Το Mediablog πριν λίγες μέρες δημοσίευσε ένα κείμενο που μετέφερε τον προβληματισμό που υπάρχει στον ΔΟΛ γύρω από το μέλλον του, καθώς διαπιστώνουν πως η έντυπη ενημέρωση δεν έχει μέλλον και ο κόσμος στρέφεται στην ψηφιακή πληροφόρηση.
Οι πληροφορίες του Mediablog γύρω από τους προβληματισμούς που υπάρχουν στον οργανισμό Λαμπράκη δείχνουν και το ότι οι παραδοσιακές εταιρείες Media δυσκολεύονται να αντιληφθούν τις δομικές αλλαγές που συντελούνται αργά και σταθερά στο χώρο.
Προτάσεις όπως η ενοποίηση των διαφορετικών portals του ομίλου, η πρόσληψη περισσότερων δημοσιογράφων για διαρκή ροή ειδήσεων στο web, και μια νέα φόρμουλα συνεργασίας με τους φωτορεπόρτερ είναι απλώς ασπιρίνη στον καρκίνο. Δεν βλέπουν την ανάγκη για ένα νέο μοντέλο πληροφόρσης για το οποίο έχω μιλήσει εδώ αρκετές φορές, αλλά και αρκετοί άλλοι στην Ελλάδα και το εξωτερικό (κυρίως).
Με αφορμή αυτό τον προβληματισμό θέλω να αναπαράγω ένα εξαιρετικό άρθρο που είδα στον Ινδό blogger Gaurav Mishra, με τίτλο “Ο κύκλος της ψηφιακής ενημέρωσης“. Ο Mishra “πακετάρει” σε ένα ενιαίο οικοσύστημα όλα τα τεχνολογικα εργαλεία που χρησιμοποιούνται σήμερα για τη μετάδοση “μη προγραμματισμένης” (unplanned) ενημέρωσης – ειδήσεις δηλ. που βγαίνουν χωρίς να τις περιμένουμε.
Η βασική ιδέα προέρχεται από το άρθρο για το “διαμάντι των ειδήσεων” (news diamond) του Paul Bradshaw. Σύμφωνα με το μοντέλο του Mishra, ο κύκλος που ακολουθεί συνήθως κάθε μη προγραμματισμένη είδηση είναι ο παρακάτω:
1. Twitter Alert: Κάποιος που βρίσξεται κοντά στην είδηση (γεωγραφικά ή με άλλο τρόπο) στέλνει μια σύντομη ενημέρωση μέσω του Twitter.
2. Blog Post: Ειδησεογραφικοί οργανισμοί και bloggers πιάνουν την είδηση και γράφουν ένα σύντομο σχετικό post, συνήθως με ένα link στο Tweet ή την φωτογραφία που στάλθηκε μέσω του Twitter.
3. Άρθρο / Πακέτο: Οι ειδησεογραφικοί οργανισμοί θα μετατρέψουν την είδηση σε άρθρα 300 (συνήθως) λέξεων για τις εφημερίδες ή τα portals τους ή σε 3λεπτα (συνήθως) ρεπορτάζ για την τηλεόραση.
4 Πλαίσιο: bloggers, παραδοσιακά Media, και μέλη της Wikipedia θα αρχίσουν αμέσως να συλλέγουν επιπλέον πληροφορίες και συνοδευτικό υλικό που δημιουργεί μια πλήρη εικόνα γύρω από την είδηση.
5. Ανάλυση: bloggers και παραδοσιακά Media προσφέρουν ανάλυση σε βάθος γύρω από το θέμα, και τα Media (συνήθως) ζητούν συνεντεύξεις από τους bloggers που έβγαλαν πρώτοι την είδηση ή έχουν να προσφέρουν μια ενδιαφέρουσα οπτική στο θέμα.
6. Διάλογος: η συζήτηση συνεχίζεται στα σχόλια των blogs και των portals (σ. δική μου – ναι, όλα τα παραδοασιακά Media θα επιτρέπουν το σχολιασμό, δεν το συζητάμε αυτό…), στο Twitter, σε social networks, σε social voting και social bookmarking ιστοσελίδες.
