NYLON

Πριν λίγες μέρες ξαναγιορτάσαμε την επέτειο της Εθνεγερσίας της 25ης Μαρτίου με την κλασσική στρατιωτική παρέλαση για να μας φοβηθούν οι εχθροί και να μας θαυμάσουν οι φίλοι (λέω εγώ τώρα). Κατά τα άλλα βέβαια, πλήρωνε κοσμάκη φόρους μιας και το δημόσιο ταμείο είναι μείον… Mπράβο στην Ίο που παρέλαση δεν είχε. Φαίνεται οι νησιώτες καταλαβαίνουν καλύτερα από τους πολιτικούς την οικονομική κρίση.

Καμία σχέση η οποιαδήποτε ομοιότητα της φωτογραφίας του Οδυσσέα Ανδρούτσου με τον π.χ. Γιωργάκη junior με την…ομοιότητα της πολιτικής τους πορείας, μην παρεξηγούμαστε.

Και επειδή οι δηλώσεις των πολιτικών μας για τις εθνικές επετείους είναι πάντα “κοσνέρβα”, δηλαδή 1ον δεν μπορεί να ξέρεις αν εκφωνήθηκαν το 2003, το 2006, το 1975 ή το 1967 (διαφορά δεν έχουν) και 2ον όποιος και να τις πει μεγάλη διαφορά δεν κάνει μιας και παπαγαλίζουν τις ίδιες κοινότυπες μπαρούφες, πιστεύω ότι το πιο ενδιαφέρον με τις παρελάσεις και τις πολιτικές δηλώσεις, είναι να παρατηρεί κανείς όλους τους, κατά (πέστα χρυσόστομε!) Διονύση Χαριτόπουλο, “αγριόχοιρους” μαζεμένους στην εξέδρα των πολιτικών αρχόντων να παρακολουθούν με θαυμασμό τα…τανκς να περνούν! Απίστευτη ομορφία! Ήταν όλοι οι επαναστάτες μας πολιτικοί εκεί!

Από που να ξενικήσω και που να τελειώσω;

Το πρώτο κλου ήταν η δίπλα-δίπλα συνύπαρξη του Μr. “είμαστε έθνος ανάδελφον” (του μοναδικού αυτού δικαστή που επειδή έκανε ως όφειλε το καθήκον του στην Υπόθεση Λαμπράκη -ενάντια στις πολιτικές παρεμβάσεις- εμείς τον κάναμε Πρόεδρο της Δημοκρατίας με αποτέλεσμα να τον χαλάσουμε κι αυτόν και να θέλει να φέρει…αφορολόγητα Κινέζικα με το Προεδρικό αεροπλάνο) με τον άλλο επαναστάτη πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Τι λέγανε, δεν μπόρεσα να το διαβάσω στα χείλη τους. Πάντως, να μιλάγανε για την αντιμετώπιση που επεφύλαξε η Ελληνική Δημοκρατία στους αγωνιστές-ήρωες του 1821, δεν το φαντάζομαι.

Άλλωστε, ούτε και στο “όμορφο αφιέρωμα” που έφτιαξε το Κοινοβούλιό μας θέλουν να τα θυμόμαστε….

Βέβαια, εκτός από τον κ. Σαρτζετάκη και τον κ. Στεφανόπουλο, οι αγνοί σύγχρονοι….πολιτικοί επαναστάτες του Ελληνισμού δεν σταματάνε εδώ. Φέτος, Λίγες μέρες πριν την επέτειο της εθνεγερσίας ο Γιωργάκης θυμήθηκε ότι ως Έλλην πρέπει να τιμά τις οικογενειακές…παραδόσεις. Πώς πέρασε ο παππούς του Γιωργάκη στην Ιστορία ως παπατζής με εκείνο το απίθανο “και εις την Λαοκρατία πιστεύομεν” (Οκτώβριος του 1944) που 45 μέρες μετά έγινε “δια παντός μέσου διαλύσατε την συγκέντρωση” (Δεκέμβριος του 1944) ; Ε, να μην χαλάσει κι αυτός την παράδοση, κάλεσε σε…επανάσταση τη νεολαία με αφορμή τις φοιτητικές κοινητοποιήσεις στη Γαλλία.(Στη διπλανή φωτό ο Γιωργάκης χορεύει επαναστατικά ζεϊμπέκικα με τον κ. Τζεμ δίνοντας το πρωτοπωριακό παράδειγμα στη νεολαία)….

