To Yupi.gr είναι η νέα προσπάθεια του όμιλου της ΙΜΑΚΟ να επανέλθει επιχειρηματικά στο Web, τώρα που βλέπει ότι τα πράγματα ζεστάθηκαν. Πολλοί έχουν γράψει τα σχόλιά τους για αυτή την απόπειρα στον 1 περίπου μήνα που λειτουργεί.
Εγώ δεν το έκανα μέχρι τώρα για 3 λόγους:
- 1. Δεν έβρισκα κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον στο όλο εγχείρημα.
- 2. Έκρινα ότι έπρεπε να περιμένω να ολοκληρώσουν τις όποιες ελλείψεις τους να το δω πιο σφαιρικά – ίσως να έβγαιναν τελικά κάποια ενδιαφέροντα πράγματα.
- 3. Ήμουν σε full time απασχόχληση με την ανάπτυξη του SYNC, αλλά και τα προβλήματά του.
Όμως κάτι μου κίνησε πρόσφατα την περιέργεια – περισσότερα παρακάτω.
Να πω πρώτα τη γνώμη μου για το εγχείρημα. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό ακριβώς που περίμενα από ένα παραδοσιακό εκδοτικό όμιλο που βρίσκει συναρπαστική τη νέα εποχή του Web 2.0, θέλει να την εκμεταλλευτεί, αλλά είναι δέσμιος της παραδοσιακής εκδοτικής του φιλοσοφίας.
Σερφάροντας στο Yupi είναι ευδιάκριτος ο ενθουσιασμός όσων συντελούν στη λειτουργία του. Το βλέπεις παντού – κυρίως στα κείμενα βοήθειας που εξηγούν την υπηρεσία. Ο ενθουσιασμός είναι πάντα απαραίτητος για κάθε προσπάθεια. Είναι αναγκαία συνθήκη – όχι όμως και ικανή – για την επιτυχία της.
Ποιό πιστεύουν οι συντελεστές του, ότι είναι το σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Yupi? Μα είναι σαφές:
Το content ΤΟΥΣ.
Και αυτό ακυρώνει από μόνo του κάθε κουβέντα περί Web 2.0.
Κάθε παραδοσιακός εκδοτικός οργανισμός πιστεύει ότι έχει την απαραίτητη ισχύ να επικαλύψει το όποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα άλλων προσπαθειών στο Internet. Αλλά το Web 2.0 άλλαξε ακριβώς αυτό. Ότι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μπορείς να το έχεις με οτιδήποτε άλλο ΕΚΤΟΣ από το (δικό σου, ιδιόκτητο) content.
Αυτό (το περιεχόμενο, το content στα Ελληνικά) είναι δουλειά άλλων. Και αυτοί οι άλλοι ονομάζονται χρήστες – ή κοινό – ή επισκέπτες – ή κοινότητα.
Όμως, δίπλα ακριβώς στο Yupi υπάρχει και ένα πείραμα που κινείται πιο κοντά στην ιδέα του social networking. Και ονομάζεται Yupi TV.
Είναι προφανές ότι η όλη προσπάθεια είναι ένας μιμητισμός του YouTube – κάθε επιχειρηματίας θα πάθαινε ίλιγγο στο άκουσμα του deal των 1,65 δισ. $. Και κάθε επιχειρηματίας θα έμπαινε στον πειρασμό να αντιγράψει το μοντέλο ελπίζοντας σε ανάλογα deals για τον εαυτό του – αρκεί να κάθεται στην καρέκλα του πωλητή.
Και εκεί ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον του πειράματος. Αποφάσισα να γράψω για το Yupi βλέποντας ένα προχθεσινό post του Mediablog. Εκεί είδα ότι έχει ανέβει στο Yupi TV ένα video με κομμάτι από την εκπομπή του Τριανταφυλόπουλου.
Τι ακριβώς γίνεται εδώ?
Ένας παραδοσιακός εκδότης δημιουργεί μια υπηρεσία στην οποία μας λέει “ανεβάστε ό,τι βίντεο έχετε να το δείχνουμε στην κοινότητα”? Και εγώ μπορώ να ανεβάζω τηλεοπτικές εκπομπές που έχω γράψει στο βίντεο?