7. Customization. Όλο το θέμα, μέσα από όλες τις πιθανές μορφές και πηγές, θα είναι διαθέσιμο σαν αρχείο ώστε να είναι εύκολα αναζητήσιμο, σε RSS Feeds και άλλες μορφές, ώστε να γίνεται mashup με άλλες πληροφορίες.
Βρίσκω το concept εξαιρετικά ενδιαφέρον. Το ερώτημα είναι, θα μπορούσαν οι Ελληνικοί ειδησεογραφικοί οργανισμοί να εντάξουν την επιχειρησιακή τους λειτουργία σε μια τέτοια λογική? Αν πιστέψουμε το ρεπορτάζ του Mediablog, είμαστε μακρυά ακόμα.
February 21st, 2009 at 15:38
Πολύ ενδιαφέρον Νίκο
Το δυστύχημα είναι ότι εμείς βρισκόμαστε -ανέκαθεν- ακίνητοι στο κέντρο του κύκλου και όλα γυρίζουν γύρω μας…
February 21st, 2009 at 16:10
Πράγματι πολύ ενδιαφέρον, αλλά φοβάμαι ότι στην Ελλάδα ίσως δούμε κάτι τέτοιο μετά από 1-2 χρόνια… Κάποιος οργανισμός θα πάρει το ρίσκο να το κάνει και μετά θα ακολουθήσουν κι άλλοι…
Εδώ δε βλέπεις ακόμα portal ανεβάζει print screen από εφημερίδα και βάζει πάνω φαρδιά πλατιά “αράχνη” με το url του, λες και είναι “αποκλειστικό” του!
Όταν ξεφύγουν οι εδώ “εκδότες” από φαινόμενα σαν κι αυτά ίσως καταλάβουν τι χάνουν που δεν εφαρμόζουν κάτι έστω και λίγο κοντά σ΄αυτό που αναφέρεις στο post σου.
Το τελευταίο άρθρο του John Karakatsanis – xblog.gr… ΕΟΤ: Η λούφα σε συγκεκριμένη Περιφερειακή Υπηρεσία Τουρισμού συνεχίζεται!
February 22nd, 2009 at 01:58
Μιλάμε για την ίδια χώρα; Δες τα ποσοστά χρήσης ίντερνετ σε ΟΛΟ το πληθυσμό και μετά δες τα ποσοστά τηλεθέασης των γεγονότων των 8 καθώς και τα ποσοστά στις κυριακάτικες. για τα υπόλοιπα ναι θα εκλύψουν σιγά σιγά (αν κι όχι σίγουρα γιατί βλέπε και χαζομάρες που κάνει ο Σαρκό στη Γαλλία).
Υπεραπλουστευμένα τα στάδια που αναφέρεις τολμώ να πω. Και το βασικό ΠΟΥΘΕΝΑ σε όλα αυτά δεν υπάρχει το ζητούμενο (από την καλώς ενοούμενη ελίτ [είμαστε κι εμείς δλδ μέσα]) την ΠΟΙΟΤΗΤΑ.
Η ποιότητα και το free δεν συμβαδίζουν. Επίσης τα μοντέλα διαφήμισης δίπλα στο περιεχόμενο δεν εξασφαλίζουν οικονομική επιβίωση απλά χτίζουν brands.
Ενδιαφέρον θα είχε να βλέπαμε τα περιθώρια κέρδους και γενικά τα οικονομικά στοιχεία του in.gr ίσως το μόνο που είναι κάπως ποιοτικό αλλά αμφιβάλλω αν είναι αυτούσια ως οντότητα ειδήσεων βιώσιμο
February 22nd, 2009 at 12:05
Ευχαριστώ Ροδιά
Γιάννη, αν η αλλαγή γίνει σε 1-2 όπως λες θα πρέπει να είμαστε μάλλον ευχαριστημένοι
Νίκος στέκομαι μόνο στο ότι “η ποιότητα και το free δεν συμβαδίζουν” όπως λες. Σου θυμίζω μερικά ονόματα: Wikipedia, Linux, και άλλα πολλά στα οποία η ποιότητα και το free έχουν ταυτιστεί απολυτα. Σου προτείνω έντονα να διαβάσεις το άρθρο του Chris Anderson για την οικονομία του Δωρεάν.