Ευτυχώς, οι φοιτητές εδώ δεν φάνηκε να τον πήραν πολύ στα σοβαρά. Ίσως γιατί τα ελληνικά του Γιώργάκη θέλουν επειγόντως εντατικά μαθήματα βελτίωσης και θα υπέθεσαν ότι μάλλον κάτι άλλο πρέπει να εννοούσε ο άνθρωπος με δεδομένη την ιστορία της οικογένειας Παπανδρέου στον τόπο.

Λίγο παραδίπλα, ο Ορέστης Κολοζόφ του Κ.Κ.Ε. με τον χέρι-χέρι (και στην κόλαση θα πάω) Γιώργο Καρατζαφέρη να τα σιγολένε. Όχι, δεν φαντάζομαι να ήταν μπινελίκια. Μπορεί ο Ορέστης να εξηγούσε στο Γιώργο την “σε τελική ανάλυση” ανωτερότητα του Σοβιετικού μοντέλου ή το ακριβές περιεχόμενο της ανακοίνωσης της Κ.Ε. του Κόμματος για Επανάσταση του 1821)

Βέβαια, ούτε και το αντίστροφο μπορώ να αποκλείσω: να επιχειρούσε δηλαδή ο Γιώργαρος να εξηγήσει στον Ορέστη τη συσχέτιση της Επανάστασης του 1821 με το περιεχόμενο του βαρυσήμαντου άρθρου του “Τι σχέση έχουν οι δικέφαλοι αμνοί της αριστεράς με τον Ζαχαριάδη και τον Κολιγιάννη;”Άντε ντε! Καμία Γιώργο μου!

Θέλω να πω ότι είναι εύκολο να επικαλείσαι την αλήθεια αλλά δύσκολο πράγμα να την αγαπάς, να την υπηρετείς και να την υπερασπίζεσαι. Ιδιαίτερα αν είσαι πολιτικός. Επαγγελματίας εννοώ. Που ζεις από την πολιτική δηλαδή και δεν έχεις και δικαίωμα να ασκείς παράλληλα άλλο επάγγελμα. Ε, άμα δε σε βολεύει η αλήθεια τι να κάνεις δηλαδή; Nα την πεις και να πεινάσεις; Ε, όχι κι έτσι. Ας συντηρούμε τους μύθους και τα ψέμματα. Μην πούμε και το ψωμί ψωμάκι….Σωστά λαμπροί μου άνδρες!

Όμως εγώ δεν είμαι πολιτικός. Τα πράγματα με το όνομά τους, “Εθνικόν το Αληθές”, τόλμησε να πει στο δικό του blog ο Νίκος Δήμου. Και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.

Εγώ πάλι είχα άλλο χούϊ από μικρό παιδί: κάθε φορά που μου μιλάγανε για ήρωες με ενδιέφερε περισσότερο τι απέγινε στο τέλος, όχι τι κάνανε στην αρχή. Πάμε λοιπόν:

Οδυσσέας Ανδρούτσος: Το ελληνικό κράτος “τίμησε” τον οπλαρχηγό που κατατρόπωσε τον Ομέρ Βρυώνη στο Χάνι της Γραβιάς για τη συνολική προσφορά του στο έθνος. Τον συνέλαβε, τον φυλάκισε στην Ακρόπολη, τον βασάνισε και εν τέλει, για να μην απαιτήσει να βρεί το δίκιο του στη Ζούγκλα, τον δολοφόνησε αφού πρώτα σκηνοθέτησε την απόδρασή του.