Είναι δυνατό το Yupi να αρχίσει να γεμίζει με βιντεάκια από Ελληνικούς τηλεοτπικούς σταθμούς? Είναι εφικτό να γράψω όλη την εκπομπή του “Παρά Πέντε” και να την ανεβάσω? Υπάρχει περιορισμός χρονικός ή ποσοτικός στο κάθε video?
Δεν ξέρω αν αντιλαμβάνεστε το ενδιαφέρον του πειράματος. Έχουμε ένα παραδοσιακό εκδότη (Π. Κωστόπουλος) ο οποίος αποφασίζει να αγνοήσει τους περιορισμούς περί πνευματικών δικαιωμάτων των παραγωγών τηλεοπτικών εκπομπών, ανοίγοντας (μακροπρόθεσμα) πόλεμο με τα κανάλια?
Ή μήπως θα έχουμε μια άτυπη “εκδοτική συμμαχία” όπου τα κανάλια δεν θα δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα στο Yupi, στα πλαίσια μιας ιδιότυπης επιχειρηματικής ομερτά? Και τι θα κάνουν (τα κανάλια) όταν το οποιοδήποτε νέο startup (τύπου YouTube) προσπαθήσει να μπει στο χώρο και να διαθέσει μια τέτοια υπηρεσία? Θα το αφήσουν και αυτό ελεύθερο ή θα το κυνηγήσουν επειδή δεν ανήκει σε επιχειρηματικό-εκδοτικό όμιλο?
Μήπως απλά εκεί στην ΙΜΑΚΟ δεν έχουν συνειδητοποιήσει σε τι παιχνίδι μπαίνουν?
Θα το παρακολουθήσω με ενδιαφέρον. Κάθε άποψη – υπόθεση δεκτή.
ΥΓ: Για τα υπόλοιπα (λειτουργικά ή σχεδιαστικά) προβλήματα του Yupi έχουν μιλήσει πολλοί άλλοι, και τα έχουν καλύψει όλα. Υπάρχει μόνο ένα σχόλιο σε άρθρο του Uroborus (που πρώτος ξεκίνησε τη συζήτηση),το οποίο θέλω να σχολιάσω. Ο Andreas λέει:
2. τα παραδοσιακά μαγαζιά είναι αυτά που παγκοσμίως σέρνουν τον ιντερνετικό χορό, με λίγες εξειδικευμένες εξαιρέσεις που αφορούν υπηρεσίες με διεθνή απείχηση π.χ. youtube. Το γεγονός όμως ότι ένα ή πολλά youtube έπιασαν σε διεθνές επίπεδο δε σημαίνει ότι όποιος τα υιοθετεί σε τοπικό επίπεδο ξέρει τι κάνει ή έχει στρατηγική.
Τίποτα δεν είναι πιο μακρυά από την αλήθεια. Και αν δεν ξεφύγει η αγορά από τη λογική του “μεγάλου” ή “παραδοσιακού” μαγαζιού που όλα τα σφάζει όλα τα μαχαιρώνει, δεν πρόκειται να δούμε αξιόλογες υπηρεσίες. Το YouTube δεν είναι “εξειδικευμένη εξαίρεση”. Είναι ο απόλυτος κανόνας.
Δεν έχει υπάρξει ούτε μία Web 2.0 ή Social Netowrking υπηρεσία μέχρι τώρα που να δημιουργήθηκε από “μεγάλο μαγαζί”. Είναι πολύ μακρυά από το DNA τους!
Απλά, το μόνο που μπορούν να κάνουν τα μεγάλα μαγαζιά είναι να εξαγοράζουν τις πιο επιτυχημένες από αυτές που δημιουργούν μικροί φιλόδοξοι επιχειρηματίες ή developers. Ακόμα και αυτό όμως σπάνια το πετυχαίνουν, γιατί τα σημερινά startups κουβαλάνε την εμπειρία της πρώτης φούσκας.και όταν πρόκειται να εξαγοραστούν προτιμούν να το κάνουν σε μεγαλύτερες εταιρείες του ίδιου του χώρου τους (YouTube -> Google, Flickr -> Yahoo). Λίγες περιπτώσεις ξέρω που πουλήθηκαν σε παραδοσιακά μαγαζιά. Μία είναι το MySpace, και άλλη μία το Reddit (μικρότερου βεληνεκούς Social Networking υπηρεσία) που πουλήθηκε στην Conde Nast. Ίσως μου ξεφεύγουν 2-3 ακομα.