February 22nd, 2009 at 19:46
@Νίκος Δανδράκης. Το έχω γράψει και σε παλαιότερα μηνύματα συζητήσεων που είχαμε πως οι νέες τεχνολογίες δεν είναι πανάκεια και πως η δημοσιογραφία θέλει κάτι παραπάνω από απλούς εθελοντές blogger (εννοώντας πως το δωρεάν μοντέλο δεν είναι οικονομικά βιώσιμο).
Θεωρώ πως τα τελευταία χρόνια υπάρχει ένας αδικαιολόγητος ανταγωνισμός μεταξύ των Παραδοσιακών και των Νέων Μέσων για το ποιος θα βγει νικητής σε μια θανάσιμη μάχη. Αίσθησή μου είναι πως στο τέλος θα χάσουν και οι δύο πλευρές. Μόνο αν τα δυο μοντέλα γίνουν ένα πιστεύω πως θα επιβιώσουν. Αλλά και πάλι χωρίς να θεωρούμε θέσφατο πως έτσι πρέπει να γίνουν τα πράγματα. Και κυρίως να μην θεωρούμε το κάθε νέο trend λύση.
Να ξαναγυρίσω, όμως, λίγο πίσω στην πρώτη παράγραφο και να εξηγήσω τι θέλω να πω με το πανάκεια. Ωραίο το twitter (να και μέχρι τώρα δεν έχει βγάλει δεκάρα και να δούμε ως πότε θα χρηματοδοτείται), φτάνει όμως αυτό; Δεν μπορεί να λέμε στα σοβαρά πως όποιος είναι κοντά στο γεγονός να στείλει ένα αρχικό μήνυμα, ένας λίγο αργότερα να γράψει ένα ποστ, να ερωτηθούν και δυο τρεις blogger και αυτό ήταν. Άντε να βάλουμε μέσα και την συζήτηση κλπ κλπ κλπ, που βέβαια σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχει αξία, αφού ο καθένας θα λέει το κοντό και το μακριά του χωρίς να έχει την πλήρη εικόνα.
Και αν αυτό γίνει μια φορά, ποιος θα ακολουθήσει στη συνέχεια το ρεπορτάζ; Και ωραία για μια πορεία μπορείς να βρεις 50 άτομα που θα στέλνουν όλοι twitter massages κλπ (χωρίς βέβαια να σημαίνει πως θα γράφουν αντικειμενικά, όπως τυπικά θα κάνει ο δημοσιογράφος – άλλο θέμα και αυτό). Τις συνεντεύξεις Τύπου όμως, το ρεπορτάζ, τα τηλέφωνα ποιος θα τα κάνει; Ακόμα, δεν γίνεται ο δημοσιογράφος να γράφει την είδηση απλώς βλέποντας μηνυματάκια στο Διαδίκτυο. Πρέπει να κατέβει στο δρόμο, να δει πριν γράψει.
Να δώσω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα πάνω σε αυτά. Πάμε στην αθλητική δημοσιογραφία. Χιλιάδες είναι εκείνοι που βλέπουν τον κάθε αγώνα από το γήπεδο. Φτάνει να γράψουν μόνο αυτοί. Προφανώς και όχι, γιατί κανείς δεν θα αρκεστεί σε ένα μικρό μήνυμα και ενημέρωση για το ματς μετά από ώρες. Πείτε πάλ, πως γράφει ένας που θα μείνει σπίτι του και θα δει τον αγώνα. Ωραία, όμως. Και τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών ποιος θα τις πάρει; Ο περισσότερος κόσμος γι’ αυτό διαβάζει τις αθλητικές εφημερίδες ή Ιστοσελίδες. Για όσα έχασε μένοντας σπίτι να δει από την τηλεόραση.
Επομένως, κάτι πάντα κάτι θα λείπει αν δεν υπάρχει επί τόπου ο επαγγελματίας που θα είναι η δουλειά του να μείνει. Επιμένω στο τομέα του ρεπορτάζ, γιατί όλα τα μοντέλα Νέων Μέσων που προτείνονται είναι βιώσιμα αν ένα Παραδοσιακό Μέσω είναι κοντά για να πληρώνει τους μεγάλους λογαριασμούς για να φέρνει την απλή είδηση που τώρα δεν εκτιμάμε και καθόμαστε και σχολιάζουμε.