Μακρυγιάννης: Μίλαγε πολύ. Τα’χωνε και στον Καποδίστρια και στον Όθωνα. Τι τα’θελε κι αυτός; Εμείς θ’αλλάξουμε τον κόσμο; Τον μπουντρούμιασαν κι αυτόν για να τον “τιμήσουν” και επιπλέον τον καταδικάσανε σε θάνατο για “εσχάτη προδοσία”. Πριν πεθάνει τον ανακηρύξανε αρχιστράτηγο για να μην έχουν συνειδησιακές τύψεις. Έκτοτε το σενάριο επαναλαμβάνεται σε κάθε εθνεγερσία. Τελευταίο επεισόδιο το Έπος ’41-44 στο οποίο οι πολιτικοί μας συμμετείχον με πάθος και ορμή και αυτοθυσία από το….Λονδίνο, το Κάϊρο και άλλα θέρετρα της Μέσης Ανατολής.

Θόδωρος Κολοκοτρώνης: Αφού κομμάτιασε τους Τούρκους στα Δερβενάκια, οι πολιτικοί μας πατέρες αποφάσισαν ότι είχε αρχίσει να γίνεται πολύ επικίνδυνος. Ε, μην επαναλαμβανόμαστε! Στο πάνω δεξιά γωνιακό κουτάκι της Monopoly o κύριος για να μάθει τι θα πει να θέλει να μου αγοράσει στο Τατόϊ…. Δικάστηκε “επί εσχάτη προδοσία” σε δίκη παρωδία από ένα, ως συνήθως άλλωστε, ανεξάρτητο, νόμιμο και ηθικό δικαστήριο. Η απόφαση των εντίμων δικαστών του επέτρεψε να γνωρίσει την ομορφιά του Ναυπλίου αν και μέσα από τα κάγκελα. Όταν έπαψε να είναι αρκετά επικίνδυνος τον άφησαν για να μην τους βρίζουμε εμείς σήμερα.

Μπότσαρης: Ο αρβανίτης οπλαρχηγός πρόλαβε πριν τον προλάβουν οι πολιτικοί. Έφυγε στην επίθεση του Καρπενησίου το 1823. Κηδεύτηκε στο Μεσσολόγι. Άγνωστο αν οι πολιτικοί πρόλαβαν να εκφωνήσουν λόγο. Δεν υπήρχε ο Αντέννα, οπότε δεν θα μάθουμε ποτέ την αληθινή, πραγματική, και χωρίς περικοπές ιστορία την οποία καθημερινά αναπαράγουν τα ΜΜΕ με σεβασμό στον τηλεθεατή.

Νικηταράς: Άλλος ένας γνωστός “προδότης”. “Δεν το λέμε εμείς, η ιστορία το λέει” (παραφράζοντας τον Λιακό).Επειδή αγάπησε τον τόπο και πολέμησε γι αυτόν συνελήφθη, φυλακίσθηκε, πέθανε τυφλός και πάμπτωχος. Όπως συμβαίνει άλλωστε συχνά με τους εθνικούς αγωνιστές. Ο Κωστάκης, ο Γιωργάκης, η Αλέκα κι ο Αλέκος δεν φαντάζομαι να φύγουν παμπτωχοι πάντως. Κατά τας γραφάς πάντα.

Πανουργιάς: Tι’χες Γιάννη, τι’είχα πάντα. Γενναίος και ακούραστος. Γλύτωσε από τους πολιτικούς χωρίς να σκοτωθεί σε μάχη, πράγμα σπάνιο. Όπως κάθε έντιμος άνθρωπος που κατορθώνει να σωθεί από τους πολιτικούς, αποσύρθηκε, τους έφτυσε και πέθανε μόνος αλλά περήφανος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Άμφισσα.

Μήτσος Πλαπούτας: εστάλη δια παραθερισμόν παρέα με τον Κολοκοτρώνη στο γραφικό Ναύπλιο (βλέπε ανωτέρω)

Παπαφλέσσας: Έπεσε στο Μανιάκι με 1500 άντρες έναντι πολλαπλάσιων δυνάμεων των Τούρκων. Μέχρι και οι Τούρκοι θαύμασαν την παλικαριά του. Ευτυχώς που υπάρχουν κι εχθροί που μας εκτιμούν.

Αυτά. Κι άμα ξανακούσετε πολιτικό να μιλάει για “επανάσταση”, είπαμε, μικρό το καλαθάκι γιατί έχουν προλάβει να φτιάξουν και περισσότερες φυλακές…..

Το στόχαστρο