Το σημερινό άρθρο το Πάσχου Μανδραβέλη είναι σημαντικό και θίγει μια πλευρά που έχουμε παραβλέψει σε μεγάλο βαθμό. Μιλάει για το γεγονός ότι δεν αρκεί να αρχίσουν οι πολιτικοί να ασχολούνται με τα σοβαρά προβλήματα αυτού του τόπου, πρέπει να έχουν δίπλα τους και ένα σύστημα ενημέρωσης (δημοσιογράφοι και Media) που θα είναι έτοιμο να τους υποστηρίξει.
Να μιλήσουν δηλαδή για ουσιαστικά πράγματα, και τα Media να αναμεταδώσουν ακριβώς αυτά. Το παράδειγμα που φέρνει ο Π. Μανδραβέλης από την πρόσφατη συνέντευξη του Γ. Αλογοσκούφη είναι πολύ χαρακτηριστικό.
Είχα ακιβώς την ίδια εμπειρία κι εγώ, στην πρόσφατη συνάντηση του Πέτρου Τατούλη με τους bloggers στο Μουσείο. Τα θέματα που άνοιξε ο Τατούλης ήταν αρκετά σημαντικά, και ουσίας. Το ίδιο πιστεύω ότι συνέβη με τις παρεμβάσεις που έκαναν οι bloggers και το διάλογο που αναπτύχθηκε πάνω σε αυτές.
Η παραφωνία της συνάντησης – και πάλι – ήταν οι δημοσιογράφοι. Πολλές ερωτήσεις για θέματα “τρέχουσας επικαιρότητας” και αναζήτησης της μεγάλης “είδησης” αν θα φύγει από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ. Τα ίδια φυσικά και στις ανταποκρίσεις τους.
Πιστεύω ότι ήταν και λάθος του Π. Τατούλη το ότι τους έδωσε τη δυνατότητα να αλλάξουν την ατζέντα της συζήτησης. Εφόσον ήθελαν να παρακολουθήσουν τη συζήτηση με τους bloggers, δεν είχαν παρά να την παρακολουθήσουν, να την καταγράψουν, και να την αναμεταδώσουν (αν την έβρισκαν ενδιαφέρουσα).
Το ερώτημα είναι: μπορούν τα νέα Μέσα (κυρίως τα blogs) να καλύψουν το κενό που αφήνουν τα παραδοσιακά Μedia στον ουσιαστικό πολιτικό διάλογο? Και σε ποιό βαθμό? Είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει σοβαρά.
July 31st, 2008 at 12:24
Δηλαδή αντί να έχουμε τον Πρετεντέρη θα έχουμε εσένα; Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω.
Πολιτική δεν είναι μόνο ό,τι περιστρέφεται γύρω από τους πολιτικούς. Οι πολιτικοί είναι μέρος του προβλήματος κι όχι της λύσης. Μπορούμε να ζήσουμε μια χαρά και χωρίς τις αφεντειές τους. Τώρα γιατί ακριβώς προωθείς ένα διάλογο με ανθρώπους που αποδεδειγμένα νοιάζονται μόνο για τη μάσα (για παράδειγμα η Ντόρα που έχει βολέψει τον κανακάρη της ως σύμβουλο στο ΥΠ.ΕΞ) είναι κάτι που μόνο εσύ ξέρεις. Εμένα πάντως με το μπαρδόν κιόλας αλλά δεν με ψήνεις.
