NYLON

Ένα εξαιρετικό σημερινό άρθρο του περιοδικού TIME θέτει το ερώτημα για το ρόλο των νέων Μέσων (blogs, social networks, κλπ.) σε σχέση με τα παραδοσιακά Μέσα ενημέρωσης. Ο James Poniewozik, παίρνει σαν αφορμή το θάνατο (πριν λίγες μέρες) του πολύ σημαντικού δημοσιογράφου Tim Russert, και λέει ότι για τον παραδοσιακό Τύπο ο θάνατος του Rusert εν μέσω προεκλογικής περιόδου είναι σαν να χάνει μια ποδοσφαιρική ομάδα το καλύτερό της αστέρι στο ημίχρονο ενός τελικού.

Η απώλεια του βρίσκει το δημοσιογραφικό κόσμο σε μια πτωτική πορεία, μετατόπισης του ενδιαφέροντος του κοινού προς τους ανθρώπους που παράγουν πράγματα στα blogs και το YouTube. Μια ομάδα που ο Poniewozik χαρακτηρίζει εύστοχα ως

a diffuse army of the uncredentialed, uninhibited and — most terrifyingly — unpaid.

Είναι πολύ εύκολο να πει κανείς ότι τα νέα Μέσα εκτοπίζουν τα παλιά. Στην πραγματικότητα τα δύο μέρη αλληλοσυμπληρώνονται. Οι μεν τροφοδοτούν τους δε, με υλικό απαραίτητο για να κάνουν τη δουλειά τους. Το πράγμα όμως εξελίσσεται. Στην πιο παραδοσιακή μορφή του, οι δημοσιογράφοι βγάζουν τις ειδήσεις, και οι bloggers τις σχολιάζουν.

Δείτε τι έγινε πριν λίγο καιρό με τους δύο υποψήφιους για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Ο Ομπάμα έκανε σχόλια για την “πικρόχολη” στάση των ψηφοφόρων που προέρχονται από τα εργατικά στρώματα, ενώ ο Bill Clinton χαρακτήρισε ένα δημοσιογράφο σαν “σκουλήκι”. Οι δύο ιστορίες έσκασαν από το ίδιο πρόσωπο: την Mayhill Fowler, εθελόντρια δημοσιογράφο για το blog Huffington Post.

Η Fowler κατηγορήθηκε από τους δημοσιογράφους για αθέμιτα μέσα – η συνάντηση του Ομπάμα ήταν κλειστή μόνο για τον Τύπο αλλά αυτή μπήκε σαν δωρητής, ενώ με τον Κλίντον δεν αποκάλυψε το όνομα και την ιδιότητά της. Παρόλο που θεώρησαν “αντιδεοντολογική” τη στάση της, οι δημοσιογράφοι δεν είχαν κανένα πρόβλημα να αναπαράγουν την είδηση και να την κάνουν πρώτο θέμα.

Mε λίγα λόγια, οι κατηγορίες εναντίον της Fowler είχαν να κάνουν με τυπικά θέματα (διαδικασίες και “τυπικά προσόντα”) και όχι με την ίδια την ουσία αυτού που έκανε. Ο αρθρογράφος γράφει χαρακτηριστικά ότι

άσχετα με το πόσο “τίμιες” ήταν οι μέθοδοι της Fowler, τα περιστατικά αυτά δείχνουν ότι ο λόγος για τον οποίο τα sites και τα blogs όπως της Huffington έχουν τόσο μεγάλο κοινό και επιρροή, είναι γιατί οι παραδοσιακοί δημοσιογράφοι δείχνουν προτίμηση να εξυπηρετούν τις πηγές τους παρά το κοινό το οποίο ενημερώνουν.

Πράγματι, όλοι θα έχουμε πέσει (λίγο – πολύ) σε προσωπικές συζητήσεις με ανθρώπους των Media οι οποίοι δείχνουν να γνωρίζουν πολύ περισσότερα πράγματα για κάποιο θέμα, από ό,τι λένε δημόσια μέσα από τη δουλειά τους.

Θυμάμαι όταν ο τότε Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πρωτομπήκε άρρωστος στο Αρεταίειο. Για μέρες η ενημέρωη που έπαιρνα από τα κανάλια και τις εφημερίδες ήταν για μια “ασθένεια από την οποία αναμένουν ότι θα βγει σε λίγες μέρες υγιής”. Ήταν τα μπλογκς αυτά που άρχισαν να μου βάζουν ιδέες ότι πρόκειται για κάτι σοβαρό. Όταν τα μπλογκς μιλούσαν για καρκίνο, τα κανάλια και οι εφημερίδες επέμεναν να μιλούν για “πρόσκαιρη ασθένεια”.

Η σχέση των εκκλησιαστικών (και άλλων) ρεπόρτερς με την Αρχιεπισκοπή ήταν πιο σημαντική από την ενημέρωση του κοινού.

Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε mainstream και μη mainstream Μέσα, γίνεται σταδιακά δυσδιάκριτος. Όταν ένα Ελληνικό μπλογκ σήμερα μπορεί να έχει 10 ή 15 χιλιάδες επισκέπτες σε μια μέρα, και μια εφημερίδα περίπου τη μισή κυκλοφορία, ποιό μέσο από τα δύο είναι mainstream? Όταν το Drudge Report σήμερα διαβάζεται από 3 εκατομμύρια Αμερικανούς και μια εφημερίδα σαν την New Republic έχει κυκλοφορία 65.000, ποιός είναι mainstream?

Δεν είναι τυχαίο φυσικά το ότι, όταν κυκλοφόρησε η φήμη ότι ο Ομπάμα δεν είναι πολίτης γεννημένος στην Αμερική, η ομάδα του επέλεξε το dailykos (το δημοφιλές blog του δικού μας Μουλίτσα) για να διοχετεύσει το πιστοποιητικό γέννησης του Ομπάμα ώστε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις συκοφαντίες.

Ο Poniewozik κλείνει με την εξαιρετική φράση:

But with that change, maybe we’ll also stop arbitrarily dividing “real” from “amateur” journalists and simply distinguish good reporting from bad, informed opinion from hot air, information from stenography. Maybe we’ll remember this election as the one when we stopped talking about “the old media” and “the new media” and, simply, met the press.