March 4th, 2007 at 15:49
Ωραία ανάλυση, στο σημείο που αναρωτιέσαι τι πάνε να κάνουν με το Yupi TV, πιστεύω ότι απλά:
“δεν έχουν συνειδητοποιήσει σε τι παιχνίδι μπαίνουν”.
Δεν μπορώ να φανταστώ οιοδήποτε είδους στρατηγική σε τέτοια θέματα, γιατί δεν έχουν πάρει πρέφα τι γίνεται στο internet. Οχι αυτοί που έφτιαξαν το site, κώστοπουλοι και ΣΙΑ εννοώ.
March 4th, 2007 at 21:50
Καλησπέρα Nick και σε όλους τους συμμετέχοντες
Καλά έκανες και το ξανάνοιξες το θέμα. Για να κρατήσω ένα μέτρο καταθέτω και εγώ τις σκέψεις μου και στη σπηλιά και εδώ.
«Ποιό πιστεύουν οι συντελεστές του, ότι είναι το σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα του Yupi? Μα είναι σαφές:
Το content ΤΟΥΣ.
Και αυτό ακυρώνει από μόνo του κάθε κουβέντα περί Web 2.0. Κάθε παραδοσιακός εκδοτικός οργανισμός πιστεύει ότι έχει την απαραίτητη ισχύ να επικαλύψει το όποιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα άλλων προσπαθειών στο Internet. Αλλά το Web 2.0 άλλαξε ακριβώς αυτό. Ότι το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα μπορείς να το έχεις με οτιδήποτε άλλο ΕΚΤΟΣ από το (δικό σου, ιδιόκτητο) content»
Με βρίσκεις οριζόντια και κάθετα διαφωνούντα. Δεν υπάρχει κανένας κανόνας πουθενά που να λέει κάτι από τα παραπάνω. Το web 2.0 δεν είναι ούτε ιδεολογία, ούτε κάποια μυστική αίρεση ούτε και έχει συγκεκριμένους επιχειρηματικούς κανόνες. Είναι φιλοσοφία που θέλει την τεχνολογία στην υπηρεσία των χρηστών και τους προσφέρει γρήγορα αποτελέσματα και κυρίως εύκολη διάδοση των πληροφοριών και connectivity. Το που θα στηριχθούν και τι θα ανταλλάξουν δεν δεσμεύεται από τίποτα. Κατά την ταπεινή μου άποψη το ελληνικό web έχει ανάγκη από περιεχόμενο και πάνω σ αυτό θα πρέπει να στηριχθούν οι προσπάθειες.
«Δεν έχει υπάρξει ούτε μία Web 2.0 ή Social Netowrking υπηρεσία μέχρι τώρα που να δημιουργήθηκε από “μεγάλο μαγαζί”. Είναι πολύ μακρυά από το DNA τους!»
Υπό αυτή την οπτική, η προσπάθειά τους είναι ακόμα πιο αξιέπαινη. Τολμάνε. Και συνυπολόγισε ότι στο ελληνικό web δεν υπάρχουν αντίστοιχα myspace για να πας να αγοράσεις οπότε τι πρέπει να γίνει; Να μην αποκτήσουμε ποτέ;
«Ή μήπως θα έχουμε μια άτυπη “εκδοτική συμμαχία” όπου τα κανάλια δεν θα δημιουργήσουν κανένα πρόβλημα στο Yupi, στα πλαίσια μιας ιδιότυπης επιχειρηματικής ομερτά? Και τι θα κάνουν (τα κανάλια) όταν το οποιοδήποτε νέο startup (τύπου YouTube) προσπαθήσει να μπει στο χώρο και να διαθέσει μια τέτοια υπηρεσία?»
Δεν καταλαβαίνω το πνεύμα Nick. Όποιος επιχειρήσει να παίξει a-la YouTube παίζει επιχειρηματικά και θα υποστεί τους όποιους κανόνες και την όποια «ομερτά». Εκτός αν πρέπει να υποθέσουμε ότι στις ΗΠΑ τα major media παίζουν τίμια τα παιχνίδια τους. Αλλά εγώ άλλα έχω ακούσει.
«Είναι προφανές ότι η όλη προσπάθεια είναι ένας μιμητισμός του YouTube – κάθε επιχειρηματίας θα πάθαινε ίλιγγο στο άκουσμα του deal των 1,65 δισ. $. Και κάθε επιχειρηματίας θα έμπαινε στον πειρασμό να αντιγράψει το μοντέλο ελπίζοντας σε ανάλογα deals για τον εαυτό του – αρκεί να κάθεται στην καρέκλα του πωλητή.»
Δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω επίσης. ΟΚ το YouTube το αγόρασε το Google που δημιουργεί ένα δικό του μοντέλο ανάπτυξης και στηρίζεται στο πάσης φύσεως Content και στην δικτυακή φιλοσοφία. To Yupi δηλαδή ποιος μπορεί να ελπίζει ο εκδότης του να το αγοράσει; Το In.gr η Ελευθεροτυπία ή το Lifo; Αλλά και έτσι να είναι και κάποιος τους δώσει πολλά εκ ευρώπουλα και τους αγοράσει θα σημαίνει αυτό κάτι; Και κυρίως θα σημάνει ότι η ΙΜΑΚΟ έστησε κάτι για να το πουλήσει; Εκτός από το ότι θα είναι από τις λίγες φορές που θα δούμε την ΙΜΑΚΟ να «στήνει» κάτι για να το πουλήσει έχω την εντύπωση ότι η ΙΜΑΚΟ θα επιδιώξει να πουλήσει όχι το project αλλά το διαφημιστικό του χώρο. Το θέμα είναι αν θα πετύχει τα deals που θέλει. Αν τα πετύχει πάντως θα δημιουργήσει πρόβλημα σε άλλους medi-άδες. Και εδώ που τα λέμε σε ορισμένους καλά θα τους κάνει. Χρόνια τώρα είχαν το περιθώριο να πάρουν κεφάλι…
Κάτι μου λέει πως πάμε για μεγάλα σεντόνια…
March 4th, 2007 at 23:16
Αχ, Περικλή μου, να τα κάνουμε τα σεντόνια. Δεν έχω αντίρρηση. Στο βαθμό όμως που μπορούμε να τα μειώσουμε, θα κάνουμε καλό και στα δάχτυλά μας, και στα μάτια των όσων μας διαβάζουν. Και αυτό θα το καταφέρουμε αν -τουλάχιστον- συμφωνούμε ότι μιλάμε για τα ίδια πράγματα.
Μπορούμε πλέον να λέμε ότι η λέξη Web 2.0 είναι mainstream στην Ελλάδα. Την έμαθαν όλοι. Και τη χρησιμοποιούν όλοι. Το περίμενα πολλούς μήνες τώρα. Σήμερα αγόρασα και το νέο PC Magazine που έχει εξώφυλλο – τι έκπληξη- WEB 2.0!
Και αυτό θα φέρει τα αναμενόμενα που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Θα πάρουμε τον όρο και θα τον ξεσκίσουμε. Ο καθένας θα τον χρησιμοποιεί όπως καταλαβαίνει, όπως τον βολεύει, αρκεί να είναι μέσα στη μόδα.
Έδωσα μια ιδέα τον περασμένο Αύγουστο για το επερχόμενο Web 2.0 με κάποιο -απλό- τρόπο. Και αυτό, γιατί θα ήταν δύσκολο για πολύ κόσμο να διαβάσει “Τι σημαίνει ο όρος Web 2.0“. Παρόλο που ΕΚΕΙ βρίσκεται ο ακριβής ορισμός, και ολόκληρη η φιλοσοφία του.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η διεθνής Τεχνολογική -και όχι μόνο- κοινότητα έχει αποδεχθεί πλήρως ότι το παραπάνω άρθρο του Tim O’Reilly αναδεικνύει πλήρως τα χαρακτηριστικά της νέας εποχής.
Και εμείς δεν θα φτιάξουμε δικές μας έννοιες. Μπορούμε να συμφωνήσουμε επάνω σε αυτό? Τότε θα μπορούμε να κάνουμε και κουβέντα. Διαφορετικά, δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω. Διάβασε (τουλάχιστον) το δικό μου κείμενο που είναι μικρότερο, και έλα να κουβεντιάσουμε τα σημεία που διαφωνείς.
