Διάβασα στη χτεσινή Καθημερινή τη συνέντευξη δύο ταλαντούχων Ελλήνων σκηνοθετών, της Αθηνάς Τσαγγάρη και του Σύλλα Τζουμέρκα. Από τις κουβέντες τους δείχνουν να είναι από το είδος που μου αρέσει – με άποψη, ξεκάθαρες κουβέντες, και χωρίς κοινοτυπίες.
Προς το τέλος της συνέντευξης κάνουν μια αναφορά στο θεσμό της οικογένειας, την οποία βρήκα προκλητικά ενδιαφέρουσα:
Σύλλας Τζουμέρκας: Για μένα οικογένεια είναι η κακή εκπαίδευση. Ο σπόρος του κακού μέσα στην Ελλάδα. Τρομακτική βία, καταπίεση στη σκέψη και το κυριότερο διαστρέβλωση των ιδεών. Μια ακυριολεξία που παράγεται. Αυτό είναι το πιο τρομακτικό. Τις συνέπειες, τις βλέπουμε όλοι μας. Εχω αποκτήσει και μια αποστροφή για τους «δεσμούς αίματος». Σημαίνει έχουμε την ίδια «αρρώστια».
Αθηνά Τσαγκάρη: Συμφωνώ απόλυτα. Η οικογένεια είναι μια μηχανή αναπαραγωγής οργής, η οποία μεταφέρεται από γενιά σε γενιά και συσσωρεύεται. Ανάλογα με τον βαθμό συσσώρευσης εκδηλώνεται και ο βαθμός ασθένειας. Αυτό που με ενδιαφέρει προσωπικά πάρα πολύ και έχω ασχοληθεί και στις προηγούμενες ταινίες μου, είναι η πρόταση ενός καινούργιου μοντέλου οικογένειας. Τι άλλο θα μπορούσε να σημαίνει εκτός από «αίμα», εκτός από γάμο, εκτός από αμοιβαίο εκβιασμό, ψυχαναγκασμό κι αυτόν τον καθημερινό φασισμό στο όνομα της αγάπης και του χρέους. «Μου χρωστάς και μου ανήκεις». Ενας εθελοντικός φασισμός τόσο οικείος και περασμένος στο DNA μας, που αποζητούμε όλοι γιατί αλλιώς αισθανόμαστε εκτός. Στην Αμερική είναι μέρος της κοινωνικής συνθήκης ένα παιδί 16 χρόνων να φύγει από την οικογένεια και να δοκιμάσει αλλού την τύχη του.
Σύλλας Τζουμέρκας: Το μεγαλύτερο πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, το δημιουργεί η νοσταλγία που μας απαγορεύει να δούμε τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει ακόμα. Αυτό το φίλτρο προσπαθώ να αποβάλω.
Πολύ θα ήθελα να ξέρω αν συμφωνούν οι νεότερες γενιές με τέτοιες απόψεις. Εγώ τείνω να συμφωνήσω…
August 30th, 2010 at 17:06
“Εχω αποκτήσει και μια αποστροφή για τους «δεσμούς αίματος»”. So true.
August 30th, 2010 at 18:03
Ο σπόρος του κακού, προφανώς ευδοκιμεί σε άτομα που θέλοντας να διαφοροποιηθούν βρίσκουν πεδίο ελεύθερο. Μακάρι η οικογενειακή “εκπαίδευη” να μπορούσε να ήταν ισχυρότερη. Οι κοινωνικές αλλαγές, η κατάπτωση των αξιών και οι χαλαροί κοινωνικοί δεσμοί, σε συνδυαμό με την ανοχή στα φαινόμενα πολιτικής “βίας” που ασκούνται σε όλους τους πολίτες, δημιουργούν περιβάλλον αποστασιοποίησης. Θεωρητικά τουλάχιστον, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποκωδικοποιούμε λανθασμένα τα κοινωνικά αποτελέσματα και να αφορίζουμε επίσης λανθασμένα την πηγή της παραγωγής αξιών που είναι η οικογένεια. Το θέμα βέβαια είναι τεράστιο και λίγα σχόλια δεν αρκούν. Ανοίξτε την συζήτηση και βλέπουμε….
September 2nd, 2010 at 10:53
Αν και ανήκω στην «νεότερη γενιά» περισσότερα από πλευράς θέλησης και λιγότερο από αριθμητικής άποψης … πιστεύω η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό σχολείο. Ναι δυστυχώς πολλοί σημερινοί γονείς δεν λειτουργούν σαν εφαλτήριο γνώσεις για τα παιδιά τους. Πιο πολλοί γονείς βάζουν τα παιδιά τους μπροστά στην TV να βλέπουν τις βλακείες του STAR παρά να τους εξηγούν για τις ομιλίες στο TED. Γενικά υπάρχει και ένας πολύ κακός υπερβολικός προστατευτισμός “αχ το παιδί να μην πέσει – μη το ένα μη το άλλο” με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσουν τα παιδιά στην δική τους προσωπικότητα έντονο το στοιχείο της πρόβλεψης και της συνέπειας.