Και δυστυχώς υπάρχουν οι τενεκέδες όπως ο Jeff Jarvis που όλοι την ώρα προσελκύουν με μεγαλοστομίες το ενδιαφέρον, αλλά οι ιδέες τους είναι πλήρως σαθρές. Έλεγε τις άλλες πως οι Los Angeles Times βγάζουν από την Διαδικτυακή τους έκδοση όσα χρήματα χρειάζονται για να πληρώσουν όλους τους δημοσιογράφους τους και γι’ αυτό πρότεινε να κλείσει η έντυπη. Τον πήραν φυσικά όλοι στο κυνήγι, αφού ξέχασε να υπολογίσει όλα τα άλλα έξοδα (γραφεία, τηλέφωνα, ταξίδια, εξοπλισμό κλπ) που είναι αυτά που κάνουν τη διαφορά.
Βέβαια, Νίκο, τονίζεις πολύ σωστά πως το μοντέλο που περιγράφεις εφαρμόζεται στα breaking news. Αλλά εγώ τα λέω όλα αυτά, γιατί η συζήτηση γίνεται αποκλειστικά γι΄αυτά, όταν δεν αρκούν για να εξασφαλιστεί το μέλλον της ενημέρωσης.
Υ.Γ. Όπως σου έχω γράψει και σε παλαιότερο μήνυμά μου εργάζομαι σε επιτελική θέση σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες στα ΜΜΕ (μάλιστα New Medium) σε παγκόσμιο επίπεδο. Από το mail μου μπορείς να καταλάβεις ποια (δεν θέλω να κάνω με οποιονδήποτε τρόπο διαφήμιση, γι’ αυτό και το αναφέρω έτσι). Τα προβλήματα που γενικώς συζητιόνται, εμείς τα αντιμετωπίζουμε καθημερινά. Γι’ αυτό έχω μεγαλύτερη ευαισθησία στο θέμα και γι’ αυτό ζητώ συγγνώμη για τον κάπως αγχωμένο τόνο μου.
Υ.Γ.1 Την “Διαδικτυακή επανάσταση” στον ΔΟΛ ηγείται ο Δημήτρης Ψυχογιός, που αν και μεγαλύτερης ηλικίας, εντυπωσιάζει με τις γνώσεις που έχει στα Νέα Μέσα, όσο μπορεί αυτά να τα παρακολουθεί. Δίδασκε (νομίζω τώρα έχει πάρει σύνταξη) και στο ΕΜεΠ του Παντείου που και εσύ διδάσκεις κάποια μαθήματα αν δεν κάνω λάθος. Οπότε λογικά ίσως θα μπορούσε να γίνει μια συνάντηση-συνομιλία μεταξύ σας για το πιο είναι το όραμα του ΔΟΛ στο μέλλον της ενημέρωσης. Νομίζω θα είχε πολύ ενδιαφέρον.
Υ.Γ.2 Τέλος, θεωρώ απολύτως σωστό αυτό που λέει το Mediablog περί αλλαγή νοοτροπίας. Τα νέα μέσα ο καθένας μπορεί να μάθει να τα χρησιμοποιεί για να φέρει το αποτέλεσμα. Όπως έμαθαν κάποιοι την τηλεόραση, έτσι θα μάθουν και το Διαδίκτυο. Το θέμα είναι ο δημοσιογράφος παλιάς νοοτροπίας να πειστεί να στείλει άμεσα το ρεπορτάζ ή να γράψει ένα γρήγορο post στο blog, παρά να περιμένει μόνο να στείλει το κείμενό του μόνο για την έντυπη έκδοση. Το πως θα το γράψει και αν θα το κάνει μέσω twitter είναι το εύκολο κομμάτι. Ακόμα σημαντικό είναι τα παλαιά Μέσα να αντιληφθούν πως και όσοι εργάζονται σε Διαδικτυακά δημοσιογράφοι είναι και αυτοί. Ξεκάθαρα η δημοσιογραφική κοινότητά στην Ελλάδα δεν τους αντιμετωπίζει ως τέτοιους, αφού επίσημα δεν μπορούν να γίνουν μέλη των ενώσεων (βλέπε ΕΣΗΕΑ).
Υ.Γ.3 Συγγνώμη και για το σχόλιο-ποταμός