Συνεπώς, όχι μόνο “Δεν υπάρχει κανένας κανόνας πουθενά που να λέει κάτι από τα παραπάνω” αλλά υπάρχει, είναι με λεπτομέρεια καταγεγραμένος και απόλυτα αποδεκτός. Αν θέλεις να κάνω πλήρη έρευνα για να καταλάβεις πόσο αποδεκτός ειναι από τη διεθνή τεχνολογική κοινότητα, μπορώ να το κάνω και αυτό – για χάρη σου κάνω τα πάντα
Πέρα από την όποια κουβέντα θέλεις να κάνουμε επί του Web 2.0 θέματος, λίγα λόγια για τις υπόλοιπες παρατηρήσεις σου:
Δεν υπάρχει λόγος να μου καταλογίζεις ότι δεν θέλω να κάνουν προσπάθεια οι “μεγάλοι” για νέες Web δουλειές. Εγώ απλά βλέπω ένα παιδί αργό, δυσκίνητο, και παχύ να θέλει να γίνει ποδοσφαιριστής. Η γνώμη μου είναι ότι θα αποτύχει. Δε λέω όμως ότι δεν πρέπει να προσπαθήσει. Δικό του θέμα.
Για την όποια “στρατηγική” της ΙΜΑΚΟ δεν καταλαβαίνω που μπορεί να έχουμε διαφωνία. Εγώ απλά έδωσα 3 πιθανά σενάρια αναζητώντας τι μπορεί να παίζει. Δεν έδωσα καμία απάντηση. Εσύ βλέπεις ότι τα ερωτήματά μου είναι αστήρικτα? Κάτι από όλα αυτά δεν πρέπει να συμβαίνει? Πολύ απλά προσπαθώ να καταλάβω που το πάει. Δεν καταλαβαίνω το εύθικτον του πράγματος.
Επίσης δεν καταλαβαίνω που κολάνε οι ΗΠΑ. Δεν έκανα αναφορά – πολύ περισσότερο δεν έκανα αναφορά θετική για το επιχειρηματικό τους περιβάλλον – αν και θα είχα επιχειρήματα. Είτε στας Ελλάδας, είτα στας ΗΠΑ, είτα στο Ιράν, σε μια τέτοια περίπτωση, ένα από τα 3 σενάρια θα έπαιζε.
Όχι?
Τώρα, για το ποιές μπορεί να είναι οι βλέψεις του όποιου Κωστόπουλου από ένα τέτοιο προτζεκτ, επέτρεψέ μου να κάνω κάποιες υποθέσεις, αλλά τις κρατώ για μένα. Αν πιστεύεις ότι προσπαθεί απλά να δημιουργήσει “έξτρα διαφημιστικό χώρο”, δεν θα σου φέρω αντίρρηση – μπορεί και να έχεις δίκιο. Απλά, σκέφτομαι κάτι άλλο και νομίζω ότι έχω δίκιο…
March 4th, 2007 at 23:47
Και ένα φρέσκο (σημερινό) παράδειγμα. Μόλις σήμερα η USA Today αποφάσισε να κάνει τα πρώτα social networking βήματά της. Ο Mike Arington λέει ότι απλά μια καλή αρχή. Ο Steve Rubel λέει ότι είναι πολύ δειλή αρχή.
Κανείς δε λέει ότι δεν πρέπει να κάνουν αυτά τα βήματα. Εμείς όμως που αποτελούμε το community του όλου πράγματος, δεν πρέπει να βαφτίζουμε έτσι ανέξοδα τις φτωχές τους προσπάθειες ως …Web 2.0.