Σε 2 μέρες θα γράψω στο blog μου ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από ένα κοριτσάκι 12 ετών στην Δανία και ένα αγοράκι 10 στην Ελλάδα.
Τελικά (και το μαθαίνω καθημερινά) το να είσαι γονιός είναι και τέχνη. Διαβάστε το βιβλίο «η Τέχνη να είσαι γονιός» της Μυρτώ Γεωργίου Νίλσεν (Εκδόσεις Καστανιώτη 2002). (Αν και ανήκω στην «νεότερη γενιά» περισσότερα από πλευράς θέλησης και λιγότερο από αριθμητικής άποψης … πιστεύω η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό σχολείο. Ναι δυστυχώς πολλοί σημερινοί γονείς δεν λειτουργούν σαν εφαλτήριο γνώσεις για τα παιδιά τους. Πιο πολλοί γονείς βάζουν τα παιδιά τους μπροστά στην TV να βλέπουν τις βλακείες του STAR παρά να τους εξηγούν για τις ομιλίες στο TED. Γενικά υπάρχει και ένας πολύ κακός υπερβολικός προστατευτισμός “αχ το παιδί να μην πέσει – μη το ένα μη το άλλο” με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσουν τα παιδιά στην δική τους προσωπικότητα έντονο το στοιχείο της πρόβλεψης και της συνέπειας.
Σε 2 μέρες θα γράψω στο blog μου ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από ένα κοριτσάκι 12 ετών στην Δανία και ένα αγοράκι 10 στην Ελλάδα.
Τελικά (και το μαθαίνω καθημερινά) το να είσαι γονιός είναι και τέχνη. Διαβάστε το βιβλίο «η Τέχνη να είσαι γονιός» της Μυρτώ Γεωργίου Νίλσεν (Εκδόσεις Καστανιώτη 2002).Αν και ανήκω στην «νεότερη γενιά» περισσότερα από πλευράς θέλησης και λιγότερο από αριθμητικής άποψης … πιστεύω η οικογένεια είναι το πιο σημαντικό σχολείο. Ναι δυστυχώς πολλοί σημερινοί γονείς δεν λειτουργούν σαν εφαλτήριο γνώσεις για τα παιδιά τους. Πιο πολλοί γονείς βάζουν τα παιδιά τους μπροστά στην TV να βλέπουν τις βλακείες του STAR παρά να τους εξηγούν για τις ομιλίες στο TED. Γενικά υπάρχει και ένας πολύ κακός υπερβολικός προστατευτισμός “αχ το παιδί να μην πέσει – μη το ένα μη το άλλο” με αποτέλεσμα να μην αναπτύσσουν τα παιδιά στην δική τους προσωπικότητα έντονο το στοιχείο της πρόβλεψης και της συνέπειας.
Σε 2 μέρες θα γράψω στο blog μου ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από ένα κοριτσάκι 12 ετών στην Δανία και ένα αγοράκι 10 στην Ελλάδα.
Τελικά (και το μαθαίνω καθημερινά) το να είσαι γονιός είναι και τέχνη. Διαβάστε το βιβλίο «η Τέχνη να είσαι γονιός» της Μυρτώ Γεωργίου Νίλσεν (Εκδόσεις Καστανιώτη 2002).
http://www.kastaniotis.com/book/960-03-3392-0
October 10th, 2010 at 12:36
Καλημέρα. Τώρα είδα το άρθρο.
Δεν αντιλαμβάνομαι ότι υπάρχει κατανόηση γενικότερα περί της μονάδας. Η οικογένεια απαρτίζεται από ελατωμματικές μονάδες και κατ’ επέκταση λειτουργεί ελατωμματικά.
Αλλαγή του mindset της μονάδας επιφέρει και αλλαγή στο αποτέλεσμα που έχει μια κλειστή ομάδα με καθημερινή επαφή. Ένα τόσο δυνατό μικρό οικοσύστημα όπως είναι η οικογένεια.
Έτσι και οι δυναμικές και η ενέργεια που κινείται μέσα σε μια τέτοια είναι αυτό που είναι τα μέλη της.
Δεν είναι ασαφής έννοια, δεν είναι ευχή. Είναι αντικειμενικός ψυχισμός των μονάδων.