NYLON

Μόλις επέστρεψα από τις λίγες μέρες των διακοπών μου. Η Σιθωνία (δεύτερο πόδι της Χαλκιδικής) είναι ένα πανέμορφο μέρος. Δεν είχα ξαναπάει. Έμεινα στην περιοχή Τριστινίκα (δίπλα στην Τορώνη) και από εκεί εξορμούσα σε άλλες περιοχές.

Στην περιοχή είναι έντονα τα σημάδια της αναδάσωσης. Σε πάρα πολλές ορεινές εκτάσεις υπάρχουν συστάδες από έλατα ενός συγκεκριμένου τύπου, που είναι προφανές ότι δεν ανήκουν εκ του φυσικού εκεί. Προφανώς τα τοποθέτησε ανθρώπινο χέρι με την ελπίδα να επεκταθούν και στην υπόλοιπη ακάλυπτη έκταση. Δεν ξέρω όμως αν είναι εκτάσεις που κάηκαν στις περσινές φωτιές ή παλιότερα.

Οι παραλίες είναι κυριολεκτικά ατελείωτες. Τελειώνει η μία και αρχίζει αμέσως η επόμενη. Όλες να τις πιείς στο ποτήρι. Ξεχώρισα την Τορώνη, τον Άγιο Ιωάννη, Πλατανήτσι, Αρμενιστή, και την Τριστινίκα που έμενα. Αλλά τι να λέω, ούτε τις μισές δεν πρόλαβα να δω….

Για όσους βρεθούν προς τα εκεί, για φαϊ προτείνω τον “Ψαρά” – ψαροταβέρνα πρώτης διαλογής στο Πόρτο Κουφό. Αξίζει τα λεφτά της μέχρι δεκάρας. Αξίζει όμως και για το μέρος που βρίσκεται. Το Πόρτο Κουφό είναι ένα πανέμορφο φυσικό λιμανάκι μέσα σε ένα μικρό κόλπο στην κάτω άκρη της χερσονήσου.

Α, μια και λέμε για ψάρια, όσοι πάτε Χαλκιδική πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσετε τα μουσμούλια – τοπικό ψάρι που κολυμπάει στα βαθιά νερά της Χαλκιδικής. Από τα καλύτερα που έχω φάει. Κάποιοι μου είπαν ότι ψαρεύνται και στον Ευβοϊκό – ίσως τα βρω και κατά δω μεριά….

Ο νέος Μαρμαράς δεν μου άρεσε καθόλου. Η αίσθησή μου είναι ότι θα μπορούσε να είναι μια πανέμορφη παραλιακή τουριστική κωμόπολη, αλλά έχει χάσει κάθε γραφικότητα που θα μπορούσε να είχε. Κακής ποιότητας μαγαζιά στο λιμανάκι, κακό φαγητό, χάλια…

Πήγα και από το Πόρτο Καράς. ΟΚ, καλό αξιοθέατο…. Όχι, δεν μπήκα στο Καζίνο – δε με συγκινεί ο τζόγος….

Πρόσβαση στο Internet? Ούτε για αστείο. Δύσκολο να βρεις ακόμα και Internet Cafe (ίσως στο Ν. Μαρμαρά, αλλά δεν κοίταξα). Για wifi ούτε λόγος.

Το χειρότερο που μου συμβαίνει κάθε φορά που βρίσκομαι στην Ελληνική επαρχία είναι το “επαρχιακό ραδιόφωνο”. Κόλαση… Βαριέμαι να ακούω τα ίδια από τα χιλιοπαιγμένα μου CDs και αναγκάζομαι να ανοίγω ραδιόφωνο. Μια χούφα αστείοι “παραγωγοί” έχουν πιάσει την περιορισμένη μπάντα των FM και βομβαρδίζουν την τοπική κοινωνία με τις κακόγουστες παραγωγές τους.

Να δούμε πότε θα ανοίξουν τα wifi networks (λέμε τώρα….) να κατεβάζουμε αυτό που θέλουμε, όταν το χρειαζόμαστε, από οπουδήποτε και οποιονδήποτε παραγωγό. Εγώ πάντως ετοιμάζομαι να συνδέσω το FON router μου (μόλις γύρισα με περίμενε το ειδοποιητήριο της UPS) και να μοιραστώ τα MBits μου με όσους βρίσκονται γύρω μου. Γνωρίζω ότι το μοντέλο της FON εμπεριέχει νομικούς κινδύνους και ασάφειες ως προς το υπάρχον καθεστώς.

Κανείς ποτέ δεν είπε ότι η πρόοδος είναι μια εύκολη υπόθεση. Τα πρώτα βήματα στα νέα μοντέλα κοινωνικής δικτύωσης (αλλά και σε κάθε τι καινούργιο) ήταν πάντα δύσκολα, γεμάτα από αμφιβολίες και νομικούς περιορισμούς. Προτιμώ να ρισκάρω όταν μου αρέσει πολύ μια ιδέα, από το να πάω στα σίγουρα.

…..Ξεκίνησα από τη Σιθωνία, και κατέληξα στα wifi δίκτυα. Πρέπει να κλείσω ραντεβού με το γιατρό μου επειγόντως γιατί η κατάσταση χειροτερεύει.

Στην κατακλείδα, αν μπορούσα θα υποσχόμουν στον εαυτό μου ότι θα ξαναπάω στη Σιθωνία. Πραγματικά αξίζει τον κόπο. Αλλά υπάρχουν τόσες χιλιάδες μέρη που με περιμένουν για να τα γνωρίσω, που δεν είμαι σίγουρος ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου.

ΥΓ: Δυστυχώς δεν έχω την υπομονή να κουβαλάω φωτογραφική μηχανή και να τραβάω φωτογραφίες σε ό,τι βλέπω. Μόνο λίγες οικογενειακές τράβηξα. Δεν είμαι ο ιδανικός πελάτης του Flickr….