Ποιός θα πίστευε ότι θα μπορούσαν να παίξουν τέτοια καταπληκτική Τζαζ. Και όχι τίποτα επαγγελματίες.
Μιλάμε για μια σχολική μπάντα μαθητών λυκείου που συμμετέχει στο Φεστιβάλ Μαθητικής Μουσική Τζαζ. Παίζουν το “Haitian Fight Song” του Charles Mingus, το οποίο ο αγαπημένος μου Hough Macleod (από τον οποίο ανακάλυψα αυτό το καταπληκτικό video) χαρακτηρίζει “το αντίστοιχο της 9ης του Μπετόβεν για τη τζαζ”.
Μην το χάσετε… Ακριβώς από κάτω:
ΥΓ: Το πιο εύστοχο σχόλιο το διάβασα στο YouTube κάτω από αυτό video:
Πως αντέχουν να παίζουν τέτοια μουσική, τόσο τέλεια, και να είναι τόσο ανέκφραστοι και ακίνητοι?
December 26th, 2006 at 14:36
“Πως αντέχουν να παίζουν τέτοια μουσική, τόσο τέλεια, και να είναι τόσο ανέκφραστοι και ακίνητοι?”
Το παραπανω ειναι μια επικρατουσα αποψη τελειως λανθασμενη. Οι Ιαπωνες ειναι ενας λαος με πολυ ιδιαιτερη κουλτουρα μερος της οποιας ειναι και αυτη η “ανεκφραστικοτητα” και “ακινησια”. Οποιος εχει εστω και στοιχειωδη εμπειρια απ’αυτη ξερει οτι απλως διαφερουν οι τροποι εκφρασης και εξωτερικευσης της. Για παραδειγμα αναφερω οτι μεσω της γλωσσας τους και διαφορων στοιχειων της γραμματικης τους ειναι σε θεση να περιγραφουν λεπτομερεστατα τη διαθεση τους. Με διαφορετικο τροπο (λεκτικα), ας πουμε, καποιος Ιαπωνας θα ρωτησει καποιο φιλο του που θα συναντησει τυχαια στο δρομο πού πηγαινει αναλογα με το αν θα το ρωτησει εντελως τυπικα, αν ενδιαφερεται εντονα να μαθει, αν τον θεωρει κοντινο του ανθρωπο κλπ.
Τελος παντων, ειναι ο τροπος που διαφερει. Αυτη η “κρυαδα” που αναδυουν ως ανθρωποι ειναι τελειως πλασματικη.
December 26th, 2006 at 15:01
Κι εγώ το φαντάζομαι οτι έχει να κανει με την κουλτούρα τους.
Απλά, δεν μπορώ να μην εκφράσω την έκπληξή όταν βλέπω ένα άνθρωπο να εκφράζεται τόσο διαφορετικά από εμένα…
September 1st, 2009 at 12:10
Στο τελευταίο δευτερόλεπτο πάει να γελάσει αλλά κρατιέται. Οπότε αυτά που λέτε δεν ισχύουν