Ενός κακού μύρια έπονται. Άραγε τιμούν τη μνήμη του παιδιού; Κάποιες φορές νομίζω ότι τα επεισόδια δίνουν έρεισμα σε όσους απαξιώνουν την οργή, ακόμη κι όταν τούτη η οργή είναι δικαιολογημένη.
Η οργή δεν ανήκει μόνο σε εκείνους που την εκτονώνουν καταστροφικά. Ανήκει σε όλους μας. Κι αντί να μας έχουν μαζί τους, μας έχουν ταμπουρωμένους, να κοιτάμε πώς θα γλιτώσουμε από το ωστικό κύμα των επεισοδίων.
Είναι κρίμα που συμφωνούμε επί της αρχής και διαφωνούμε επί της διαδικασίας. Ό,τι, δηλαδή, συμβαίνει όποτε πάει να γίνει κάτι ουσίας σε αυτό τον τόπο…
Είμαι κι εγώ θυμωμένη. Δεν θέλω όμως να σπάσω τη βιτρίνα κανενός. Θέλω να διαμαρτυρηθώ. Αλλά με ποιον;
Είναι διάχυτη η αίσθηση ότι τις επόμενες μέρες όλοι θα προσπαθήσουν να καπηλευθούν τα γεγονότα, καθένας για τα μικροσυμφέροντά του: για να κερδίσει ψήφους, να πιάσει το τζίρο των γιορτών, να αποζημιωθεί για το αυτοκίνητό του, να βγάλει στη φόρα σενάρια συνομωσίας, να τα βάλει με τους “κουκουλοφόρους”, να εξυψώσει τους “αντιεξουσιαστές”, να παίξει με τις δημοσκοπήσεις… Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. Κι εγώ δεν είμαι με κανέναν από αυτούς.
Κι όμως εύχομαι να βρεθούν τρόποι κινητοποίησης που να απαντούν στις ανάγκες αυτής της χιλιετίας κι όχι της προηγούμενης.
Έχουμε νέες τεχνολογίες, νέα προβλήματα, νέες ανασφάλειες, νέους φόβους, νέα κοινά, νέες διαφορές, νέο πολιτισμό. Γιατί πρέπει να διαμαρτυρόμαστε με τους τρόπους του 18ου αιώνα;
Γιατί πρέπει μετά από το θάνατο ενός αθώου να την πληρώνουν πάλι όλοι οι αθώοι που χάνουν τις περιουσίες, τα πνευμόνια τους, την αυτοκυριαρχία και τις τζαμαρίες τους;
Γιατί κάτω από την κουκούλα του ‘αστικού’ καθεστώτος πρέπει να την πληρώσει ο μικροαστός ή ο μετανάστης της λεωφόρου Αλεξάνδρας; Το αστικό καθεστώς δεν κατοικεί εκεί, παιδιά.
Το χειρότερο είναι ότι αυτή τη στιγμή, όλοι κοιτούν πώς θα γίνουν τα πράγματα όπως ήταν, όχι πώς θα τα αλλάξουν. Κι όσα συμβαίνουν θα είναι, τελικά, ελαφρυντικά για το… αστικοαστυνομικό καθεστώς.
Όσοι έχουμε κάτι να πούμε, ας το πούμε έτσι ώστε να ακουγόμαστε, όχι να σκεπαζόμαστε από το κρότο των μολότωφ. Erosion is better than explosion.
December 8th, 2008 at 15:15
http://pitsirikos.blogspot.com/2008/12/blog-post_6782.html
December 8th, 2008 at 15:43
Συμφωνώ απόλυτα με όλο το post.Από την αρχή του ώς το τέλος του..
Παρόλα αυτά δεν είμαι καθόλου σίγουρος εάν συμφωνούμε επί την αρχής,επί της ουσίας των αλλαγών που θέλουμε.Πως είναι δυνατόν οι βολεμένοι του συστήματος εξουσίας και παραγωγής να συμφωνούν με τους άνεργους,τους νέους των 700 ευρώ και της ανασφάλιστης εργασίας και γενικώς τους μη έχοντες και κατέχοντες?
Η κοινωνία μας διέπεται από εκρηκτικές ανισότητες που αναζητούν τρόπο έκφρασης και πραγμάτωσης.Όχι απλώς εκτόνωσης.Συμμερίζομαι τον προβληματισμό σου σχετικά με το πως πρέπει να αντιδράσουμε και να διαμαρτυρηθούμε.Το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μου είναι αυτή η αντίδραση να είναι διαρκής,δημιουργική και απαλλαγμένη από ταμπέλες.Η κοινή λογική μπορεί να πετύχει πολλά περισσότερα από ότι οι μολότωφ και οι πέτρες.Την έχουμε?
December 8th, 2008 at 22:05
Φυσικά και δεν την έχουμε. Δεν πιστεύω στην “κοινή” λογική, την “κοινή” γνώμη και τον “κοινό” νου, έτσι κι αλλιώς. Μια μεγάλη στερεοτυπία είναι. Ψάχνουμε όμως κάποιους λόγους ικανούς να μας ξεσηκώσουν όλους. Και βρίσκουμε. Όχι στο ΦΠΑ και στην οικονομία αλλά στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο περιβάλλον. Εκεί, υπάρχει σημείο επαφής.
Νομίζω επίσης ότι οι βολεμένοι λιγοστεύουν και φοβούνται. Κι η γενιά των 700 ευρώ δεν έχει να χάσει τίποτε. Είναι η πρώτη γενιά στη μεταπολεμική Ελλάδα που θα ζήσει χειρότερα από την προηγούμενη. Που δεν θα ξεπεράσει ούτε καν θα φθάσει αυτά που εξασφάλιζαν οι γονείς της.
Δεν ξέρω αν θα είναι διαρκής η αντίδραση. Θα ήθελα να είναι. Με τις καταστροφές όμως, απλώς θα ενισχύσουμε τους μηχανισμούς εξουσίας και τίποτε παραπάνω.
Αύριο θα κατέβω με τα παιδιά μου στο συλλαλητήριο. Τους το χρωστάω.
Δεν θέλω να είμαι μέρος των επεισοδίων αλλά δεν μπορώ άλλο να κάθομαι σπίτι.
Αντιπροτάσεις;