NYLON

Ο Waldemar Kaminski πέθανε την περασμένη Πέμπτη στα 88 του χρόνια στο Μπάφαλο των ΗΠΑ. Ήταν ένας άγνωστος, ταπεινός παντοπώλης που γνώριζαν ελάχιστοι πέρα από τη γειτονιά του.

Μετά το θάνατό του, αποδείχθηκε ότι ήταν ένας αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος και φιλάνθρωπος που έδωσε ανώνυμα πολλά εκατομμύρια δολλάρια σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και σε γείτονές του που είχαν ανάγκη από κάποια οικονομική βοήθεια.

“Δεν ήθελε να τον ξέρει κανείς, αλλά εγώ έπρεπε να τον ευχαριστήσω”

είπε η Anne Gioia συνιδρύτρια του φιλανθρωπικού ιδρύματος Roswell Park Alliance Foundation στο οποίο ο Kaminski δώρισε πολλά εκατομμύρια δολλάρια.

“Τώρα πρέπει να ανέβουμε στις στέγες και να φωνάξουμε για όσα έκανε”

Δημιούργησε την κρυφή περιουσία του μέσω του Χρηματιστήριου. Η μόνη πολυτέλεια της ζωής του ήταν ένας προσωπικός υπολογιστής, στημένος πάνω από τα “Κρέατα Καμίνσκι”, μέσω του οποίου παρακολουθούσε τις επενδύσεις του.

“Έλεγε ότι αν πεθάνεις πολύ πλούσιος, δεν έχεις ζήσει μια αξιόλογη ζωή. Δε νομίζω να μετάνιωσε για τίποτε.”

είπε η Gioia.

Έδωσε τόσα πολλά σε τόσους πολλούς, που είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πόσα έδωσε συνολικά.

Έδωσε εκατομμύρια στο Roswell Park -συμπεριλαμβανομένης μιας ορθοπεδικής καρέκλας κόστους ενός εκατ. δολλαρίων- και ένα εκατ. για τη δημιουργία ενός πάρκου στα όρια του ιδρύματος.

Έδωσε γεναιόδωρα σε άλλες οργανώσεις επίσης, όπως το Father Baker Home, το Salvation Army, το Hilbert College και το Camp Good Days and Special Times.

Βοήθησε πάρα πολλές οικογένειες της γειτονιάς του με πληρωμές ληξιπρόθεσμων στεγαστικών δανείων, πληρωμές σπουδών και άλλα χρέη.

Γεννημένος το 1917, στα 17 του χρόνια δημιούργησε 2 δικούς του πάγκους πουλώντας τρόφιμα, την ώρα που η οικογένειά του είχε ήδη ένα παντοπωλείο. Δούλευε τότε μέχρι και 18 ώρες τη μέρα.

Παρόλο που ήταν αρκετά προικισμένος πνευματικά ώστε να διεκδικήσει μια ακαδημαϊκή καριέρα, απέρριψε μια υποτροφία για να συνεχίσει να δουλεύει και να δώσει τη δυνατότητα στον αδελφό του να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Μπάφαλο.

Η μεγαλύτερή του απόλαυση ήταν να μαζεύονται οι φίλοι στο παντοπωλείο και να συζητούν για τη ζωή, την πολιτκή και τις μετοχές. Λάτρευε το ψάρεμα, και μια από τις προσωπικές του πολυτέλειες ήταν η μικρή του βάρκα που έβγαζε στη λίμνη Erie.

Όσοι τον ήξεραν λένε ότι ένιωθε πλήρης καθε φορά που έδινε πίσω στην Κοινωνία όσα κέρδιζε.

Δεν είχε ανάγκη τα υλικά αγαθά για να είναι ευτυχισμένος. Απλάμβανε να είναι παρέα με ανθρώπους και να κάνει γιαυτούς ότι μπορεί

Θα μπορούσε κανείς να τον χαρακτηρίσει καλό Σαμαρείτη.

Αν σκεφτεί όμως πως κέρδιζε τα λεφτά που μοίραζε, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα το Ρομπέν των Δασών.