Στο περιθώριο των εξελίξεων στην Τεχεράνη, συμβαίνουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που αφορούν στο χώρο των Media.
Ο Nico Pitney είναι ο blogger της HuffingtonPost που καλύπτει καθημερινά τις εξελίξεις στο Ιράν με το εντυπωσιακό Live Blogging που κάνει, το οποίο έχει γίνει σημείο αναφοράς παγκόσμια για το πόσο άμεσα καλύπτει τις εξελίξεις παρακολουθώντας πολλά Μέσα ταυτόχρονα – από το CNN μέχρι το Twitter, ενώ ζητά να του στέλνουν μηνύματα στο e-mail όσοι γνωρίζουν τι γίνεται.
Στη χθεσινή καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου του Λευκού Οίκου ο Nico Pitney βρέθηκε εκεί προσκεκλημένος από την ομάδα του Obama για να κάνει κάποια ερώτηση από Ιρανούς προς τον Αμερικανό πρόεδρο – κάτι που είχε ζητήσει ο Pitney από τη σελίδα της Huffinton Post. Την ώρα της συνέντευξης Τύπου ο Obama απευθύνθηκε στον Pitney:
Γνωρίζω ότι μπορεί να υπάρχουν ερωτήσεις από ανθρώπους στο Ιράν οι οποίοι επικοινωνούν μέσω του Internet. Nico, μήπως έχεις κάποια ερώτηση?
Δείτε το στο video:
Visit msnbc.com for Breaking News, World News, and News about the Economy
Η ερώτηση – όχι η ίδια, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έγινε η όλη προσέγγιση από το επιτελείο του Obama – προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στα δημοσιογραφικά γραφεία της Ουάσινγκτον.
Η Kate Phillips των New York Times έγραψε ένα επιθετικό κομμάτι κατηγορώντας τον Obama για “παράσταση”, καθώς επίσης ότι έδωσε στον Pitney ένα προνομιακό status που κανείς από τους εκπροσώπους των παραδοσιακών Media δεν είχε ποτέ μέχρι τώρα.
Ο Michael Calderone από το Politico μιλά για “παραβίαση του πρωτοκόλου” του Λευκού Οίκου (η Αrianna Huffington το παρομοιάζει με το “θα το πω στη μαμά σου!”). O Dana Milbank της Washington Post ειρωνεύεται το περιστατικό μιλώντας για “το σόου του Obama”, ενώ σε άλλο άρθρο του, μιλά για “φυτεμένες ερωτήσεις” και άλλους μειωτικούς χαρακτηρισμούς για τον Pitney.
Το πιο ενδιαφέρον όμως σχόλιο, το έκανε ο Ben Smith του Politico, μιλώντας για μια “ωραία συμβίωση (ανάμεσα σε Λευκό Οίκο και Huffington Post) παρόμοια με αυτή που είχε ο Τζορτζ Μπους στα χρόνια του με το κανάλι Fox”.
Οι κατηγορίες περί “σκηνοθεσίας” δείχνουν ένα γενικότερο έντονο εκνευρισμό. Βλέποντας το βίντεο φυσικά, κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν δείχνει να κρύβει ότι ο Pitney έχει έρθει με σκοπό να κάνει μια συγκεκριμένη ερώτηση που του έχει υποβληθεί από το κοινό. Αντίθετα οι δημοσιογράφοι των παραδοσιακών Μέσων προσπαθούν να πουν τι? ότι αυτοί δεν έχουν καθημερινά υπόγειους διαλόγους και συνεννοήσεις με τους ανθρώπους του Λευκού Οίκου (ή του Μαξίμου στα καθ’ ημάς), αλλά κάνουν “αυθόρμητες” ερωτήσεις? Αστεία πράγματα…
Tι ακριβώς συμβαίνει εδώ? Πρόκειται για ένα επιχειρηματικό “πόλεμο” παρόμοιο με αυτόν που βλέπουμε στα δικά μας όταν οι παραδοσιακοί παίκτες έχουν μοιράσει την πίτα και βλέπουν ένα νέο παίκτη να παίρνει για να πάρει μερίδιο? Αμφιβάλλω αν πρόκειται γιαυτό.
Η αντίδραση των δημοσιογράφων έχει να κάνει περισσότερο με την ιδέα ότι, ενώ ήδη έχουν αρχίσει να χάνουν τεράστιο μερίδιο επιρροής στον τομέα της online ενημέρωσης με την ανάπτυξη των Social Media, βλέπουν τώρα αυτά να μπαίνουν ως “παρείσακτος” στο πλέον προνομιακό τους πεδίο επιρροής: την πρόσβαση στους διαδρόμους της εξουσίας. Τη συνομιλία με τους ανθρώπους της εξουσίας. Και εν τέλει, την πρόσβαση στον ίδιο τον πλανητάρχη, του οποίου αποσπούν την προσοχή μεταφέροντας απευθείας την άποψη του κοινού, χωρίς διαμεσολαβημένες “μεταφράσεις”.