July 31st, 2008 at 16:20
Τα media έχουν μεν την ατζέντα τους και τις επιδιώξεις τους, αλλά προσωπικά δεν το αναγνωρίζω αυτό ως ελαφρυντικό για την στάση των πολιτικών. Εξηγεί μεν την στάση των πολιτικών, αλλά για μένα δεν την δικαιολογεί. Ο ικανός πολιτικός πρέπει (αναγνωρίζοντας την ροπή των μέσων στο φτηνό και το εύκολο) να βρίσκει τους κατάλληλους τρόπους ώστε να ορίζει ο ίδιος την ατζέντα. Μπορεί ο τρόπος που τελικά θα επιλέξει να καθορίζεται από την μηντιακή πραγματικότητα, αυτό όμως δεν είναι πρόβλημα αν το σηματικό ζήτημα που επιλέγει έρχεται στο προσκύνιο. Καλό παράδειγμα το πρόσφατο με τον Αλ. Τσίπρα και την συνοδό του στην γιορτή της Δημοκρατίας.
Σχετικά με το ερώτημα που θέτεις στο τέλος, η απάντηση είναι -φυσικά- φυσικά!
July 31st, 2008 at 16:44
Ναι Σπύρο, κι εγώ πιστεύω ότι το άρθρο του Μανδραβέλη δεν λειτουργεί σαν ελαφρυντικό. Είναι περισσότερο μια προσπάθεια να φωτίσει όλες τις πλευρές το προβλήματος.
Και, εννοείται ότι ο πολιτικός μπορεί και πρέπει να θέσει την ατζέντα. Απλά σε εκείνη την περίπτωση μιλάμε για πολιτικό με χαρακτηριστικά ηγέτη. Δηλαδή για λίγους. Οι υπόλοιποι συνήθως ακολουθούν τους κανόνες του παιχνιδιού.
July 31st, 2008 at 17:47
Αγαπητοί φίλοι, το επίπεδο αντίληψης του μέσου πολίτη έχει ανέβει σημαντικά και δεν χρειάζεται να έχει κανείς ειδικές γνώσεις επικοινωνίας, ΜΜΕ ή νέων μέσων για να αντιλαμβάνεται πως παίζεται το παιχνίδι.
Όπως συμβαίνει στα παιχνίδια (λχ. στο σκάκι), αλλά και στις επιχειρήσεις, υπάρχουν οι κανόνες του παιχνιδιού, με απεριόριστες όμως δυνατότητες συνδυασμών και στρατηγικής.
Το μόνο που χρειάζεται για τους λίγους πολιτικούς μας που έχουν όραμα, τόλμη και ηγετικά προσόντα είναι να σκεφτούν έξω από το λεγόμενο comfort zone και ίσως με λίγο επιχειρηματικό δαιμόνιο (aka entrepreneurs).
Οι “δαιμόνιοι” επιχειρηματίες διακρίνονται γιατί έχουν ως τρόπο ζωής το “πίσω από κάθε πρόβλημα υπάρχει μια ευκαιρία..”
Στο συγκεκριμένο πρόβλημα λοιπόν θεωρώ δεδομένο ότι με δυνατό όραμα, καθαρές αρχές, σωστή ομάδα με γνώσεις και ελευθερία “δημιουργικής” παραγωγής δημοσιότητας και λίγη τύχη (που συνήθως πάει με τους τολμηρούς), μπορούν να έχουν και την υποστήριξη των νέων μέσων αλλά και τα παραδοσιακά μέσα να χορεύουν γύρω τους.
Το θέμα είναι ποιους από τους πολιτικούς μας αφορούν τα παραπάνω και δεν θα εκπλαγώ αν η απάντηση βραχυχρόνια είναι… ελάχιστους.
Επειδή όμως τα ελεύθερα πολιτεύματα απεχθάνονται το κενό και με δεδομένο ότι υπάρχει σοβαρό εγχώριο έλλειμμα πολιτικής και ηγεσίας, αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν συντεταγμένοι εκφραστές της κοινωνικής ατζέντας και τότε η δουλειά τους θα είναι πιο εύκολη.
Προς το παρόν αυτό που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι το γεγονός ότι η πλειοψηφία των πολιτών μπορεί να συμμετέχει ενεργά και αποτελεσματικά στις εξελίξεις και δεν περιορίζεται σε μια άχαρη ή και ανούσια πράξη κάθε τέσσερα χρόνια!…