March 5th, 2007 at 19:07
Μεγάλη η κουβέντα φίλε με το Web 2.0 αλλά όσο καλό είναι εμείς του community να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους αλλό τόσο καλό πιστεύω ότι είναι να μην μένουμε μόνο στους τύπους αλλά να βλέπουμε και λίγο πιο μπροστά. Το Web 2.0 δεν έχω κανένα λόγο να διαφωνήσω ως προς το πως το ορίζει μία τόσο μεγάλη μορφή όπως ο Tim O’Reilly. Μόνο που και ο ίδιος επισημαίνει πως υπάρχουν πάρα πολλές ερμηνείες. Και αυτή τη στιγμή ο όρος χρησιμοποιείται ευρέως για να δώσει το στίγμα ενός καινούριου Internet. Πολύ συχνά μάλιστα ονομάζεται και “δεύτερη περίοδος” του internet. Πρακτικά αποφεύγω τον όρο Web 2.0 και τον χρησιμοποιώ μόνο όταν είμαι πολύ σίγουρος για το τι λέω και κυρίως αναφέροντας πως κάτι “είθισται” να αποκαλείται Web 2.0. Η δεύτερη όμως περίοδος του internet η οποία στηρίχθηκε εν πολλοίς στο Web 2.0 δεν είναι μόνο Web 2.0 ούτε και μπορεί μια ολόκληρη περίοδος να στηριχθεί μόνο σε αυστηρά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά.Η περίοδος αυτή χαρακτηρίζεται και από τη συμμετοχή του κοινού και από την ευρύτατη επικοινωνία μεταξύ των χρηστών και από την αποδοχή αυτής της συμμετοχής από την πλευρά των media και από την αλλαγή στη σύνθεση του δικτυακού πληθυσμού ακριβώς λόγω των ευκολιών που προσφέρει το Web 2.0
Το tagging δεν είναι τεχνολογία στο μυαλό μου είναι φιλοσοφία. Και ερωτώ εσένα και όποιον άλλο διαβάζει. Αν μεταφέρεις τη φιλοσοφία του tagging στους συντάκτες ενός περιοδικού αλλά δεν δώσεις δικαίωμα tagging στους χρήστες τότε έχεις Web 2.0 ή δεν έχεις; Και αν δεν έχεις δεν ούτε και internet δεύτερης γενιάς παρότι αλλάζεις φιλοσοφία ως μαγαζί και απελευθερώνεις τους συντάκτες; Και μήπως είναι πολύ αυστηρή η παρούσα κριτική για ένα internet που αγκομαχάει να βγει από τη μιζέρια του και έχει ανάγκη από content;
Ξέρεις ότι μιλάω καλοπροαίρετα και τη γουστάρω την κουβέντα αλλά θέλω να καταλάβω και τι λέμε. Και εγώ έχω αναζητήσεις αλλά δεν σκοπεύω να αντιμετωπίσω καμία φιλοσοφία και καμία τεχνολογία ως θρησκεία και μάλιστα να γίνω δογματικός. Δεν το έχω κάνει σε πολύ πιο σοβαρά θέματα από το Web 2 – 3 ή και 5-0 και έχω την αίσθηση (που λέει και ο άλλος) ότι μου φαίνεται
))
March 5th, 2007 at 22:54
Ξέρω κι εγώ, μπορεί και να είμαι αυστηρός μαζί τους. Το σίγουρο είναι ότι η δουλειά που έχουν κάνει με αφήνει αδιάφορο.
Τα ερωτήματά μου πάντως παραμένουν.
Τι θα κάνουν (και ο Κωστόπουλος και τα κανάλια) αν αρχίσουμε όλοι να ανεβάζουμε μαγνωτοσκοπημένες εκπομπές? Μπορούν να το αντέξουν?
March 5th, 2007 at 23:52
Καλέ μου Nick γιατί μου το κάνεις αυτό βραδιάτικα; Τι να μαγνητοσκοπήσουμε ρε φίλε; Να βλέπουμε κονσέρβα το Super Deal; Η το Δάντη; Εκ του ασφαλούς παίζουνε. Ξέρουν ότι δεν έχουμε τίποτα να ανεβάσουμε
March 6th, 2007 at 01:32
Εγώ πιστεύω πάντως ότι είναι θέμα καθαρά διαφημιστικού χώρου.
Πουλάνε λίγο και τα web 2.0 concepts και σου λέει:
- Περιεχόμενο έχω, συντάκτες να παρακινήσουν το κοινό με ενθουσιασμό έχω, μια ομάδα να το στηρίζει με χαμηλό κόστος έχω,
- Άρα και το social networking να μην μου βγεί θα έχω κάνει ένα πέρασμα και την επόμενη φορά θα ξέρω…
@Uroborus Ήξερα ότι δεν έχουμε καλό internet στην Θεσσαλονίκη αλλά εσύ με έκανες να πάω βραδιάτικα να πάρω το περιοδικό – αυτό θα πει αποτελεσματική πώληση
March 6th, 2007 at 15:07
Η ουσία είναι, imho, η εξής: το “Web 2.0″ δεν είναι Μαθηματικά. Δεν είναι, δηλαδή, hard science για να μιλάμε για ακριβείς ορισμούς.
March 6th, 2007 at 16:51
Συμφωνώ.
Πάντως το εύκολο είναι να πει καποιος τι ΔΕΝ είναι.
Το δύσκολο είναι να πει κάποιος “τι είναι”…
March 6th, 2007 at 21:16
Επίσης δύσκολο να πεις, είναι ποιο κομμάτι του yupi είναι το πλέον αδιάφορο…