Έχει το ενδιαφέρον του, γιατί θα τα δούμε κι εδώ κάποια στιγμή…
June 25th, 2009 at 10:50
Σε μια δεύτερη ανάγνωση και διάσταση, αναδυκνύονται και άλλα ζητήματα.
Ο άνθρωπος, ο πολίτης, ο blogger, o ακτιβιστής, στο παρόν ανταγωνιστικό καπιταλιστικό κοινωνικό σύστημα στο οποίο όλοι μας λειτουργούμε, εξακολουθούν να έχουν μια “τιμή” εξαγοράς, τουλάχιστον κατά πλειοψηφία (τους δημοσιογράφους δεν τους αναφέρω καν!..).
Όταν αρχίζει ένα blog τέτοιου μεγέθους και επιρροής όπως το Huffington Post να δημιουργεί τόσο στενές σχέσεις με την εξουσία και γίνεται υποκείμενο όλων των γνωστών φαινομένων που συνοδεύουν από αιώνες τέτοιες στενές σχέσεις, τότε το Νέο Μέσο περνάει απέναντι από την υπόλοιπη κοινότητα των Νέων Μέσων και “ελέγχεται” για αυτά που επικοινωνεί.
Δηλαδή, η αντιπαλότητα παραδοσιακών με νέα μέσα και δημοσιογράφων με bloggers, εμπλουτίζεται με ένα νέο πεδίο προστριβής μεταξύ λίγων και ισχυρών new media, και κοινότητες πολλών και μικρών που αρχίζουν να φιλτράρουν τους μεγάλους.
Ο βαθμός πολυπλοκότητας της ενημέρωσης του διαδικτυακού πολίτη αρχίζει να μεγεθύνεται και αναρωτιέμαι σε ποιες λύσεις θα κατευθυνθούν οι ανήσυχες κοινότητες…
Ως προς το πολύ σημαντικό ζήτημα του Ιράν, εξακολουθώ να πιστεύω μελετώντας συστηματικά την διεθνή στρατηγική των ΗΠΑ, αλλά κυρίως παρατηρώντας εξόφθαλμα φαινόμενα όπως την τεχνολογία και τις διευκολύνσεις των αναμεταδόσεων των Ιρανών (στις οποίες διοχετεύτηκαν ακόμα και φωτογραφίες του ελληνικού “Δεκέμβρη”), ότι οι ΗΠΑ έχουν αναμειχθεί σε όλα τα επίπεδα, με προφανείς επιδιώξεις.
June 25th, 2009 at 13:33
Πολύ ωραίο άρθρο και επίκαιρο λόγω της κρίσης του Ελληνικού τύπου. Θα θελα να έβλεπα τη φάτσα του Πρετεντέρη σε κάτι αντίστοιχο που θα γινόταν στην Ελλάδα!!
June 25th, 2009 at 21:00
Αν μου επιτρέπεις Νίκο, νομίζω πως ιδιαίτερα ενόχλησε το γεγονός πως ο Ομπάμα κάλεσε τον Πίτνι να κάνει την ερώτησή του μεταξύ των ερωτήσεων από δημοσιογράφους του Associated Press και Reuters. Αψήφισε δηλαδή το υπάρχον status quo που λέει πως τα πρακτορεία έχουν την πρώτη ερώτηση ότι και να γίνει. Βέβαια, ο Ομπάμα δεν αμφισβητεί για πρώτη φορά τα παραδοσιακά Μέσα. Είδαν και έπαθαν οι Times για να εξασφαλίσουν μετεκλογική συνέντευξη του πριν την επίσημη ορκωμοσία του (και εν τέλει δεν τα κατάφεραν, αν θυμάμαι καλά).
Παρατηρώ τη συγκεκριμένη λεπτομέρεια γιατί όποια παράδοση και να σπάει πειράζει ίσως πολύ πιο πολύ απ’ ότι ένα σκηνοθετημένο εν πολλοίς γεγονός (όπως δήλωσαν και οι δυο πλευρές ο Πίτνι γνώριζε πως θα κάνει ερώτηση, αλλά ούτε ήξερε τη σειρά, ούτε ο Ομπάμα γνώριζε εκ των προτέρων την ερώτηση). Μπορώ να σου εγγυηθώ πως κάτι ανάλογο ισχύει μέχρι και στο χώρο του ρεπορτάζ που καλύπτω, ασχέτως αν είναι κατά πολύ λιγότερο γκλαμουράτο και βεβαίως σημαντικό απ’ αυτό του Λευκού Οίκου. Δηλαδή, οι παλιότεροι έχουν την προτεραιότητα. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε απαραίτητα κακό, ούτε καλό.
