NYLON

Σημ: Ξανανεβάζω το post γιατί χάθηκε το μισό από το προηγούμενο….

Η JonBenet Ramsey, ένα δυστυχισμένο κορίτσι 6 ετών, δολοφονήθηκε πριν από 10 χρόνια.

Ήταν δυστυχισμένο από τους ίδιους του τους γονείς που ήθελαν με το ζόρι να το κάνουν βασίλισσα της Show Biz. Ήταν από εκείνους τους γονείς που συναντάω κι εγώ γύρω μου πολλές φορές. Βιάζονται να δουν τα παιδιά τους να γίνονται αυτό που δεν πρόλαβαν οι ίδιοι. Με τρόπο πιεστικό και αφόρητο.

Γυρνάμε στο νεκρό κορίτσι.

Για 10 χρόνια ο δολοφόνος δεν βρισκόταν. Η αστυνομία αδυνατούσε να απαγγείλει κατηγορίες σε οποιονδήποτε. Κι όμως, τα Media είχαν βρει τον ένοχο: ήταν οι γονείς της. Τους είχαν στήσει στον τοίχο και τους πυροβολούσαν χωρίς οίκτο. Το ότι είχαν περάσει το τέστ αλήθειας τους ήταν αδιάφορο. Ήταν σίγουρα οι δολοφόνοι του παιδού τους!

Φυσικά, τα Media δεν είχαν τίποτα προσωπικό με τους Ramsey. Απλά, ήταν πολύ βολικός στόχος. Ήταν λευκοί, πλούσιοι, και -διάολε!- ήταν οι γονείς του παιδιού!

Η καλύτερη συνταγή για μεγάλες θεαματικότητες. Για εκατομμύρια φύλα. Οι πελάτες-λουκουμάδες θα τσίμπαγαν σίγουρα (έτσι δεν είναι κυρία Μελένια Αρούχ?). Μπορεί αυτοί οι άνθρωποι (οι γονείς του κοριτσιού) να στιγματίστηκαν με το χειρότερο τρόπο, όμως χαλάλι τους. Οι μέτοχοι των τηλεοπτικών καναλιών είχαν καλές αποδόσεις στην επένδυσή τους.

Η αλήθεια έχει πολλά καλά, αλλά έχει ένα κακό: έστω κι αργά, κάνει την εμφάνισή της…

Προχτές μάθαμε ότι βρέθηκε ο δολοφόνος του κοριτσιού. Δέκα χρόνια μετά. Και -surprise!- δεν ήταν οι γονείς της! Οι άνκορμεν που μας έδιναν τη σίγουρη απόδοση στο στοίχημα ποντάροντας στους γονείς της JonBenet, έχασαν τη λαλιά τους.

Θα μπορούσε να είναι αυτός ο φονιάς?

Δεν μπορούμε να ξέρουμε ποιά είναι η σχέση του με την οικογένεια

Όμως το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο. Ο John Stewart, ο καλύτερος σχολιαστής της Αμερικάνικης τηλεόρασης το έθεσε με τον καλύτερο τρόπο – με λίγα λόγια:

Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω την Άλγεβρα πίσω από τη λειτουργία των τηλεοπτικών καναλιών:

3 χρόνια πολέμου στο Ιράκ, είναι λιγότερο σημαντικά από 10 μέρες βομβαρδισμών στο Λίβανο, οι οποίες είναι λιγότερο σημαντικές από ένα μπουκαλάκι “εκρηκτικό” Gatorade σε ένα αεροπλάνο, και όλα αυτά είναι λιγότερο σημαντικά από την έκτακτη είδηση για την εύρεση του δολοφόνου ενός 6χρονου παιδιού.

Ακριβώς. Όσο πιο ασήμαντο, τόσο πιο σημαντικό. Οι χιλιάδες θάνατοι δεν έχουν σημασία. Ο ένας έχει. Αρκεί να είναι σκανδαλώδης. Να ιντριγκάρει. Να γαργαλάει.

Αλλιώς δε μας κάνει.

Τώρα, θα πει κανείς ότι αυτά γίνονται μόνο “εκεί”?

Μπα. Κι αν υπάρχει κανείς που το σκέφτεται, ας το ξανασκεφτεί. Ναι, λίγη προσπάθεια ακόμα…

Κοντά είσαι φίλε μου….

Να δούμε για παράδειγμα την υπόθεση Άλεξ?

Τι συμβαίνει εδώ και λίγους μήνες? ΄’Ενα ολόκληρο έθνος έχει στιγματίσει ένα τσούρμο πιτσιρίκια σαν δολοφόνους. Τώρα θα μου πείτε:

Για κάτσε ρε Νίκο, θελεις να μας πεις ότι δεν το σκότωσαν τα παιδιά?

Όχι βέβαια. Απλά ρωτάω: “Εσύ που το ξέρεις?“. Αστυνομία δεν τα συνέλαβε, εισαγγελέας δεν απάγγειλε κατηγορίες (εκτός από μόλις πρόσφατα με πολύ ασαφείς ενδείξεις). Εμείς πως είμαστε σίγουροι?

Πολύ απλά. Το είπαν τα κανάλια. Έχουμε μια εξουσία που υποτίθεται ότι είναι “τέταρτη” αλλά συμπυκνώνει πολλές άλλες. Αστυνόμοι (ντετέκτιβς για την ακρίβεια), ανακριτές, εισαγγελείς, δικαστές, και ένορκοι. Όλα σε συσκευασία ενός.

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι στην πορεία εξέτασαν και εναλλακτικές περιπτώσεις για την εξαφάνιση του Άλεξ. Όπως του κυκλώματος παιδεραστίας, της συνομωσίας, και άλλα που ίσως έχασα.

Όμως όχι την περίπτωση του ατυχήματος. Γιατί ο Άλεξ είναι δικό τους παιδί. Δεν θα μπορούσε να τους προδώσει παθαίνοντας κάτι τόσο φτηνό. Όπως ένα στραβοπάτημα, ή μια θανάσιμη απροσεξία. Ποτέ.

Έτσι βρισκόμαστε στη διαδικασία της σταδιακής απαξίωσης των παραδοσιακών Μέσων. Έχουν συνηθίσει ότι είναι οι δικτάτορες της πληροφόρησής μας, ότι μπορούν να μας καθοδηγούν εκεί που θέλουν. Και δεν λαμβάνουν τα μηνύματα.

Ότι όλο και περισσότεροι συνειδητοποιημένοι πολίτες βρίσκουν εναλλακτικούς τρόπους ενημέρωσης. Πολύ περισσότερο, βρίσκουν εναλλακτικούς και προωθημένους τρόπους αυτοέκφρασης και επικοινωνίας.

Θα το καταλάβουν όταν θα είναι αργά. Εκτός από τους λίγους που θα προλάβουν να ανέβουν στο τραίνο.