασμού.

Το τελευταίο άρθρο του Cyberella… Ερωτήσεις που απαντώνται με σιωπή
Melissos Says:
April 16th, 2009 at 19:30
«Google’s Advice to the Newspaper Industry Is Late»

Συμφωνώ κι εγώ με τους 6 μήνες ζωής στο ΒΗΜΑ Premium και αξίζει επίσης να διαβάσετε το άρθρο του Douglas A. McIntyre στο TIME της 8ης Απριλίου, με τον πιο πάνω τίτλο, στο link:
http://www.time.com/time/business/article/0,8599,1890037,00.html
tassos Says:
April 19th, 2009 at 05:12
To WSJ.com είναι ακόμη συνδρομητικό σε μεγάλο βαθμό. 2 δολάρια τη βδομάδα. Ούτως ή άλλως ήταν το μόνο συνδρομητικό σάιτ που ήταν κερδοφόρο (μαζί με το consumer reports). Αλλά αυτά μάλλον ήταν στις αρχές της δεκαετίας.
Νίκος Δρανδάκης Says:
April 19th, 2009 at 06:14
@tassos δες το προηγούμενο σχόλιο
Ιωάννης Πανάρετος Says:
April 22nd, 2009 at 10:42
Ελπίζω να μην “βελτιώσουν” τις πρακτικές του in.gr. (Copy+paste του BBC, χωρίς καμμιά αναφορά στην πηγή).
Εχω αναφερθεί σε αυτό από το 2007, (http://panaretos.blogspot.com/2007/06/to-ingr-bbc-news.html). Η κατάσταση δεν έχει αλλάξει από τότε!

Το παγκόσμιο innovation εδώ θα συνίσταται στο: αντιγράφω χωρίς αναφορά και μετά χρεώνω την πρόσβαση σε αυτό που έχω αντιγράψει!
aerosol Says:
May 1st, 2010 at 04:01
Οταν οι χρήστες θέλουν να μιλήσουν δεν έρχονται σε όσα brands κινούνται σαν ρομπότ. Όπως δεν τηλεφωνούν σε αυτόματους τηλεφωνητές. Έχουν αρχίσει και ψάχνουν ανθρώπους -θα έλεγα για micro-brands αλλά, τελικά, έχω αηδιάσει πια με όλους αυτούς τους όρους. Και σίγουρα δεν τους ενδιαφέρουν τα προβλήματα των brands, όσο σοβαρά κι αν είναι και όσες κοινωνικές προεκτάσεις κι αν έχουν.

Να μιλήσω ως υποψήφιος πελάτης του ΒΗΜΑ Premium (μια που συχνά παρακολουθώ τι γράφει το ΒΗΜΑ); Θα έλεγα “απογοήτευση” αλλά θα ήταν ψέμμα. Στ’αλήθεια, δεν περίμενα κάτι καλύτερο.