June 25th, 2009 at 21:20
Το καταλαβαίνω Μιχάλη ότι έσπασαν παραδόσεις. Καταλαβαίνω και τον εκνευρισμό τους.
Από την άλλη, δεν το βρίσκω και τόσο θέμα ουσίας, έτσι δεν είναι? Δηλαδή, μπορούν να συνεχίσουν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους και με αυτό το δεδομένο, μου θυμίζουν όμως περισσότερο τους ευγενείς που άρχισαν να χάνουν προνόμια τα οποία είχαν περισσότερο συμβολική αξία και όχι ουσιαστική.
June 26th, 2009 at 15:49
Ναι, όντως έχεις δίκιο, δεν είναι τόσο θέμα ουσίας. Εδώ και η φύση της ερώτησης ήταν τέτοια, που δεν γινόταν να έρθει από πλευράς του Reuters πχ. Τι θα έλεγα; Μας έστειλαν με tweets αναγνώστες από το Ιράν να κάνουμε αυτή την ερώτηση. Είναι εντελώς εκτός πλαισίων τους.
Ακόμα δυο παρατηρησούλες, αν είναι δυνατόν. Οι Calderon και Σμίθ δεν εργάζονται και στον ορισμό του παραδοσιακού Μέσου (ασχέτως αν το Politico έχει και έντυπη έκδοση), αλλά και χτυπάνε σε ένα σημείο που έχουν δίκιο εν μέρει. Οι του Ομπάμα ήταν ιδιαίτερα επικριτικοί στη χειραγώγηση των ΜΜΕ που προσπαθούσε συστηματικά να πετύχει η κυβέρνηση Μπους. Το FOX και οι Washington Times είχαν καταντήσει να παίρνουν τις μισές ερωτήσεις και scoops.
Επομένως, αν και ουσιαστικά δεν έχουν και τόσο δίκιο (έτσι μου φαίνεται τουλάχιστον) και όντως είναι καλό τα Νέα Μέσα να αποκτούν μια τέτοια αναγνώριση, μπορούν από μια πλευρά να στηρίξουν εκεί την κριτική τους.
June 26th, 2009 at 20:09
Η δημοσιογραφική λειτουργία με ομότιμους όρους είναι μια πρωτόγνωρη υπόθεση για όλους. Παρά το γεγονός ότι ο blogger εισήγαγε καινά δαιμόνια (και καλά έκανε), δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι η αντίδραση των δημοσιογράφων έγινε με όρους ρεαλιστικούς και μέσα στην (στρεβλή) ισορροπία των άτυπων δεσμών εξουσίας με τους οποίους παίζεται σήμερα το παιχνίδι. Ήταν μια χρήσιμη ένεση σοκ, αλλά αυτό δεν σημαίνει και πολλά, μια που οι άνθρωποι του Ομπάμα δεν καίγονται ιδιαίτερα για την επιτυχία της νέας τάξης πραγμάτων απλώς την χρησιμοποιούν κατά το δοκούν και προφανώς σε αυτή την περίπτωση για να «απειλήσουν» το παραδοσιακό σύστημα και να το υποτάξουν ακόμα περισσότερο. Το νόμισμα έχει πάντα δύο όψεις και οι συνεργάτες του κάθε συμβόλου εξουσίας είναι πάντα από την κακή πλευρά. Σε μια αντίστοιχη ανάρτηση μου ένας σοφός φίλος μου είχε αφήσει απλά το παρακάτω σχόλιο που τα συνοψίζει όλα «Μη δίνεις όπλα στους κροκόδειλους. Θα φάνε κι΄εσένα.»
June 29th, 2009 at 16:20
Και από τις δυο πλευρές υπάρχει συνέχεια. Την Κυριακή ξεσκίστηκαν στο Reliable Sources του Howard Kurtz στο CNN ο Pitney και ο δημοσιογράφος της Washington Post Dana Milbank για τη γνωστή ερώτηση προς τον Obama το Ιράν. Πραγματικά βγήκαν μαχαίρια.
Απόλαυση για όποιον ενδιαφέρεται: http://www.politico.com/blogs/michaelcalderone/0609/Milbank_Pitney_spar_over_HuffPoObama_exchange.html
June 29th, 2009 at 16:36
Nαι, κι εγώ το είδα, πλάκα είχε